Είναι η τηλεόραση, για σένα, μια δύναμη της φύσης;
Αν θεωρήσουμε πως πλέον η τεχνολογία είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας και της φύσης του ανθρώπου, τότε ναι είναι. Γενικά θεωρώ την τηλεόραση σαν μια δύναμη την οποία αν δεν διαχειριστείς σωστά μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.
Ο κάθε δημοσιογράφος, πάντως, έχει τη μεθοδολογία του. Πώς δουλεύεις εσύ;
Όσον αφορά την αρχισυνταξία και την παρουσίαση του Δελτίου Ειδήσεων προσπαθώ να είμαι μεθοδικός, καθώς η φύση της δουλειάς είναι τέτοια που πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Αν δεν καταλαβαίνεις εσύ αυτά που λες τότε δεν μπορείς να τα μεταφέρεις σωστά. Και αν το δελτίο απαιτεί τόσο κόπο, για τις «24 Ώρες» απαιτείται ακόμα πιο σκληρή δουλειά και συνεργασία όλων των μελών της ομάδας λόγω της ιδιαιτερότητας των θεμάτων.
Πώς προέκυψε η ιδέα για την εκπομπή;
Ένιωθα ότι λόγω πίεσης χρόνου, δεν βλέπουμε το περιεχόμενο πίσω από τη βιτρίνα. Όταν βρέθηκα στη Λέσβο ως εθελοντής, είδα μπροστά μου εικόνες οι οποίες με άλλαξαν ως άνθρωπο. Εικόνες τις οποίες αν δεν ζούσα, δεν θα γνώριζα. Έτσι, οι «24 Ώρες» γεννήθηκαν δίπλα από σωσίβια προσφύγων. Ήθελα να μπω στη θέση του άλλου έστω για 24 ώρες και μετά να το μεταδώσω και στον υπόλοιπο κόσμο με στόχο γιατί όχι, την αλλαγή προς το καλύτερο.
Με ποιο κριτήριο επιλέγεις τις ιστορίες που θα παρουσιάσεις;
Με οτιδήποτε χαρακτηρίζεται ανθρώπινο. Η κοινωνία είναι μια ανεξάντλητη πηγή θεμάτων τα οποία αξίζουν να ακουστούν. Στην πραγματική διάστασή τους, όμως, όχι επιφανειακά. Θέλουμε, για παράδειγμα, να εισχωρούμε σε χώρους και ζωές ανθρώπων όπου η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει πρόσβαση. Οπτική ή ψυχική.
Πρόσφατα, σε είδα, με μία φωτογραφική στο χέρι να απαθανατίζεις στιγμές και συμπεριφορές απλών ανθρώπων της παλιάς πόλης. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να εισβάλλεις στην καθημερινότητά τους;
Δεν την αποχωρίζομαι ποτέ. Η αξία της στιγμής είναι πολύ μεγάλη. Θεωρώ πως κάθε άνθρωπος είναι ένα βιβλίο της ζωής. Και πρέπει να μαθαίνουμε, γιατί δυστυχώς έχουμε την τάση να νομίζουμε πως είμαστε οι καλύτεροι, ξεχνώντας κάτι πολύ βασικό… Πως όλοι μας είμαστε περαστικοί από τη ζωή.
Έγραψες στην προσωπική σελίδα σου στο Facebook για τις 24 ώρες ότι ήταν ένα απραγματοποίητο όνειρό σου που βρήκε χώρο και χρόνο σε δύσκολες εποχές και για ένα από τα πιο ιδιαίτερα κεφάλαια των 17 ετών που βρίσκεσαι στη δημοσιογραφία.
Ναι, ήταν ένα όνειρο για το οποίο θεωρώ πως έπρεπε να πείσω ότι αξίζει να έχει και χώρο και χρόνο. Άλλαξε πολύ η τηλεόραση τα τελευταία χρόνια και έχασε τον ρομαντισμό και το ρόλο της. Ζούμε στην εποχή του στημένου reality. Μια εποχή που χάσαμε την ουσία και όλα μετρούνται με μπάτζετ και νούμερα.
Τι άλλο ονειρεύεσαι;
Γενικά είμαι ονειροπόλος αλλά δεν θέλω να προγραμματίζω το μέλλον, γιατί η ίδια η ζωή, μου έχει αποδείξει ότι είναι απρόβλεπτο. Πολλοί «σκοτωνόμαστε» στο σήμερα με σκοπό να διασφαλίσουμε το αύριο που μπορεί, όμως, να μην έρθει ποτέ. Θέλω να ζω το σήμερα, να είμαι υγιής και να περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που με αγαπούν. Λίγους και αληθινούς. Όσον αφορά τα επαγγελματικά, ονειρεύομαι να μπορώ να είμαι δημιουργικός με έντιμο τρόπο, για πολλά χρόνια ακόμα. Τίποτα δεν μου χαρίστηκε στα 17 χρόνια δημοσιογραφίας.
«24 ώρες». Τι υποδηλοί ο τίτλος;
Ζούμε με τους πρωταγωνιστές για ένα 24ωρο, καταγράφοντας τα συναισθήματα, τα όνειρα και τους προβληματισμούς τους. Οι «24 Ώρες» έχουν τα πάντα μέσα τους. Φως, σκοτάδι, χαρές, λύπες και αγώνα.
Ποιες είναι οι επιρροές σου;
Οι άνθρωποι που αγαπώ. Αυτός, όμως, που με επηρέασε περισσότερο ήταν ο πατέρας μου ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή πριν 12 χρόνια. Κράτησα τρία πράγματα από αυτόν: «Να προσπαθείς να κάνεις το σωστό με οποιοδήποτε κόστος, να ακολουθήσεις ένα επάγγελμα που θα σε γεμίζει ψυχικά και να μη δεχτείς ποτέ σου το άδικο».
Υπάρχει χώρος για συναίσθημα την ώρα που καταγράφεις τα γεγονότα ή αυτό ανήκει μονάχα στο κοινό και ο δημοσιογράφος είναι στρατιωτικά προσηλωμένος σε αυτό που διερευνά;
Πάντα. Επενδύω πάρα πολύ στο συναισθηματικό κομμάτι του χαρακτήρα των πρωταγωνιστών και προσπαθώ με κάθε τρόπο να μπω στη θέση τους. Έτσι είμαι και στην προσωπική μου ζωή. Τα τελευταία χρόνια, προσπαθώ να ισορροπήσω μεταξύ λογικής και συναισθήματος κάτι που πιστεύω είναι ευλογία για όποιον τα καταφέρνει.
Αλήθεια, με τι αίσθημα στέκεσαι απέναντι από κάθε ιστορία;
Με αίσθημα σεβασμού απέναντι στον οποιονδήποτε. Είτε αυτός είναι γιατρός, είτε κατάδικος των Κεντρικών Φυλακών. Κάθε άνθρωπος είναι ένα βιβλίο ζωής.
Ποια θα έλεγες πως είναι τα μεγαλύτερα «κέρδη» από τέτοιες συναντήσεις;
Τα διδάγματα και η γνώση για πράγματα που δεν γνώριζα. Για παράδειγμα, έμαθα ότι τα προβλήματα ενός ανάπηρου δεν αφορούν μόνο στο γεγονός ότι δεν μπορεί να περπατήσει. Ένας παραπληγικός και μια τυφλή μπορούν να φέρουν στον κόσμο μαζί ένα παιδί. Οι φυλακισμένοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία. Τα προσφυγόπουλα δεν έρχονται στην Κύπρο απλά για τα επιδόματα.
Τι σε γοητεύει περισσότερο σ’ αυτή τη διαδικασία;
Η σχέση που αναπτύσσουμε με τους πρωταγωνιστές και το βάρος της ευθύνης να μεταδώσουμε σωστά τα μηνύματα. Κέρδος είναι και το δέσιμο της ομάδας. Αγαπήσαμε τις «24 Ώρες» σαν οικογένεια. Υπήρξαν περιπτώσεις που δακρύσαμε μαζί και αυτό είναι πολύ σπουδαίο.
Η τέχνη του ντοκιμαντέρ σήμερα, σύμφωνα με τη δική σου άποψη, βρίσκει στην Κύπρο τη στήριξη και την προσοχή που της αξίζει;
Θεωρώ πως είμαστε σε πολύ πρώιμο στάδιο για να εκτιμήσουμε τέτοιες παραγωγές. Δυστυχώς, στην Κύπρο, η αξία του ντοκιμαντέρ βρίσκει έδαφος σε «συνοικιακές» προβολές. Και θέλω να ευχαριστήσω τον Alpha που μας έδωσε την ευκαιρία. Όπως και τον σκηνοθέτη της εκπομπής τον Γιώργο Νταούλη που πίστεψε από την αρχή στο εγχείρημα.
Τι μπορεί να αλλάξει μέσα σε 24 ώρες;
Τα πάντα. Μπορούμε να αγαπήσουμε και να συγχωρήσουμε. Γιατί να περιμένουμε να περάσουν τα χρόνια αφού μπορούμε να το κάνουμε, όχι μέσα σε 24 ώρες, αλλά σε μερικά λεπτά;
Μέσα από αυτή τη δουλειά, ποια ζητήματα και προβληματισμούς σου, ενδεχομένως, διαπραγματεύεσαι;
Βασικά το τι είναι σωστό, τι λάθος, τι άδικο και αν αυτές οι έννοιες είναι απόλυτες. Πολλές φορές μπορεί το σωστό να μην είναι ευχάριστο ή το ευχάριστο να μην είναι αληθινό. Και αυτό αφορά τις αποφάσεις μας στη ζωή και τον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τους άλλους. Δεν δέχομαι τις ταμπέλες και τις εξισώσεις στη ζωή. Με την αγάπη και την αποδοχή του διαφορετικού, ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.
Υπάρχουν συγκεκριμένες θεματικές που σε απασχολούν ιδιαίτερα ως άνθρωπο;
Τα θέματα υγείας, του ρατσισμού, του κοινωνικού αποκλεισμού και του «μέσου» το οποίο δεν μπορώ να δεχτώ. Δεν γίνεται ο οποιοσδήποτε να κερδίζει εις βάρος άλλων ανθρώπων. Μπορεί ευκαιριακά να βολέψουμε κάποιον αλλά στο τέλος της μέρας το κόστος θα γυρίσει μπούμερανγκ.
Ποιες εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα σου γεννά κάθε ιστορία που καταπιάνεσαι;
Συνήθως για αρκετό καιρό με «στοιχειώνει» με την καλή έννοια. Κρατώ εκείνα που με δίδαξε. Και όταν βλέπω ένα δικό μου άνθρωπο να αποδίδει μεγάλη σημασία σε ασήμαντα πράγματα, του φέρνω παραδείγματα. Αυτόματα, για παράδειγμα, θα θυμηθώ εκείνον τον άνθρωπο που ξεψύχησε στο δωμάτιο ανάνηψης των πρώτων βοηθειών όταν είχαμε γύρισμα.
Αισθάνεσαι αλλαγμένος απ’ όλο αυτό το ταξίδι σε ιδανικά και σε δουλειές;
Γενικά νιώθω ότι οι «24 ώρες» είναι το μεγαλύτερο επαγγελματικό κεφάλαιο για μένα και ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Ποτέ δεν μετρούσα την εμφάνιση στο «γυαλί» ως ένα μέσο ικανοποίησης του εγώ μου. Πάντα αυτό που μετρώ είναι η αλληλεπίδραση με την κοινωνία. Εκείνον τον άνθρωπο που θα με πλησιάσει και θα μου πει μια καλή κουβέντα. Με την εκπομπή συμβαίνει και το αντίθετο. Πλησιάζουμε εμείς την κοινωνία και τους πρωταγωνιστές της.
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει για σένα το να αφηγείσαι, να μοιράζεσαι ιστορίες με τους άλλους;
Πάρα πολύ σημαντικό. Σε σημείο που πολλές φορές ξεχνώ ότι πρόκειται για εκπομπή η οποία θα μεταδοθεί σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Πριν καν τελειώσουν τα γυρίσματα θέλω να μοιραστώ κάτι που έχω βιώσει με τον άνθρωπό μου.
Ποια ανάγκη σου καλύπτει;
Να πούμε στον έξω κόσμο ότι κάτι αξίζει. Κάτι χρήζει στήριξης, αγάπης και προσοχής. Σαν μια έκρηξη ψυχής.
Πώς ονειρεύεσαι τη συνέχεια αυτής της διαδρομής;
Ονειρεύομαι οι «24 Ώρες» να μείνουν και να μην είναι απλά περαστικές. Πολλές ιστορίες ενώ αξίζουν να ειπωθούν χάνονται μέσα σε μια καθημερινότητα που τρέχει με χίλια. Οι πιο σημαντικές ιστορίες είναι ίσως αυτές που δεν λέχθηκαν ποτέ. Και η εκπομπή προσπαθεί να τις βρουν και να τις αναδείξει.
