€17,6 εκατ. δώρο στον φούρπο…

Το περασμένο Σάββατο ο «Φ» αποκάλυψε τα ποσά που αυτή η πολιτεία –που ακόμα ταλαιπωρείται από τις επιπτώσεις της κρίσης– χάρισε στα ποδοσφαιρικά σωματεία α’ κατηγορίας. Διέγραψε συνολικά €17,6 εκατ. οφειλόμενους φόρους και καθυστερημένες εισφορές σε κοινωνικά ταμεία. Δηλαδή, αυτό το κράτος, η Κυβέρνησή του, με τις ευλογίες των μεγάλων κομμάτων, φρόντισαν να χαρίσουν εκατομμύρια ευρώ σε σωματεία που κάθε χρόνο κατασπαταλούν εκατομμύρια ευρώ που δεν έχουν. 

Και αν αυτά τα ποσά αφορούν τα ίδια, τους μετόχους τους και τους οπαδούς τους, που προσφέρουν ακόμα και από εκείνα που στερούνται, γούστο και καπέλο τους. Είναι όμως αδιανόητο το κράτος να χαρίζει εκατομμύρια ευρώ για να μπορούν τα σωματεία να εργοδοτούν ποδοσφαιριστές και προπονητές με ετήσια εισοδήματα πολλαπλάσια και αυτών του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και το χειρότερο δεν είναι ότι το κράτος χάρισε εκατομμύρια ευρώ σε σωματεία, είναι ότι τα αποστέρησε από ανθρώπους που στερούνται βασικών αγαθών και από ασθενείς που μπορεί και να πεθαίνουν διότι τα δημόσια νοσηλευτήρια υστερούν σε προσωπικό, μέσα και φάρμακα.

Όπως αποκάλυψε τον περασμένο Απρίλιο η ισπανική εφημερίδα «AS», το ΑΠΟΕΛ είχε για την περίοδο 2017 – 2018 έσοδα από τη συμμετοχή του στο Τσάμπιονς Λιγκ, €15,2 εκατ. Κι όμως το κράτος του χάρισε €4,4 εκατ. Χάρισε επίσης στην Ομόνοια €1,5 εκατ., που πριν μερικά χρόνια πλήρωνε ποδοσφαιριστές με €800 χιλ. τον χρόνο, στον Απόλλωνα €1,85 εκατ., στην Ανόρθωση €3,4 εκατ., στην Πάφο €1,5 εκατ., στην ΑΕΛ €1,23 εκατ. και ούτω καθ’ εξής. Και αναφέρομαι μόνο στις πιο πάνω ομάδες επειδή έχουν ετήσιους προϋπολογισμούς πολλών εκατομμυρίων ευρώ.

Δηλαδή, αυτό το κράτος, που για να παραχωρήσει σε ένα καταταλαιπωρημένο πολίτη επίδομα ΕΕΕ τον περνά από χίλια μύρια βάσανα και έχει κόψει το μικρό τσιεκκούι από χιλιάδες συνταξιούχους διότι ξεπερνούν κατά 1 ευρώ τα κριτήρια, επιδοτεί απλόχερα το πιο ίσως σαθρό πράγμα που υπάρχει σε αυτό τον τόπο, το κυπριακό ποδόσφαιρο. Και να μου το θυμηθείτε, εάν αυτά τα περί ντόπινγκ αφορούσαν μεγάλα σωματεία θα περνούσαν απαρατήρητα. Άσε που αμφιβάλλω εάν στο τέλος βρεθεί και τίποτε…