Η Χριστιάνα Αρτεμίου μιλά για το δικό της «Κάρμα» κι εξομολογείται, «Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω τους λόγους που η φίλη μου έπρεπε να πάει σε μια “δουλειά” που την έστελνε η μάνα της». Μία συνέντευξη γεμάτη συναισθήματα, αλήθειες και ιστορίες που συγκλονίζουν.
Με τη σκέψη πόσο εύκολα μπορεί να κατηγορήσει σήμερα ο ένας τον άλλο, τη ρώτησα ευθέως προτού προλάβουμε να χαιρετιστούμε, αν την απασχολεί -όσο κι εμένα, το «τι θα πει ο κόσμος». «Νομίζω πως όχι», μου απάντησε και με κοιτούσε με παρατεταμένα αποσβολωμένο κι απορημένο ύφος. «Ούτε στην προσωπική μου ζωή αλλά ούτε στη δουλειά μου. Αυτός που θέλει να πει κάτι, θα το πει ό,τι κι αν κάνεις. Άρα θεωρώ ότι το κουτσομπολιό διαρκεί πέντε λεπτά από την καθημερινότητα του άλλου. Δεν μπορώ να αφήσω εκείνα τα πέντε λεπτά του άλλου να αλλάξουν ολόκληρή μου τη ζωή». «Σε επηρεάζει;», επιμένω να τη ρωτάω. «Με επηρεάζει το τι θα πει για τη δουλειά μου. Αν, δηλαδή, αυτό που κάνουμε προσβάλλει ή δεν αρέσει για συγκεκριμένους λόγους ή θίγουμε κάποιον. Έχω ανοιχτά τα αφτιά μου κι ακούω το τι θα πούνε».
Αυτό, ισχύει και σε προσωπικό επίπεδο;
Όταν ζεις με αξιοπρέπεια, χωρίς να προκαλείς και να προσβάλλεις, όλο και κάποιος θα βρεθεί να πει τα δικά του. Δεν θα αφήσω κανένα, όμως, να με επηρεάσει. Όταν ακούω κάποια πράγματα προβληματίζομαι. Λέω πάντα μέσα μου «Έκανα κάτι που τον ενόχλησα;». «Τον πρόσβαλα με κάποιο τρόπο;» και τότε θα μπω στη διαδικασία της αυτοκριτικής.
Σε ρίχνει ψυχολογικά;
Ναι, με ρίχνει. Όταν, όμως, κάνω την αυτοκριτική μου και δω ότι μπορεί να έφταιξα σε κάτι, είτε θα απολογηθώ είτε θα προσπαθήσω να το αλλάξω. Αν διαπιστώσω, όμως, ότι έγινε κακοπροαίρετα, εκεί απλά θα κλείσω την πόρτα και θα προχωρήσω παρακάτω.
Σου δημιουργεί τύψεις και ενοχές;
Όχι και τόσο πολύ τύψεις. Περισσότερο, εκείνο που με προβληματίζει είναι εκεί που δουλεύω να περνάω καλά και να μην προσπαθεί να φάει ο ένας τον άλλο. Δεν μου αρέσουν οι εμφύλιοι πόλεμοι μέσα σε μια ομάδα. Εκεί που τους βλέπω εγκαταλείπω.
Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για σένα στη δουλειά σου;
Το ίδιο ακριβώς ερώτημα υπέβαλα πριν μια εικοσαετία στη Ζωή Κυπριανού όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο θέατρο. «Ρε Ζωή, ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για σένα στη δουλειά;». «Να περνώ καλά», ήταν η απάντησή της. Τότε, στην ηλικία των 20, δεν μπορούσα να αντιληφθώ το τι εννοούσε. «Δεν ήθελε να κάνει μεγάλους ρόλους;», αναρωτιόμουν. Μου ακούστηκε τόσο πεζή η απάντησή της που δεν μπόρεσα ποτέ να την ερμηνεύσω. Μέχρι, σήμερα, που κατάλαβα απόλυτα τι εννοούσε Το να περνάς καλά εκεί που είσαι και να ξέρεις ότι γίνονται όλοι ένας -με ένα και μοναδικό σκοπό και όχι ο καθένας να εξυπηρετεί τις προσωπικές του φιλοδοξίες εις βάρος του άλλου, ναι και για μένα πλέον το πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά αλλά και στην προσωπική μου ζωή είναι να περνάω καλά.
Δεν είσαι άνθρωπος της μαρκίζας;
Όχι γιατί δεν ήμουν από τους ανθρώπους που επιδίωξαν να είναι στην πρώτη γραμμή. Απλά, ήθελα με τις δουλειές μου να δημιουργώ ωραίες ομάδες που να αρέσουν στον κόσμο και που θα γελάμε.
Το θέατρο ή η τηλεόραση καλύπτει περισσότερο τις ανάγκες σου;
Στην τηλεόραση τις ανάγκες μου τις καλύπτει η γραφή. Στο θέατρο ξεδιπλώνομαι ως ηθοποιός. Άρα, νομίζω, ότι για μένα είναι και τα δύο στο ίδιο level. Όχι τόσο η υποκριτική της τηλεόρασης όσο το γράψιμο και στο θέατρο ως ηθοποιός που έχει άμεση επαφή με τον κόσμο. Εκείνο που κάνεις εκείνη την ώρα το βλέπεις στα πρόσωπά τους. Αν τους αρέσει θα γελάσουν, αν δεν τους ενδιαφέρει θα χασμουρηθούν και θα πεις «Ok, κάτι δεν έκανα καλά πάμε πάλι από την αρχή».
Ένιωσες ποτέ αυτό το συναίσθημα; Ότι κάτι δεν κάνεις καλά;
Και στο θέατρο και στην τηλεόραση. Εκείνη την ώρα προσπαθείς να κάνεις την αυτοκριτική σου. «Μπορεί να διορθωθεί;». «Μπορεί να αλλάξει;». «Μπορώ να κάνω κάτι διαφορετικό;».
Στο ενδεχόμενο μιας δεύτερης ευκαιρίας, τι θα άλλαζες;
Αν το δεις στεγνά θα πεις, ναι, υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσα να αλλάξω. Αν το δεις στο γενικό σύνολό του είναι ωραίο να κάνουμε δουλειές που δεν πήγαν και τόσο καλά. Εξάλλου, μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Υπάρχουν, για παράδειγμα, σειρές που έκανα στο παρελθόν που τις βλέπω σήμερα σε επανάληψη και διαπιστώνω ένα προς ένα τα λάθη μου. Το να κάνεις μόνο επιτυχίες είναι πολύ επικίνδυνο. Θα πάρουν τα μυαλά σου αέρα. Το να έχεις, όμως, μέτριες αλλά άρτιες παραγωγές αντιμετωπίζεις το θέμα πιο γήινα και προσγειωμένα.
Φλέρταρες ποτέ με την αυτοκαταστροφική πλευρά του καλλιτέχνη;
Νομίζω ότι δεν είμαι αυτοκαταστροφική από θέμα ιδιοσυγκρασίας. Δεν έχω λόγο να κάνω ζημιά στον εαυτό μου. Κάνουν άλλοι για μας αυτή τη δουλειά. Δεν είναι ανάγκη να την κάνω και εγώ.
Αναφέρεσαι σε συγκεκριμένα άτομα;
Γενικά το λέω. Σε κάθε χώρο υπάρχει η κακογλωσσιά, οι πισώπλατες ενέργειες και λίγο το «χαίρομαι με το στραβοπάτημά σου». Ας λειτουργήσουμε επιτέλους λίγο πιο ομαδικά. Λίγο φως, κάνει πάντα το πισσούριν (σ.σ βαθύ σκοτάδι) να είναι πιο ανεκτικό.
Έχει τύχει ποτέ να σε αναστατώσει ένα κείμενο, τόσο που να δημιουργήσει μια «ρωγμή» στην κοσμοθεωρία σου;
Όπως είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, ένα μότο που αγαπώ πάρα πολύ και με συνοδεύει πάντα, «Μια αστραπή είναι η ζωή, μα προλαβαίνουμε»! Δηλαδή, η ζωή είναι τόσο μικρή και αυτό που θες να κάνεις καν’ το τώρα που ζεις χωρίς να αναβάλλεις, συνεχώς, πράγματα για μετά. Όλα αυτά τα αποφθέγματα με επηρεάζουν πάρα πολύ. Είναι η βενζίνη της θετικότητάς μου. Τίποτα δεν μπορεί να γκρεμίσει την κοσμοθεωρία μου.
Είσαι ευτυχισμένη;
Διανύω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου. Ναι. Είμαι πάρα πολύ καλά.
Τι σου χαρίζει ευτυχία στις μέρες μας;
Να είσαι σε μία σχέση ευτυχισμένη. Να περνάς καλά, να έχεις φίλους -έστω και λίγους- που να μπορείς να τους εμπιστευτείς και να τους εκμυστηρευτείς τα πάντα, να έχεις αρμονικές σχέσεις με την οικογένειά σου και να κάνεις πράγματα για σένα. Αν έχει αυτά τα πράγματα ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος.
Έχεις απωθημένα;
Θεωρώ ότι δεν είμαι άνθρωπος που έχει απωθημένα. Όταν μου καρφωθεί μια ιδέα στο μυαλό, την πραγματοποιώ ανεξαρτήτως αντιδράσεων. Στο τέλος, όμως, θέλω να πιστεύω ότι με δικαιώνει το αποτέλεσμα.
Κάνεις πράγματα, όμως, για τον εαυτό σου;
Κάνω πολλά πράγματα για μένα. Μπορεί να μην κάνω όλα όσα θα ήθελα αλλά φροντίζω, τουλάχιστον, στη δουλειά μου να κάνω πράγματα που αγαπώ και με ανθρώπους που αγαπώ.
Το «Κάρμα», τη σειρά που ετοιμάσατε μαζί με τη σκηνοθέτιδα Ναστάζια Χριστοδούλου για λογαριασμό του Alpha Κύπρου, την αγάπησες;
Από το πρώτο δευτερόλεπτο που ήρθε σαν σκέψη στο μυαλό μου. Όταν εκμυστηρευόμουν στους φίλους μου την ιδέα μου, μου έλεγαν «Πού πας να μπλέξεις;» και τραβούσα πίσω. Στη συνέχεια, όταν μοιράστηκα αυτή τη σκέψη με τη Ναστάζια -τρελή κι αυτή σαν εμένα- μου είπε «let’s do it». Το οργανώσαμε μαζί, κάναμε την παραγωγή του πιλότου μαζί και προβάλαμε το πρώτο επεισόδιο στα κανάλια. Η πρώτη τους εντύπωση ήταν τόσο θετική, που αυτό μας έδωσε δύναμη και πίστη και συνεχίσαμε με το project. Παρόλο που είχαμε θετικές απαντήσεις και από άλλα κανάλια, επιλέξαμε τον Alpha Κύπρου, γιατί είναι ένα κανάλι που συνεργαζόμαστε άψογα και είναι η τηλεοπτική μας στέγη τα τελευταία 2 χρόνια.
Δεν σας φοβίζουν οι αντιδράσεις του κόσμου;
Είμαστε προετοιμασμένες για όλα. Έχουμε πάντα δίπλα μας τους νομικούς συμβούλους της ομάδας μας που μας καθοδηγούν στο πώς θα παρουσιάσουμε ένα γεγονός χωρίς να δημιουργήσουμε πρόβλημα. Αν θα υπάρξουν κάποιες αντιδράσεις, από οικογένειες που μπορούν να αντιληφθούν ότι μπορεί να είναι η δική τους ιστορία, θεωρώ ότι θα τις χειριστούμε με διακριτικότητα. Δράση χωρίς αντίδραση δεν υπάρχει.
Ποιο είναι το κοινωνικό μήνυμα που θέλεις να δώσεις μέσα από το «Κάρμα»;
Η κάθε ιστορία, ξεχωριστά, έχει το δικό της κοινωνικό μήνυμα. Θα δείτε εγκλήματα που έγιναν για τα λεφτά, για το αλκοόλ, άλλα λόγω των ναρκωτικών και κάποια λόγω της υπέρμετρης ζήλιας. Η κάθε οικογένεια του σήμερα κουβαλά το δικό της σταυρό. Ο καθένας, πιστεύω, θα ταυτιστεί και με διαφορετική ιστορία.
Θα συμπεριλάμβανες μια δική σου προσωπική ιστορία στη σειρά;
Μπορεί να έχω δανειστεί κάποια στοιχεία από ανθρώπους που ξέρω.
Για παράδειγμα;
Είμαι παιδί που έχω μεγαλώσει σε προσφυγικό συνοικισμό. Τη δεκαετία του ’80, στους συνοικισμούς, καμιά φορά ήταν λίγο πιο άγρια τα πράγματα. Υπήρχαν πολλές οικογένειες που κουβαλούσαν μεγάλα προβλήματα. Άρα σαν παιδί είδαν πολλά τα μάτια μου. Πάρα πολλές ιστορίες του «Κάρμα», μου θύμισαν ιστορίες που έζησα. Θεωρώ ότι τα βιώματά μου με βοήθησαν πάρα πολύ στη γραφή μου σε αυτό το είδος.
Σε τι είδους βιώματα αναφέρεσαι; Προσωπικά;
Τα περισσότερα ήταν από τον περίγυρό μου, τους γείτονές μου. Υπήρχαν οικογένειες με πάρα πολλή βία όπου ο άνδρας χτυπούσε τη γυναίκα. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου οικογένειες έβγαλαν τα παιδιά τους από το σχολείο αλλά και περιπτώσεις όπου οικογένειες εξωθούσαν την ανήλικη κόρη τους στην πορνεία.
Συγκλονιστικό.
Αυτά τα πράγματα σαν παιδί των 15 που ήμουν τα βίωνα αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Τώρα που μεγάλωσα προσπαθώ να μπω στα δικά τους παπούτσια για να καταλάβω πώς μια μάνα οδηγούσε την κόρη της σε αυτό το «έγκλημα».
Πόσο έχουν αλλάξει την ψυχολογία σου;
Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω τους λόγους που η φίλη μου δεν μπορούσε να έρθει έξω στα χωράφια να παίξουμε, γιατί έπρεπε να πάει σε μια «δουλειά» που την έστελνε η μάνα της.
Σοκαριστικό. Επιρρίπτεις σε κάποιους ευθύνες;
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα κατηγορήσω κάποιον γιατί δεν κινείται με τη λογική. Πάντα προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Προσπαθούσα με το δικό μου μυαλό να δικαιολογήσω γιατί ο Α έπραξε έτσι και γιατί ο Β έπραξε αλλιώς. Δεν κατηγορώ κανένα. Κι ούτε το «Κάρμα» το ίδιο. Οι τηλεθεατές πρέπει να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.
Με αυτές τις εμπειρίες σου, έμαθες, να δικαιολογείς τους ανθρώπους;
Πάρα πολύ. Όταν νιώθω ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορώ να το δεχτώ, κάνω ένα βήμα πίσω. Δεν θα κατηγορήσω απλά θα αποσυρθώ. Θα φύγω από εκείνο τον κύκλο ή θα εξαφανιστώ από εκείνον τον άνθρωπο.
Έχεις το «φεύγω» για αρχή σου;
Δεν μπορώ να παλεύω με κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Όταν δεν μπορείς να διαφοροποιήσεις εσύ ο ίδιος κάτι, απλά άφησε το όπως είναι και φύγε.
Τι αίσθημα σου προκαλούν όλες αυτές οι ιστορίες για τις οποίες γράφεις;
Σοκ. Όσο γυρίζεις στο παρελθόν τόσο πιο άγρια και βάναυσα ήταν τα εγκλήματα. Τότε δεν ήταν και τόσο εύκολο να γίνει ένα έγκλημα όπως τώρα που υπάρχει πιο εύκολη πρόσβαση σε ένα κυνηγετικό όπλο. Το έγκλημα δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει χώρα καταγωγής. Η ανθρώπινη ψυχολογία φτάνει στη φρίκη, ανεξαρτήτου του ποιος είσαι ή πού είσαι.
Ποιο είναι το δικό σου «Κάρμα»;
Ετυμολογικά η λέξη «καρ» σημαίνει δράση και η λέξη «μα» σημαίνει το αποτέλεσμα. Το «Κάρμα», είναι το αποτέλεσμα των πράξεων μας. Δηλαδή, αυτό που δίνουμε, μας επιστρέφεται. Και αυτό που κάνουμε, έρχεται και μας βρίσκει. Αυτό είναι και το δικό μου «Κάρμα». Να μην κάνω ποτέ κάτι που δεν θέλω να μου κάνουν και να δίνω θετική ενέργεια για να μου επιστρέφεται πίσω…
INFO
Η σειρά προβάλλεται κάθε Κυριακή, στις 10.00μ.μ., στον Alpha Κύπρου. Σκηνοθετεί η Ναστάζια Χριστοδούλου. Στη διεύθυνση φωτογραφίας είναι ο Βασίλης Θεοφάνους. Σκηνογραφία-Art director, Μόνικα Χατζηβασιλείου, μακιγιάζ, Άντρια Χριστοφίδου, ενδυματολογικό Νατάσα Ττινιόζου, Μοντάζ, Ντίνος Γρηγορίου και post production and sound design. Μάικ Μαυρίκιος.
Με τη σκέψη πόσο εύκολα μπορεί να κατηγορήσει σήμερα ο ένας τον άλλο, τη ρώτησα ευθέως προτού προλάβουμε να χαιρετιστούμε, αν την απασχολεί -όσο κι εμένα, το «τι θα πει ο κόσμος». «Νομίζω πως όχι», μου απάντησε και με κοιτούσε με παρατεταμένα αποσβολωμένο κι απορημένο ύφος. «Ούτε στην προσωπική μου ζωή αλλά ούτε στη δουλειά μου. Αυτός που θέλει να πει κάτι, θα το πει ό,τι κι αν κάνεις. Άρα θεωρώ ότι το κουτσομπολιό διαρκεί πέντε λεπτά από την καθημερινότητα του άλλου. Δεν μπορώ να αφήσω εκείνα τα πέντε λεπτά του άλλου να αλλάξουν ολόκληρή μου τη ζωή». «Σε επηρεάζει;», επιμένω να τη ρωτάω. «Με επηρεάζει το τι θα πει για τη δουλειά μου. Αν, δηλαδή, αυτό που κάνουμε προσβάλλει ή δεν αρέσει για συγκεκριμένους λόγους ή θίγουμε κάποιον. Έχω ανοιχτά τα αφτιά μου κι ακούω το τι θα πούνε».
Αυτό, ισχύει και σε προσωπικό επίπεδο;
Όταν ζεις με αξιοπρέπεια, χωρίς να προκαλείς και να προσβάλλεις, όλο και κάποιος θα βρεθεί να πει τα δικά του. Δεν θα αφήσω κανένα, όμως, να με επηρεάσει. Όταν ακούω κάποια πράγματα προβληματίζομαι. Λέω πάντα μέσα μου «Έκανα κάτι που τον ενόχλησα;». «Τον πρόσβαλα με κάποιο τρόπο;» και τότε θα μπω στη διαδικασία της αυτοκριτικής.
Σε ρίχνει ψυχολογικά;
Ναι, με ρίχνει. Όταν, όμως, κάνω την αυτοκριτική μου και δω ότι μπορεί να έφταιξα σε κάτι, είτε θα απολογηθώ είτε θα προσπαθήσω να το αλλάξω. Αν διαπιστώσω, όμως, ότι έγινε κακοπροαίρετα, εκεί απλά θα κλείσω την πόρτα και θα προχωρήσω παρακάτω.
Σου δημιουργεί τύψεις και ενοχές;
Όχι και τόσο πολύ τύψεις. Περισσότερο, εκείνο που με προβληματίζει είναι εκεί που δουλεύω να περνάω καλά και να μην προσπαθεί να φάει ο ένας τον άλλο. Δεν μου αρέσουν οι εμφύλιοι πόλεμοι μέσα σε μια ομάδα. Εκεί που τους βλέπω εγκαταλείπω.
Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για σένα στη δουλειά σου;
Το ίδιο ακριβώς ερώτημα υπέβαλα πριν μια εικοσαετία στη Ζωή Κυπριανού όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο θέατρο. «Ρε Ζωή, ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για σένα στη δουλειά;». «Να περνώ καλά», ήταν η απάντησή της. Τότε, στην ηλικία των 20, δεν μπορούσα να αντιληφθώ το τι εννοούσε. «Δεν ήθελε να κάνει μεγάλους ρόλους;», αναρωτιόμουν. Μου ακούστηκε τόσο πεζή η απάντησή της που δεν μπόρεσα ποτέ να την ερμηνεύσω. Μέχρι, σήμερα, που κατάλαβα απόλυτα τι εννοούσε Το να περνάς καλά εκεί που είσαι και να ξέρεις ότι γίνονται όλοι ένας -με ένα και μοναδικό σκοπό και όχι ο καθένας να εξυπηρετεί τις προσωπικές του φιλοδοξίες εις βάρος του άλλου, ναι και για μένα πλέον το πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά αλλά και στην προσωπική μου ζωή είναι να περνάω καλά.
Δεν είσαι άνθρωπος της μαρκίζας;
Όχι γιατί δεν ήμουν από τους ανθρώπους που επιδίωξαν να είναι στην πρώτη γραμμή. Απλά, ήθελα με τις δουλειές μου να δημιουργώ ωραίες ομάδες που να αρέσουν στον κόσμο και που θα γελάμε.
Το θέατρο ή η τηλεόραση καλύπτει περισσότερο τις ανάγκες σου;
Στην τηλεόραση τις ανάγκες μου τις καλύπτει η γραφή. Στο θέατρο ξεδιπλώνομαι ως ηθοποιός. Άρα, νομίζω, ότι για μένα είναι και τα δύο στο ίδιο level. Όχι τόσο η υποκριτική της τηλεόρασης όσο το γράψιμο και στο θέατρο ως ηθοποιός που έχει άμεση επαφή με τον κόσμο. Εκείνο που κάνεις εκείνη την ώρα το βλέπεις στα πρόσωπά τους. Αν τους αρέσει θα γελάσουν, αν δεν τους ενδιαφέρει θα χασμουρηθούν και θα πεις «Ok, κάτι δεν έκανα καλά πάμε πάλι από την αρχή».
Ένιωσες ποτέ αυτό το συναίσθημα; Ότι κάτι δεν κάνεις καλά;
Και στο θέατρο και στην τηλεόραση. Εκείνη την ώρα προσπαθείς να κάνεις την αυτοκριτική σου. «Μπορεί να διορθωθεί;». «Μπορεί να αλλάξει;». «Μπορώ να κάνω κάτι διαφορετικό;».
Στο ενδεχόμενο μιας δεύτερης ευκαιρίας, τι θα άλλαζες;
Αν το δεις στεγνά θα πεις, ναι, υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσα να αλλάξω. Αν το δεις στο γενικό σύνολό του είναι ωραίο να κάνουμε δουλειές που δεν πήγαν και τόσο καλά. Εξάλλου, μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Υπάρχουν, για παράδειγμα, σειρές που έκανα στο παρελθόν που τις βλέπω σήμερα σε επανάληψη και διαπιστώνω ένα προς ένα τα λάθη μου. Το να κάνεις μόνο επιτυχίες είναι πολύ επικίνδυνο. Θα πάρουν τα μυαλά σου αέρα. Το να έχεις, όμως, μέτριες αλλά άρτιες παραγωγές αντιμετωπίζεις το θέμα πιο γήινα και προσγειωμένα.
Φλέρταρες ποτέ με την αυτοκαταστροφική πλευρά του καλλιτέχνη;
Νομίζω ότι δεν είμαι αυτοκαταστροφική από θέμα ιδιοσυγκρασίας. Δεν έχω λόγο να κάνω ζημιά στον εαυτό μου. Κάνουν άλλοι για μας αυτή τη δουλειά. Δεν είναι ανάγκη να την κάνω και εγώ.
Αναφέρεσαι σε συγκεκριμένα άτομα;
Γενικά το λέω. Σε κάθε χώρο υπάρχει η κακογλωσσιά, οι πισώπλατες ενέργειες και λίγο το «χαίρομαι με το στραβοπάτημά σου». Ας λειτουργήσουμε επιτέλους λίγο πιο ομαδικά. Λίγο φως, κάνει πάντα το πισσούριν (σ.σ βαθύ σκοτάδι) να είναι πιο ανεκτικό.
Έχει τύχει ποτέ να σε αναστατώσει ένα κείμενο, τόσο που να δημιουργήσει μια «ρωγμή» στην κοσμοθεωρία σου;
Όπως είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, ένα μότο που αγαπώ πάρα πολύ και με συνοδεύει πάντα, «Μια αστραπή είναι η ζωή, μα προλαβαίνουμε»! Δηλαδή, η ζωή είναι τόσο μικρή και αυτό που θες να κάνεις καν’ το τώρα που ζεις χωρίς να αναβάλλεις, συνεχώς, πράγματα για μετά. Όλα αυτά τα αποφθέγματα με επηρεάζουν πάρα πολύ. Είναι η βενζίνη της θετικότητάς μου. Τίποτα δεν μπορεί να γκρεμίσει την κοσμοθεωρία μου.
Είσαι ευτυχισμένη;
Διανύω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου. Ναι. Είμαι πάρα πολύ καλά.
Τι σου χαρίζει ευτυχία στις μέρες μας;
Να είσαι σε μία σχέση ευτυχισμένη. Να περνάς καλά, να έχεις φίλους -έστω και λίγους- που να μπορείς να τους εμπιστευτείς και να τους εκμυστηρευτείς τα πάντα, να έχεις αρμονικές σχέσεις με την οικογένειά σου και να κάνεις πράγματα για σένα. Αν έχει αυτά τα πράγματα ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος.
Έχεις απωθημένα;
Θεωρώ ότι δεν είμαι άνθρωπος που έχει απωθημένα. Όταν μου καρφωθεί μια ιδέα στο μυαλό, την πραγματοποιώ ανεξαρτήτως αντιδράσεων. Στο τέλος, όμως, θέλω να πιστεύω ότι με δικαιώνει το αποτέλεσμα.
Κάνεις πράγματα, όμως, για τον εαυτό σου;
Κάνω πολλά πράγματα για μένα. Μπορεί να μην κάνω όλα όσα θα ήθελα αλλά φροντίζω, τουλάχιστον, στη δουλειά μου να κάνω πράγματα που αγαπώ και με ανθρώπους που αγαπώ.
Το «Κάρμα», τη σειρά που ετοιμάσατε μαζί με τη σκηνοθέτιδα Ναστάζια Χριστοδούλου για λογαριασμό του Alpha Κύπρου, την αγάπησες;
Από το πρώτο δευτερόλεπτο που ήρθε σαν σκέψη στο μυαλό μου. Όταν εκμυστηρευόμουν στους φίλους μου την ιδέα μου, μου έλεγαν «Πού πας να μπλέξεις;» και τραβούσα πίσω. Στη συνέχεια, όταν μοιράστηκα αυτή τη σκέψη με τη Ναστάζια -τρελή κι αυτή σαν εμένα- μου είπε «let’s do it». Το οργανώσαμε μαζί, κάναμε την παραγωγή του πιλότου μαζί και προβάλαμε το πρώτο επεισόδιο στα κανάλια. Η πρώτη τους εντύπωση ήταν τόσο θετική, που αυτό μας έδωσε δύναμη και πίστη και συνεχίσαμε με το project. Παρόλο που είχαμε θετικές απαντήσεις και από άλλα κανάλια, επιλέξαμε τον Alpha Κύπρου, γιατί είναι ένα κανάλι που συνεργαζόμαστε άψογα και είναι η τηλεοπτική μας στέγη τα τελευταία 2 χρόνια.
Δεν σας φοβίζουν οι αντιδράσεις του κόσμου;
Είμαστε προετοιμασμένες για όλα. Έχουμε πάντα δίπλα μας τους νομικούς συμβούλους της ομάδας μας που μας καθοδηγούν στο πώς θα παρουσιάσουμε ένα γεγονός χωρίς να δημιουργήσουμε πρόβλημα. Αν θα υπάρξουν κάποιες αντιδράσεις, από οικογένειες που μπορούν να αντιληφθούν ότι μπορεί να είναι η δική τους ιστορία, θεωρώ ότι θα τις χειριστούμε με διακριτικότητα. Δράση χωρίς αντίδραση δεν υπάρχει.
Ποιο είναι το κοινωνικό μήνυμα που θέλεις να δώσεις μέσα από το «Κάρμα»;
Η κάθε ιστορία, ξεχωριστά, έχει το δικό της κοινωνικό μήνυμα. Θα δείτε εγκλήματα που έγιναν για τα λεφτά, για το αλκοόλ, άλλα λόγω των ναρκωτικών και κάποια λόγω της υπέρμετρης ζήλιας. Η κάθε οικογένεια του σήμερα κουβαλά το δικό της σταυρό. Ο καθένας, πιστεύω, θα ταυτιστεί και με διαφορετική ιστορία.
Θα συμπεριλάμβανες μια δική σου προσωπική ιστορία στη σειρά;
Μπορεί να έχω δανειστεί κάποια στοιχεία από ανθρώπους που ξέρω.
Για παράδειγμα;
Είμαι παιδί που έχω μεγαλώσει σε προσφυγικό συνοικισμό. Τη δεκαετία του ’80, στους συνοικισμούς, καμιά φορά ήταν λίγο πιο άγρια τα πράγματα. Υπήρχαν πολλές οικογένειες που κουβαλούσαν μεγάλα προβλήματα. Άρα σαν παιδί είδαν πολλά τα μάτια μου. Πάρα πολλές ιστορίες του «Κάρμα», μου θύμισαν ιστορίες που έζησα. Θεωρώ ότι τα βιώματά μου με βοήθησαν πάρα πολύ στη γραφή μου σε αυτό το είδος.
Σε τι είδους βιώματα αναφέρεσαι; Προσωπικά;
Τα περισσότερα ήταν από τον περίγυρό μου, τους γείτονές μου. Υπήρχαν οικογένειες με πάρα πολλή βία όπου ο άνδρας χτυπούσε τη γυναίκα. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου οικογένειες έβγαλαν τα παιδιά τους από το σχολείο αλλά και περιπτώσεις όπου οικογένειες εξωθούσαν την ανήλικη κόρη τους στην πορνεία.
Συγκλονιστικό.
Αυτά τα πράγματα σαν παιδί των 15 που ήμουν τα βίωνα αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Τώρα που μεγάλωσα προσπαθώ να μπω στα δικά τους παπούτσια για να καταλάβω πώς μια μάνα οδηγούσε την κόρη της σε αυτό το «έγκλημα».
Πόσο έχουν αλλάξει την ψυχολογία σου;
Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω τους λόγους που η φίλη μου δεν μπορούσε να έρθει έξω στα χωράφια να παίξουμε, γιατί έπρεπε να πάει σε μια «δουλειά» που την έστελνε η μάνα της.
Σοκαριστικό. Επιρρίπτεις σε κάποιους ευθύνες;
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα κατηγορήσω κάποιον γιατί δεν κινείται με τη λογική. Πάντα προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Προσπαθούσα με το δικό μου μυαλό να δικαιολογήσω γιατί ο Α έπραξε έτσι και γιατί ο Β έπραξε αλλιώς. Δεν κατηγορώ κανένα. Κι ούτε το «Κάρμα» το ίδιο. Οι τηλεθεατές πρέπει να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.
Με αυτές τις εμπειρίες σου, έμαθες, να δικαιολογείς τους ανθρώπους;
Πάρα πολύ. Όταν νιώθω ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορώ να το δεχτώ, κάνω ένα βήμα πίσω. Δεν θα κατηγορήσω απλά θα αποσυρθώ. Θα φύγω από εκείνο τον κύκλο ή θα εξαφανιστώ από εκείνον τον άνθρωπο.
Έχεις το «φεύγω» για αρχή σου;
Δεν μπορώ να παλεύω με κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Όταν δεν μπορείς να διαφοροποιήσεις εσύ ο ίδιος κάτι, απλά άφησε το όπως είναι και φύγε.
Τι αίσθημα σου προκαλούν όλες αυτές οι ιστορίες για τις οποίες γράφεις;
Σοκ. Όσο γυρίζεις στο παρελθόν τόσο πιο άγρια και βάναυσα ήταν τα εγκλήματα. Τότε δεν ήταν και τόσο εύκολο να γίνει ένα έγκλημα όπως τώρα που υπάρχει πιο εύκολη πρόσβαση σε ένα κυνηγετικό όπλο. Το έγκλημα δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει χώρα καταγωγής. Η ανθρώπινη ψυχολογία φτάνει στη φρίκη, ανεξαρτήτου του ποιος είσαι ή πού είσαι.
Ποιο είναι το δικό σου «Κάρμα»;
Ετυμολογικά η λέξη «καρ» σημαίνει δράση και η λέξη «μα» σημαίνει το αποτέλεσμα. Το «Κάρμα», είναι το αποτέλεσμα των πράξεων μας. Δηλαδή, αυτό που δίνουμε, μας επιστρέφεται. Και αυτό που κάνουμε, έρχεται και μας βρίσκει. Αυτό είναι και το δικό μου «Κάρμα». Να μην κάνω ποτέ κάτι που δεν θέλω να μου κάνουν και να δίνω θετική ενέργεια για να μου επιστρέφεται πίσω…
INFO
Η σειρά προβάλλεται κάθε Κυριακή, στις 10.00μ.μ., στον Alpha Κύπρου. Σκηνοθετεί η Ναστάζια Χριστοδούλου. Στη διεύθυνση φωτογραφίας είναι ο Βασίλης Θεοφάνους. Σκηνογραφία-Art director, Μόνικα Χατζηβασιλείου, μακιγιάζ, Άντρια Χριστοφίδου, ενδυματολογικό Νατάσα Ττινιόζου, Μοντάζ, Ντίνος Γρηγορίου και post production and sound design. Μάικ Μαυρίκιος.
