Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Υπάρχουν προτάσεις που προκαλούν προβληματισμό. Υπάρχουν προτάσεις που προκαλούν αγανάκτηση. Υπάρχουν και μερικές, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αυτοί που τις σκέφτονται έχουν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα την οποία βιώνει ο απλός άνθρωπος. Η εισήγηση του υπουργού Εργασίας, Μαρίνου Μουσιούττα, για τα Ταμεία Προνοίας ανήκει αναμφίβολα στην τρίτη κατηγορία.

Την ώρα που συζητείται η επέκταση του θεσμού, ώστε να καλύψει το σύνολο των εργαζομένων, ο υπουργός έριξε στο τραπέζι μια ιδέα, η οποία ξεφεύγει από κάθε λογική. Όταν ένας εργαζόμενος αφυπηρετεί, να μην παίρνει το αποθεματικό του Ταμείου Προνοίας ως εφάπαξ, αλλά να του καταβάλλεται σταδιακά, μήνα – μήνα!

Αλήθεια, σε ποιον εγκέφαλο γεννήθηκε αυτή η εξωφρενική σκέψη; Με ποια λογική θεωρεί ο υπουργός και οι φωστήρες του υπουργείου του, ότι δικαιούται το κράτος να αποφασίζει πώς θα διαχειριστεί ένας άνθρωπος τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής;

Ας εξηγήσουμε κάτι στον κ. Μουσιούττα. Τα Ταμεία Προνοίας δεν είναι κρατικό φιλοδώρημα. Δεν είναι κάποιο επίδομα το οποίο παραχωρεί η κυβέρνηση από την τσέπη της. Είναι αποταμιεύσεις των εργαζομένων, στις οποίες προστίθενται οι εισφορές των εργοδοτών, όπου αυτό προβλέπεται. Χρήματα τα οποία συσσωρεύονται με μεγάλο κόπο, πολλές στερήσεις και αρκετές θυσίες δεκαετιών. Ως εκ τούτου, ουδείς υπουργός και ουδείς τεχνοκράτης έχει δικαίωμα να αποφασίζει πώς θα τα διαθέσει ο κάθε δικαιούχος.

Για ένα χαμηλόμισθο εργαζόμενο και, κατά συνέπεια, χαμηλοσυνταξιούχο, κύριε Μουσιούττα, η εφάπαξ καταβολή αποτελεί μια τεράστια οικονομική ανάσα. Με αυτήν μπορεί να εξοφλήσει ένα δάνειο που κουβαλά για χρόνια. Μπορεί να επισκευάσει ή να ανακαινίσει το σπίτι του. Μπορεί να αντικαταστήσει το αυτοκίνητο που τον υπηρέτησε για δεκαετίες. Μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά του να σπουδάσουν τα εγγόνια του. Μπορεί στην τελική, επιτέλους, να απολαύσει κάποιες ανέσεις που στερήθηκε μια ολόκληρη ζωή δουλεύοντας.

Ποιος έχει δικαίωμα να του πει ότι πρέπει να περιμένει τις μηνιαίες δόσεις για να κάνει όλα αυτά; Ποιος τολμά να εξηγήσει σε έναν άνθρωπο ότι, ενώ τα χρήματα είναι δικά του, το κράτος γνωρίζει καλύτερα από τον ίδιο τι χρειάζεται;

Το επιχείρημα της προστασίας του συνταξιούχου δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τον περιορισμό της ελευθερίας του. Ασφαλώς, όποιος επιθυμεί να λαμβάνει το αποθεματικό του σε μηνιαίες καταβολές θα μπορούσε να έχει αυτή την επιλογή. Άλλο, όμως, η επιλογή και άλλο η επιβολή. Η πρώτη σέβεται τον πολίτη. Η δεύτερη τον αντιμετωπίζει ως ανήλικο, που χρειάζεται κηδεμόνα για να διαχειριστεί την περιουσία του.

Η κοινωνική ευαισθησία, κύριε Μουσιούττα, δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Γι’ αυτό, σε ερωτάμε ευθέως: Γιατί δεν ξεκινάς από τα εφάπαξ εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που εξασφαλίζουν υπουργοί και βουλευτές όταν αποχωρούν από τα αξιώματά τους; Γιατί δεν εισηγείσαι να τους καταβάλλονται και εκείνα με το μήνα;

Να δούμε πόσοι από τους συναδέλφους σου στην Κυβέρνηση και πόσοι από τους πρώην συναδέλφους σου στη Βουλή θα χειροκροτήσουν την ιδέα! Μήπως η φιλοσοφία της μηνιαίας καταβολής προορίζεται αποκλειστικά για εκείνους που πέρασαν μια ζωή στο μεροκάματο και όχι για όσους πέρασαν μια ζωή στην άνετη καρέκλα της εξουσίας;

Η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην ενίσχυση της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων. Δεν μπορεί, λοιπόν, να στηθεί σε μια λογική που τους αφαιρεί το δικαίωμα να αποφασίζουν για τους καρπούς του δικού τους μόχθου.

Οι εργαζόμενοι, κύριε Μουσιούττα, δεν ζητούν να διαχειριστείτε τις οικονομίες τους. Ζητούν να τους εξασφαλίσετε ένα αξιοπρεπές συνταξιοδοτικό μέλλον. Μην μπερδεύετε την κοινωνική πολιτική με την κηδεμονία. Κυρίως, μην αντιμετωπίζετε τα λεφτά του κόσμου σαν να είναι το χαρτζιλίκι που σκοπεύετε να του δίνετε κάθε μήνα!