Η υγεία είναι ευάλωτη στους ιούς της «προχειρότητας»

 

Ο μεν δημόσιος τομέας είναι υπό κατάρρευση με τις λίστες αναμονής. Ο δε ιδιωτικοί γιατροί είναι απλησίαστοι για τον πολύ κόσμο με χαμηλές αμοιβές, ο οποίος αναβάλλει συνεχώς θέματα υγείας για να προλάβει τις καθημερινές βασικές του ανάγκες και υποχρεώσεις. Σήμερα, οι συνολικές δαπάνες των υπηρεσιών υγείας υπολογίζονται γύρω στο €1,2 δις, από το οποίο €500 εκατ. περίπου αφορούν στις δαπάνες του δημόσιου τομέα (εμμέσως τα πληρώνουν οι φορολογούμενοι) και €700 εκατ. του ιδιωτικού τομέα (καταβάλλονται απευθείας από τους ασθενείς). Οι συνολικές δαπάνες για την υγεία ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) είναι γύρω στο 7%, με μικρές αυξομειώσεις τα τελευταία χρόνια. Το ΓεΣΥ που πάμε να φτιάξουμε κοστολογείται στο €1 δισ. και υπολογίζεται ότι θα γίνουν μεγάλες εξοικονομήσεις από την εφαρμογή της ηλεκτρονικής υγείας (μηχανογράφηση/φάκελος ασθενούς και αρχείο), την εξαίρεση των οδοντιατρικών κ.λπ. 

Η Κύπρος είναι η μοναδική χώρα στον ανεπτυγμένο κόσμο που δεν προσφέρει καθολική κάλυψη υγείας στους πολίτες της. Λόγω του ότι είναι υπερφορτωμένος ο δημόσιος τομέας, παρατηρούνται πολλές ελλείψεις και παραλείψεις, καθώς και μεγάλες λίστες αναμονής. Ο κόσμος που ακούει τις συζητήσεις γύρω από το Γενικό Σύστημα Υγείας, με τους γιατρούς, τους πολιτικούς, ήδη έχει αρχίσει να μην εμπιστεύεται το εγχείρημα. Ακόμη και οι υπέρμαχοι του σχεδίου υγείας στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν τους φόβους και τις αμφιβολίες τους. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη ότι ακόμη και αυτοί που στηρίζουν το ΓεΣΥ, στο πρώτο θέμα υγείας που θα τους παρουσιαστεί, αν ξεφεύγει από ένα απλό κρυολόγημα, δεν θα διστάσουν να πάνε στον ιδιώτη γιατρό. Γιατί η υγεία είναι πάνω από όλα ακόμη και αν χρειαστεί να τη διπλοπληρώσεις. 

Θα πειστούμε ότι το σύστημα έχει προοπτική να πετύχει όταν θα το εμπιστευτούν πρώτα από όλα οι πολιτικοί που το στηρίζουν και στη συνέχεια όλος ο πολιτικός κόσμος. Δηλαδή να πηγαίνουν οι ίδιοι και η οικογένειά τους στον γιατρό του ΓεΣΥ και όχι στον ιδιώτη γιατρό που θα πληρώσουν ακριβότερα. Διότι συνήθως αυτοί που νομοθετούν ή λαμβάνουν αποφάσεις για τον λαό που τους έχει ψηφίσει, στο τέλος αυτοεξαιρούνται. Δεν είδαμε έναν πολιτικό να περιμένει στις ουρές του νοσοκομείου, ούτε να ταλαιπωρείται σ’ ένα απλό δωμάτιο νοσοκομείου. Ακόμη και να πήγαινε στο νοσοκομείο ως ένας απλός πολίτης, η αναγνωρισιμότητα και μόνο είναι το καλύτερο εισητήριο για έξτρα περιποίηση. 

Η Πολιτεία να μην κάνει ένα εθνικό σύστημα υγείας για να φύγει ο μπελάς από το κεφάλι της. Ο κόσμος και ειδικά ο οικονομικά αδύναμος θέλει τα στοιχειώδη για την υγεία του. Και αυτό είναι υποχρέωση του κράτους. Επειδή η υγεία είναι ένα σημαντικό αγαθό για όλους. Η φροντίδα για την υγεία των νέων αποτελεί δείγμα της ωριμότητας της κοινωνίας, η πρόνοια για τους απόμαχους της ζωής αποκαλύπτει το αληθινό της πρόσωπο και το ποσοστό ευαισθησίας της, πράξη ευγνωμοσύνης για όσα πρόσφεραν με την πολυχρόνια και κοπιαστική εργασία τους. Αν η Πολιτεία κρίνει ότι με τα δεδομένα που υπάρχουν πρέπει να καθυστερήσει η εφαρμογή του ΓεΣΥ, να το πράξει. Διαφορετικά η υγεία θα χτυπηθεί από τους ιούς της «προχειρότητας» και της «τσαπατσουλιάς».