Η προσχολική εκπαίδευση αποτελεί τη σημαντικότερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, για την πολύπλευρη ανάπτυξη, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα αλλά και για τη μετέπειτα πορεία της ζωής κάθε παιδιού.
Η πρόσβαση σε οικονομικά προσιτές δομές, που προσφέρουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες προσχολικής φροντίδας και εκπαίδευσης, με διευρυμένο ωράριο ημερησίως αλλά και καθ’ όλη την διάρκεια του έτους (π.χ. κατά την καλοκαιρινή περίοδο) αναδεικνύεται ως ο σημαντικότερος παράγοντας για την εξισορρόπηση της επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής των εργαζομένων γονέων, καθώς και για την δημογραφική ανάκαμψη της χώρας.
Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται για ενίσχυση των οικογενειών μέσω υποστηρικτικών πολιτικών (π.χ. επέκταση των αδειών μητρότητας, πατρότητας, γονικής) και την καταβολή σχετικών επιδομάτων, το σημαντικότερο πρόβλημα που παραμένει είναι η καθημερινή φροντίδα και εκπαίδευση των παιδιών μικρότερων ηλικιών, που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, το οποίο έχει αναδειχθεί ως μείζον κοινωνικό ζήτημα.
Λόγω της ανεπάρκειας των δομών ή/και του συνεπαγόμενου κόστους, ειδικά για τα βρέφη, αρκετές μητέρες αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να παραμένουν εκτός εργασίας για να φροντίζουν τα παιδιά τους μέχρι να φοιτήσουν στην Α’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αδρανούς γυναικείου δυναμικού, που αντιμετωπίζει προβλήματα στην επανένταξη του στην αγορά εργασίας, ειδικά λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης της τεχνολογίας και των μεθόδων οργάνωσης και εκτέλεσης της εργασίας.
Κατ’ επέκταση, υπονομεύονται οι προσπάθειες που καταβάλλονται για παροχή ίσων ευκαιριών των φύλων στην εργασία, ειδικά σε σχέση με την επαγγελματική σταδιοδρομία και ανέλιξη των γυναικών, εφόσον κατά δυσανάλογο τρόπο, οι γυναίκες κυρίως εξακολουθούν να επιβαρύνονται με την μη αμειβόμενη παροχή φροντίδας των παιδιών προσχολικής ηλικίας, που αποτελεί και μια από τις κύριες γενεσιουργούς αιτίες του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού χάσματος μεταξύ των φύλων.
Η έλλειψη μιας ολιστικής προσέγγισης και ο κατακερματισμός των πολιτικών και κοινωνικών μέτρων μεταξύ των αρμόδιων Αρχών, δυστυχώς δεν προσφέρει αποτελεσματικές και βιώσιμες λύσεις.
Συνεπώς, καθίσταται επιτακτική ανάγκη όπως διαμορφωθεί μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πολιτική που θα προσφέρει βιώσιμες λύσεις προς αντιμετώπιση του κοινωνικού αυτού ζητήματος.
Οι θέσεις ΟΕΒ και ΣΙΠΕΚ
Η Ομοσπονδία Εργοδοτών & Βιομήχανων (ΟΕΒ) και ο Σύνδεσμος Ιδιωτικής Προσχολικής Εκπαίδευσης Κύπρου (ΣΙΠΕΚ), έχουν υποβάλει τις θέσεις και απόψεις τους για την επίλυση των προβλημάτων, που συνοψίζονται ως εξής:
1. Χάραξη ολοκληρωμένης κοινωνικής πολιτικής που να περιλαμβάνει την ιδιωτική προσχολική φροντίδα και εκπαίδευση ως αναπόσπαστο μέρος της, με την συνεργασία και συντονισμό όλων των αρμόδιων Αρχών.
2. Ισονομία στις υποχρεώσεις και απαιτήσεις που απορρέουν από τα διαφορετικά νομοθετικά πλαίσια που διέπουν την λειτουργία των δημόσιων και ιδιωτικών δομών, κατά τρόπο ισορροπημένο και όχι ετεροβαρή, και που θα εγγυούνται πρωτίστως την ασφάλεια και υγεία όλων των παιδιών (ασφάλεια εγκαταστάσεων, πολεοδομικές προδιαγραφές και απαιτήσεις, μέτρα πρόληψης και προστασίας, κλπ.).
3. Εκσυγχρονισμός και απλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου που διέπει την ίδρυση και λειτουργία των ιδιωτικών σταθμών και νηπιαγωγείων, δίνοντας κίνητρα για ανάπτυξη και δημιουργία περισσότερων θέσεων σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες προσχολικής φροντίδας και εκπαίδευσης.
4. Αναθεώρηση των κριτηρίων του Σχεδίου Επιδότησης Διδάκτρων και Σίτισης Παιδιών Ηλικιών 0-4 ετών, για στήριξη περισσότερων οικογενειών.
5. Εκπόνηση Σχεδίου Επιδότησης για κάλυψη και των παιδιών ηλικιών 4-6 ετών αξιοποιώντας Ευρωπαϊκά κονδύλια.
6. Προσωρινή διεύρυνση των ειδικοτήτων σχετικών με την εκπαίδευση που να μπορούν να εργαστούν σε ιδιωτικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία, ως βραχυπρόθεσμο μέτρο, μέχρι την υλοποίηση των μεσο-μακροπρόθεσμων σχεδιασμών και μέτρων για την αύξηση του αριθμού των βρεφο-παιδοκόμων και νηπιαγωγών.
* Ανώτερος Λειτουργός, Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων & Κοινωνικής Πολιτικής (ΟΕΒ)
