Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΈνας μοριακός «διακόπτης» που φαίνεται να επηρεάζει καθοριστικά την ικανότητα του οργανισμού να επιβιώνει από μια ακραία φλεγμονώδη αντίδραση εντοπίστηκε από επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σε πειράματα με ποντίκια, η απουσία ενός συγκεκριμένου μορίου RNA συνδέθηκε με πλήρη επιβίωση έπειτα από έκθεση σε επίπεδα βακτηριακής τοξίνης που ήταν θανατηφόρα για τα φυσιολογικά πειραματόζωα.
Η ανακάλυψη ανοίγει έναν νέο δρόμο για την έρευνα γύρω από τη σήψη, μια από τις σοβαρότερες επιπλοκές των λοιμώξεων, η οποία μπορεί να προκαλέσει ταχεία επιδείνωση της λειτουργίας ζωτικών οργάνων και να οδηγήσει στον θάνατο.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ με τα αποτελέσματα να δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).
Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκεται ένα μόριο RNA, γνωστό ως Gaplinc, το οποίο δεν παράγει πρωτεΐνες, αλλά συμμετέχει στη ρύθμιση σημαντικών κυτταρικών λειτουργιών.
Πώς λειτουργεί ο μηχανισμός
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το Gaplinc επηρεάζει τόσο τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος όσο και τον τρόπο με τον οποίο τα κύτταρα διαχειρίζονται την ενέργεια και τα λιπίδια.
Το μόριο δρα στα μακροφάγα, κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που αποτελούν μέρος της πρώτης γραμμής άμυνας του οργανισμού απέναντι στις λοιμώξεις.
Συγκεκριμένα, το Gaplinc συνδέεται με το ένζυμο MCCC1 στα μιτοχόνδρια, τα οποία είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ενέργειας μέσα στα κύτταρα.
Μέσω αυτής της αλληλεπίδρασης φαίνεται να επηρεάζει τη σχέση μεταξύ φλεγμονώδους αντίδρασης και μεταβολισμού.
Όταν οι ερευνητές αφαίρεσαν πλήρως το Gaplinc από τα ποντίκια, παρατήρησαν αλλαγές στη σύνθεση των λιπιδίων που κυκλοφορούσαν στο αίμα τους.
Αυξήθηκαν ορισμένα λιπίδια που συνδέονται με προστατευτικές λειτουργίες, ενώ μειώθηκαν ελεύθερα λιπαρά οξέα τα οποία μπορούν να επιδεινώσουν τη φλεγμονώδη αντίδραση.
Το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό: όλα τα ποντίκια από τα οποία απουσίαζε το συγκεκριμένο μόριο επέζησαν από τη χορήγηση θανατηφόρας δόσης βακτηριακής τοξίνης.
Αντίθετα, όταν το Gaplinc παραγόταν σε υπερβολικές ποσότητες, τα πειραματόζωα εμφάνιζαν μεγαλύτερη ευαισθησία και αυξημένη πιθανότητα ταχείας κατάληξης.
Δεν χρειάζεται να κατασταλεί ολόκληρο το ανοσοποιητικό
Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ανακάλυψης είναι ότι υποδεικνύει μια διαφορετική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της ανεξέλεγκτης φλεγμονής.
Η σήψη εμφανίζεται όταν η αντίδραση του οργανισμού σε μια λοίμωξη απορρυθμίζεται και προκαλεί βλάβες στους ίδιους τους ιστούς και τα όργανά του.
Η πλήρης καταστολή της ανοσολογικής αντίδρασης δεν αποτελεί απλή λύση, καθώς μπορεί να περιορίσει την ικανότητα του οργανισμού να καταπολεμήσει τη λοίμωξη που προκάλεσε το πρόβλημα.
Η νέα έρευνα υποδεικνύει ότι θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικότερη η επιλεκτική ρύθμιση των μηχανισμών που συνδέουν τη φλεγμονή με τον μεταβολισμό.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Susan Carpenter, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, η στόχευση του Gaplinc ενδέχεται στο μέλλον να επιτρέψει την ενίσχυση της ανθεκτικότητας του οργανισμού απέναντι στο σοκ, χωρίς να απενεργοποιείται συνολικά η άμυνά του.
Το επόμενο βήμα
Οι ερευνητές εξετάζουν την προοπτική ανάπτυξης προσωρινών θεραπειών RNA, οι οποίες θα μπορούσαν να τροποποιούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα τη δραστηριότητα του Gaplinc.
Μία πιθανή μέθοδος θα ήταν η μεταφορά τέτοιων μορίων με τη βοήθεια λιπιδικών νανοσωματιδίων.
Ωστόσο, η εφαρμογή αυτή παραμένει ερευνητική προοπτική και όχι διαθέσιμη θεραπεία.
Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα προέρχονται από πειράματα σε ποντίκια και από εργαστηριακή διερεύνηση των σχετικών μηχανισμών. Δεν έχει αποδειχθεί ότι η τροποποίηση του Gaplinc μπορεί να προστατεύσει ανθρώπους από τη σήψη.
Επιπλέον, η επιβίωση των πειραματόζωων έπειτα από έκθεση σε βακτηριακή τοξίνη δεν ταυτίζεται με την αντιμετώπιση όλων των μορφών σήψης, οι οποίες εμφανίζουν μεγάλη κλινική πολυπλοκότητα.
Παρά τους περιορισμούς, η ανακάλυψη προσφέρει στους επιστήμονες έναν νέο πιθανό θεραπευτικό στόχο για μια κατάσταση που εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική αιτία θανάτου στα νοσοκομεία παγκοσμίως.