Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Σημαντική απόφαση εξέδωσε το Εφετείο, κάνοντας δεκτές τις εφέσεις πατέρα κατά δύο ενδιάμεσων αποφάσεων του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού, αναφορικά με τη ρύθμιση της γονικής μέριμνας, της φύλαξης, της διαμονής και της επικοινωνίας με το 13μηνο βρέφος του εν διαστάσει ζεύγους.
Η υπόθεση αφορούσε την αντιδικία μεταξύ των γονέων, η οποία άρχισε όταν η μητέρα εγκατέλειψε τη συζυγική εστία μαζί με το βρέφος και εξασφάλισε μονομερώς προσωρινό διάταγμα, με το οποίο της ανατέθηκε η αποκλειστική φύλαξη και φροντίδα του παιδιού, ενώ ως τόπος διαμονής ορίστηκε η δική της κατοικία. Στη συνέχεια, το πρωτόδικο Δικαστήριο οριστικοποίησε το διάταγμα αυτό και παράλληλα ρύθμισε το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα, απορρίπτοντας δική του ενδιάμεση αίτηση για συνεπιμέλεια και ουσιαστική συμμετοχή στη φροντίδα του παιδιού.
Ο πατέρας προσέφυγε στο Εφετείο προβάλλοντας σειρά λόγων, μεταξύ των οποίων ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της ισότητας των γονέων και προέβη σε διάκριση λόγω φύλου, θεωρώντας αυθαίρετα ότι ένα βρέφος χρειάζεται αδιαλείπτως μόνο τη μητρική φροντίδα. Επιπλέον, υποστήριξε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο βασίστηκε λανθασμένα σε μια τετελεσμένη κατάσταση πραγμάτων που δημιούργησε η μονομερής αποχώρηση της μητέρας, ενώ αγνόησε τη δική του ενεργή και ουσιαστική παρουσία στη ζωή του παιδιού πριν από τη διάσταση.
Το Εφετείο, σε ομόφωνη απόφασή του υπογράμμισε ότι κάθε απόφαση που αφορά ανήλικο τέκνο πρέπει να αποβλέπει αποκλειστικά στο αυστηρά νοούμενο συμφέρον του, σεβόμενη παράλληλα την απόλυτη ισότητα μεταξύ των γονέων χωρίς διακρίσεις φύλου. Τονίστηκε εμφαντικά ότι η αντίληψη πως τα βρέφη χρειάζονται αποκλειστικά τη μητέρα τους δεν συνάδει με το πνεύμα της νομοθεσίας και τη σύγχρονη νομολογία, καθότι ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου καθοριστικός και ισότιμος στην ανατροφή και συναισθηματική ανάπτυξη του τέκνου.
Παράλληλα, το Ανώτερο Δικαστήριο διαπίστωσε σοβαρά νομικά και δικονομικά σφάλματα στην πρωτόδικη κρίση. Συγκεκριμένα, υπέδειξε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποίησε το καθεστώς που διαμορφώθηκε από τις μονομερείς ενέργειες της μητέρας ως σημείο αναφοράς για να δικαιολογήσει την οριστικοποίηση των διαταγμάτων, αποστερώντας από τον πατέρα το δικαίωμα να ακουστεί επί της ουσίας. Επίσης, έκρινε λανθασμένη την απόρριψη της αίτησης του πατέρα για ρύθμιση της επικοινωνίας, καθώς η προσωρινή συμφωνία στην οποία είχε προβεί προηγουμένως ίσχυε μόνο μέχρι την εκδίκαση των ενδιάμεσων αιτήσεων και δεν συνιστούσε αποδοχή ή παραίτηση από τα γονικά του δικαιώματα.
Κατόπιν των πιο πάνω, το Εφετείο παραμέρισε εξ ολοκλήρου τις προσβαλλόμενες πρωτόδικες αποφάσεις, επαναφέροντας την ουσία της διαφοράς προς εξέταση στη βάση της ισότητας των γονέων και του πραγματικού συμφέροντος της ανήλικης, ενώ επιδίκασε τα έξοδα της διαδικασίας υπέρ του εφεσείοντος πατέρα.
