Κοινωνική επιχειρηματικότητα προς όφελος του συνόλου

Η κοινωνική επιχειρηματικότητα ήταν το θέμα της γνωμοδότησης που συζητήσαμε στο αρμόδιο τμήμα της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής ( ΕΟΚΕ). Οι κοινωνικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη αντιπροσωπεύουν, περίπου το 10% των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και απασχολούν 11 εκατ. εργαζόμενους. Ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει περίπου το 5,9% της συνολικής απασχόλησης και το 6,7% της μισθωτής απασχόλησης.
Τα κοινά χαρακτηριστικά που διέπουν την κοινωνική επιχειρηματικότητα είναι:
• O κατ’ εξοχήν κοινωνικός σκοπός αντί του κέρδους, μέσω της παραγωγής κοινωνικού οφέλους για το ευρύ κοινό και τα μέλη του
• Ο κυρίως μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας, βάσει του οποίου τα κέρδη επανεπενδύονται αντί να διανέμονται σε ιδιώτες μετόχους και ιδιοκτήτες
• Η ποικιλία νομικών μορφών και προτύπων: π.χ. συνεταιρισμοί, αλληλοασφαλιστικές εταιρείες, εθελοντικές οργανώσεις, ιδρύματα κλπ. 
Στην παρέμβαση μου, τόνισα ότι ο θεσμός αυτός είναι μια σχετικά νέα μορφή επιχειρηματικότητας που λειτουργεί σε διάφορες χώρες, αντιπαραβάλλεται μεταξύ των ιδιωτικών επιχειρήσεων και των επιχειρήσεων του Δημόσιου τομέα ως ένας τρίτος πόλος, στοχεύοντας την παραγωγή υπηρεσιών που αφορούν το κοινωνικό σύνολο (περιβάλλον, πολιτισμός, παραδοσιακά προϊόντα, τοπική ανάπτυξη, φροντίδα ηλικιωμένων ή ατόμων με αναπηρία κ.λπ.). 
Πρωταρχικός σκοπός των κοινωνικών επιχειρήσεων, συνέχισα, δεν είναι η δημιουργία κερδών αλλά η εξυπηρέτηση των πολιτών και γενικά του κοινωνικού συνόλου. 
Μέσα στις δύσκολες συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που προκάλεσε την επιδείνωση της κατάστασης εκατομμυρίων πολιτών, την επίθεση ενάντια στον κρατικό τομέα, ενάντια στους μισθούς και τις κοινωνικές παροχές, παρουσιάζεται η έννοια της κοινωνικής επιχειρηματικότητας που χαρακτηρίζεται από έντονους ανθρωποκεντρικούς στόχους. 
Η γνωμοδότηση καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αναγνωρίσει τη συμβολή της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και να βοηθήσει με επενδύσεις και προγράμματα εκπαίδευσης προς αυτή την κατεύθυνση. Δυστυχώς, παρατήρησα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν ενθαρρύνει τη δημιουργία τέτοιων επιχειρήσεων, φέρνοντας ως παράδειγμα την περίπτωση του συνεργατικού κινήματος στην Κύπρο. Είχαμε ένα ισχυρό συνεργατικό κίνημα που ιδρύθηκε δεκαετίες πριν, βοήθησε τους αγρότες, τους φτωχούς ανθρώπους και την ανάπτυξη της οικονομίας του τόπου, ξεπουλήθηκε από την Κυβέρνηση σε μια ιδιωτική τράπεζα και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέτεινε σ’ αυτό το έγκλημα, αντί να επέμβει και να το αποτρέψει.