Πήρε προεδρική χάρη, καταδικάστηκε εκ νέου και του μείωσαν τη φυλάκιση επειδή θα εκτίσει και την ποινή που του είχαν χαρίσει!

Σε έξι μήνες φυλάκιση από δέκα που του είχαν επιβληθεί πρωτοδίκως μείωσε το Εφετείο την ποινή άνδρα, κρίνοντας ότι κατά την επιμέτρηση της ποινής δεν είχε τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ένα ουσιώδες δεδομένο: η αυτόματη ενεργοποίηση επιπλέον 107 ημερών φυλάκισης, οι οποίες είχαν ανασταλεί υπό όρους στο πλαίσιο προεδρικής χάρης.

Το Εφετείο, σε ομόφωνη απόφασή του έκανε δεκτό τον πρώτο από τους τέσσερις λόγους της έφεσης, απορρίπτοντας τους υπόλοιπους. Ο καταδικασθείς είχε παραδεχθεί κατηγορία κλοπής και το Επαρχιακό Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα μηνών χωρίς αναστολή.

Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, την 1η Ιανουαρίου 2026 ο εφεσείων έκλεψε ποδήλατο αξίας €700, κράνος αξίας €150 και ζευγάρι παπουτσιών αξίας €100, τα οποία βρίσκονταν έξω από οικία φιλικού προσώπου του παραπονούμενου. Το σύνολο της αξίας των κλοπιμαίων ανερχόταν στα €950.

Καθοριστικό ρόλο στην επιμέτρηση της ποινής είχε το βεβαρημένο ποινικό μητρώο του εφεσείοντα. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, είχε καταδικαστεί επανειλημμένα κατά την τελευταία δεκαετία για αδικήματα που περιλάμβαναν ληστείες, διαρρήξεις, κλοπές, κακόβουλη ζημιά, επιθέσεις και κατοχή ναρκωτικών ουσιών.

Το Εφετείο σημείωσε ότι ο εφεσείων είχε τύχει στο παρελθόν προεδρικής χάρης, με αποτέλεσμα να ανασταλεί υπό όρους μέρος προηγούμενης ποινής του. Με τη νέα καταδίκη ενεργοποιούνταν αυτομάτως οι 107 ημέρες που είχαν απομείνει και θα εκτίονταν διαδοχικά με τη νέα ποινή.

Το συγκεκριμένο δεδομένο, ωστόσο, δεν είχε τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου όταν αυτό επέβαλε την ποινή των δέκα μηνών. Το Εφετείο υπογράμμισε ότι τόσο η Κατηγορούσα Αρχή όσο και ο ίδιος ο κατηγορούμενος έχουν υποχρέωση να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν την ποινή, περιλαμβανομένων προηγούμενων καταδικών και ανασταλεισών ποινών που προκύπτουν από προεδρική χάρη.

Οι δικαστές έκριναν ότι η αυτόματη ενεργοποίηση των 107 ημερών αποτελούσε αντικειμενικό δεδομένο που έπρεπε να ληφθεί υπόψη. Παρότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά κατέληξε ότι η φυλάκιση ήταν η ενδεδειγμένη μορφή ποινής, το Εφετείο έκρινε ότι, εάν γνώριζε την πρόσθετη περίοδο φυλάκισης, πιθανότατα θα επέβαλλε διαφορετική ποινή ως προς το ύψος της.

Το Εφετείο έκρινε, πάντως, ότι η φυλάκιση ήταν αναπόφευκτη λόγω της φύσης του αδικήματος και κυρίως του ποινικού μητρώου του εφεσείοντα. Αναγνώρισε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη την παραδοχή και απολογία του, την αξία της κλαπείσας περιουσίας, την αποζημίωση του θύματος και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών, καθώς και τα προβλήματα υγείας του ίδιου και της μητέρας του, την οποία φροντίζει. Λήφθηκαν επίσης υπόψη τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και το γεγονός ότι στο παρελθόν υπήρξε χρήστης ναρκωτικών ουσιών.

Παρά τους μετριαστικούς αυτούς παράγοντες, το Εφετείο τόνισε ότι το ποινικό ιστορικό του εφεσείοντα καταδεικνύει «μοτίβο παραβατικής συμπεριφοράς», ιδιαίτερα σε αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών. Σημείωσε ακόμη ότι είχε εκτίσει σημαντικό μέρος της προηγούμενης δεκαετίας στη φυλακή και ότι είχε αδικοπραγήσει ξανά μετά από προηγούμενη προεδρική χάρη.

Το Δικαστήριο απέρριψε επίσης το αίτημα για αναστολή της ποινής, κρίνοντας ότι το ποινικό μητρώο του εφεσείοντα δεν συνηγορούσε υπέρ μιας ακόμη ευκαιρίας εκτός φυλακής. Η ανάγκη ειδικής και γενικής αποτροπής κρίθηκε ιδιαίτερα σημαντική.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη ότι με την ποινή των δέκα μηνών θα ενεργοποιούνταν επιπλέον περίπου τρεις μήνες από την προηγούμενη ανασταλείσα ποινή, το Εφετείο έκρινε ότι η συνολική ποινική επιβάρυνση επέβαλλε την παρέμβασή του. Ως αποτέλεσμα, η ποινή μειώθηκε από δέκα σε έξι μήνες φυλάκιση, ενώ κατά τα λοιπά η πρωτόδικη απόφαση παρέμεινε σε ισχύ.

Το Εφετείο επανέλαβε, τέλος, την ανάγκη η Κατηγορούσα Αρχή να ενημερώνει πλήρως το Δικαστήριο που επιβάλλει την ποινή για τυχόν ανασταλείσες ποινές, επισημαίνοντας παράλληλα ότι και ο ίδιος ο κατηγορούμενος οφείλει να γνωστοποιεί στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν την ποινή του. Όπως σημειώθηκε, τέτοιες παραλείψεις έχουν επανειλημμένα εντοπιστεί από τα δικαστήρια και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν οδηγήσει σε εφέσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν είχε επιδειχθεί η δέουσα επιμέλεια κατά την πρωτόδικη διαδικασία.