Μια από τα ίδια

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Οι κυβερνώντες, οι ευρωπαίοι εταίροι και οι αριθμοί μιλούν για ανάπτυξη της κυπριακής οικονομίας. Σε περίοδο οικονομικής ευμάρειας, είναι λογικό να χαλαρώνουν κάπως οι σφιχτές οικονομικές πολιτικές. Ωστόσο, στην Κύπρο γίνονται προχειροδουλειές και υπερβολές προκειμένου να ικανοποιηθούν αιτήματα.

Στα ψιλά πέρασε η έκθεση της Κεντρικής Τράπεζας που προειδοποιεί ότι το δημόσιο χρέος της Κύπρου ως ποσοστό του ΑΕΠ παρέμεινε υψηλότερο από τους αντίστοιχους δείκτες της ζώνης του ευρώ. Κατήντησε μια καραμέλα που αναμασάται διαρκώς και πλέον δεν τρομάζει κανέναν το γεγονός ότι ο τραπεζικός τομέας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από το πολύ υψηλό επίπεδο των μη εξυπηρετούμενων χορηγήσεων, ενώ τα εγχώρια νοικοκυριά και οι μη χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις, εξακολουθούν να είναι υπερχρεωμένες.

Τα αιτήματα άρχισαν να μπαίνουν μέσα. Ήδη ξεπάγωσαν θέσεις στο Δημόσιο, ενώ ανακοινώθηκε με απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου ότι θα γίνουν ξανά κυβερνητικές εξετάσεις.

Η Βουλή συζητά την απαλλαγή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από το τέλος των 350 ευρώ ετησίως που καταβάλλουν όλες οι εταιρείες, ενώ το ΑΚΕΛ φωνάζει για τη μείωση του φόρου κατανάλωσης, τη μη επιβολή ΦΠΑ και επί του φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα.

Τα ταμεία θα τα ανοίξουμε είπε ο υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης για χάριν της γιουροβίζιον. Εάν τα ταμεία ανοίγουν τόσο εύκολα, τότε είναι λογικό να μας ανησυχεί ότι θα τα αδειάσουμε πάλι. Το ζήσαμε το άδειασμα των ταμείων (ξαφνικά;) τα προηγούμενα χρόνια. Πριν το 2008 μεσουρανούσε η κυπριακή οικονομία και φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού το 2013.
Αυτή είναι η νοοτροπία μας. Τάζουμε και σπαταλούμε τους καιρούς των παχέων αγελάδων και δεν προνοούμε για τον καιρό των ισχνών.

Ποια η στρατηγική μας για την ελάφρυνση των νοικοκυριών; Ποια η ισορροπία μας για ανακούφιση των δυσπραγούντων από τη μια και από την άλλη η διασφάλιση της κερδοφορίας στα ταμεία;

Κι όλα αυτά εν μέσω της αναπουμπούλας που επικρατεί στην κυπριακή κοινωνία. Η κοινωνία αποπροσανατολίζεται συνεχώς από τις διαρκείς ανεπάρκειες του συστήματος που προκαλούν θανάτους και ατυχήματα. Οι ανεπάρκειες μάλιστα μας εκπλήσσουν λες και δεν τις ξέραμε από προηγουμένως.

Η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει δομικές αλλαγές και όχι «πάτσιες».
Τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι κυβερνώντες. Οφείλουν να ξετυλίξουν το νήμα της γραφειοκρατίας που εμποδίζει τις όποιες μεταρρυθμίσεις. Και να τρίξουν τα δόντια τους χωρίς τον φόβο των ψήφων.

Αλλιώς θα παραμείνουμε στα ίδια και θα δίνουμε δύναμη στον λαϊκισμό. Θα παρασυρόμαστε στα γεγονότα και όταν αυτά ξεπερνιούνται, θα τα ξεπερνούμε και εμείς χωρίς να γίνονται ουσιαστικές αλλαγές γύρω μας. Αυτό θέλουμε; Αυτό όμως γίνεται το τελευταίο διάστημα.