Κάτσαμε όλοι και περιμένουμε να σταθερο-ποιηθούν οι τιμές. Στο φεγγάρι
Ένας παλαιότατος και εντιμότατος φίλος, διευθυντής σε εμπορική επιχείρηση, που είναι και ορκισμένος οπαδός της «οικονομίας της αγοράς», είπε πως μετά από δύο χρόνια συνεχούς πληθωρισμού οι εισαγωγείς, προμηθευτές, πωλητές ανοίγουν το στόμα τους και… αυξάνουν κατά βούληση τις τιμές και το κέρδος τους. Και η αντίδραση είναι τώρα πια από περιορισμένη έως ανύπαρκτη, διότι το έχουμε πάρει οι περισσότεροι απόφαση πως «οι τιμές ανεβαίνουν, τι να κάνουμε;» και αποδεχθήκαμε τη «μοίρα» μας. Αυτό συμβαίνει και αλλού, για να μην πούμε παντού, όχι μόνο εδώ.
Την περασμένη εβδομάδα δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα από ελληνικά ΜΜΕ στην έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής (των Ελλήνων) και ιδιαίτερα στην επισήμανσή του ότι τα ψηλά επίπεδα του πληθωρισμού οφείλονται σε μεγάλο ποσοστό στα υψηλά περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων, κάτι που αποκαλείται διεθνώς greedflation ή πληθωρισμός της απληστίας. Το Γραφείο Προϋπολογισμού υιοθέτησε στην έκθεσή του την πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σύμφωνα με την οποία για την αύξηση του πληθωρισμού κατά το 2022 ευθύνονταν σε ποσοστό 45% τα κέρδη των επιχειρήσεων, σε ποσοστό 40% η πραγματική άνοδος τιμών των πρώτων υλών και των μέσων παραγωγής και κατά 15% οι μισθοί.
Χθες, ο Γιώργος Κράλογλου, στο capital.gr, επισήμανε πως «ήταν φυσικό να χάσουμε τον μπούσουλα στην ακρίβεια, αφού χάσαμε ήδη τον μπούσουλα και στην αισχροκέρδεια. Τι άλλο μπορεί να δώσει πειστική απάντηση (…) στην ακρίβεια στα τρόφιμα και στα διάφορα άλλα, που ψάχνουν τα υψηλά (σ.σ. επίπεδα) για να σταθούν για πάντα και να κουνάνε το μαντήλι… Και σε εμάς και στην πολιτική σκηνή. Στο σύνολό της. Τι συμβαίνει λοιπόν και φτάνουμε 2ετία μιας συνεχούς ακρίβειας, χωρίς να ξέρουμε από πού ξεκινάει και πού καταλήγει; Τι συμβαίνει όταν τον Ιούνιο ο πληθωρισμός πέφτει 1,8% (σ.σ. 1,9% στην Κύπρο) αλλά η ακρίβεια στα τρόφιμα περνάει το 12% (γύρω στο 10% στην Κύπρο, κάπου 18% σε σχέση με τον Ιούνιο του ’21);».
Είναι προφανές πως και ο κ. Κράλογλου τα έχει με την αισχροκέρδεια. Στη συνέχεια γράφει πως επικρατεί αναστάτωση στην ελληνική Κυβέρνηση, που ετοιμάζει κάποιου είδους κινητοποίηση για να δει τι στο καλό συμβαίνει. Γράφει ο κ. Κράλογλου: «Ετοιμάζονται δύο οικονομικά υπουργεία να ψάξουν όλη την εφοδιαστική αλυσίδα να δουν πού γίνεται η «κλοπή». Πώς έχει μεθοδευτεί η αισχροκέρδεια. Πού ακριβώς χάνεται το παιχνίδι των φυσιολογικών ανατιμήσεων. Δεν ξέρουμε τι θα απογίνει με την κινητοποίηση (εμείς δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι), γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με 5 γνωστά ονόματα της ενεργειακής οικονομίας, όπου οι συνεννοήσεις είναι και απλές και εύκολες. Η δική μας εφοδιαστική αλυσίδα στα τρόφιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης είναι λαβύρινθος. Λαβύρινθος που δεν μπορείς να βαδίσεις με φως, σε όλους τους διαδρόμους του. (…) Μέχρι να ψάξουμε να βρούμε πού χωλαίνει η περιβόητη εφοδιαστική μας αλυσίδα και να την κόψουμε εκεί που οι «κρίκοι» της οδηγούν στην αισχροκέρδεια, τι κάνουμε;».
Για τον κ. Κράλογου μια λύση θα ήταν η κατάργηση του ΦΠΑ, τον οποίο από παλιά θεωρούσε «βασικό καύσιμο συντήρησης του κρατισμού στην ελληνική οικονομία». Προφανώς ούτε αυτό είναι λύση. Και ποιος είπε ότι υπάρχει λύση, εδώ που τα λέμε; Εκτός από τη μείωση της κατανάλωσης (στο βαθμό που είναι δυνατή και εφόσον δεν κατέστη ήδη υποχρεωτική) και… υπομονή. Διότι όπως θα απομακρυνόμαστε από το έτος της εκτόξευσης του πληθωρισμού, το 2022, θα πέφτει μάλλον και το (νέο) ποσοστό αύξησης στα τρόφιμα ή αλλού, σε σχέση με το ’22 ή το ’23. Και κάποια στιγμή θα πούμε «επιτέλους ρε, σταθεροποιήθηκαν οι τιμές». Στο φεγγάρι, όμως.
