Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ο Εργκίν Κονούκσεβερ ήταν πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας Γκιουναϊντίν το 1974 και συμμετείχε, μαζί με τον τουρκικό στρατό, στην εισβολή του 1974 και ήταν ο άνθρωπος που απαθανάτισε τη στιγμή της σύλληψης των πέντε στρατιωτών, Αντωνάκη Κορέλλη, Πανίκου Νικολάου, Χριστόφορου Σκορδή, Ιωάννη Παπαγιάννη και Φίλιππου Παπακυριακού, ίσως της πιο γνωστής φωτογραφίας/σύμβολο των αγνοουμένων, των πέντε του Τζιάους…
Σε κατάθεση που έδωσε στα Ηνωμένα Έθνη το 1990, ο δημοσιογράφος δήλωσε πως ο Τούρκος αξιωματικός που αιχμαλώτισε τους πέντε άνδρες και τους προσέφερε νερό και τσιγάρα τούς παρέδωσε σε Τουρκοκύπριους μουτζαχίντ, οι οποίοι τους εκτέλεσαν… Η εκτέλεση των πέντε στρατιωτών αποτυπώθηκε στα φιλμς του Κονούκσεβερ, τα οποία βρέθηκαν στην κατοχή της Εθνικής Φρουράς, όταν ο ίδιος συνελήφθη αργότερα από στρατιώτες μας. Οι φωτογραφίες της εκτέλεσης των 5 συνανθρώπων μας και οι φωτογραφίες που τους έδειχναν να κείτονται νεκροί, παρέμειναν στο σκοτάδι και ο θάνατος τους αποκρύφθηκε συνωμοτικά από τις κυπριακές αρχές.
Αντίθετα, το κυπριακό κράτος, λειτουργώντας ως ένας κοινός συνωμότης, εργαλειοποιώντας τον ανθρώπινο πόνο και την αξιοπρέπεια των πεσόντων και των οικογενειών τους, εκμεταλλεύτηκε ως ένα προπαγανδιστικό τρικ τις φωτογραφίες της σύλληψης των πέντε, τις οποίες χρησιμοποίησε ως ένα προπαγανδιστικό εργαλείο μέχρι και το 2009, όταν σε ένα πηγάδι εντοπίστηκαν τα λείψανα, όχι μόνο των 5, αλλά ακόμη 14 συνανθρώπων μας…
Η Κυπριακή Δημοκρατία, σε όλα τα επίπεδα, απέκρυψε από τις οικογένειες ότι οι άνθρωποι τους δεν ήταν αγνοούμενοι αλλά νεκροί, επιδεινώνοντας τον πόνο τους, διαιωνίζοντάς τον, δίνοντας ψεύτικες ελπίδες σε ανθρώπους που τους έσερναν σε εκδηλώσεις για να φωτογραφηθούν μαζί τους για πολιτική εκμετάλλευση, σκυλεύοντας τη μνήμη τους.
Στις 17/8/1974, η Εθνική Φρουρά, μετά από διευθετήσεις με τα Ηνωμένα Έθνη και τον τουρκικό στρατό, παρέλαβε τις σορούς 30 ανθρώπων που σκοτώθηκαν σε μάχες υπερασπιζόμενοι την Κύπρο και οι κυπριακές αρχές με συνοπτικές διαδικασίες τους έθαψαν σε ομαδικό τάφο στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας, με την ένδειξη «Άγνωστος»… Από τον Αύγουστο του 1974, οι κυπριακές αρχές παρουσιάζαν όλους αυτούς τους ανθρώπους ως αγνοούμενους.
Το 1999, μετά από μεγάλο αγώνα συγγενών αγνοουμένων και αλληλέγγυων ανθρώπων, οι κυπριακές αρχές έπραξαν αυτό που έπρεπε να είχαν πράξει από την αρχή και προέβησαν σε εκταφές στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας, ταυτοποιώντας επιτέλους την ταυτότητα των ανθρώπων αυτών.
Ανάμεσά τους, ήταν ο έφεδρος στρατιώτης Χαράλαμπος Πάλμας, σύζυγος και πατέρας δύο θυγατέρων.
Το 2001, η σύζυγος του πεσόντα Χαράλαμπου Πάλμα, Ανδριανή Πάλμα, μαζί με τις κόρες της, Καλλιόπη και Χριστίνα, καταχώρησαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας αγωγή κατά των κυπριακών αρχών, ισχυριζόμενες ότι παραβίασαν, κυρίως διά των παραλείψεων τους, θεμελιώδη συνταγματικά ανθρώπινα δικαιώματα, με αποτέλεσμα να υποστούν τεράτια πνευματική ταλαιπωρία, ψυχική οδύνη, λόγω της εικοσιεξάχρονης αβεβαιότητας και αμφιβολίας που είχαν να αντιμετωπίσουν για τον φερόμενο ως «αγνοούμενο» σύζυγο και πατέρα τους.
Η απόφαση του πρωτόδικου
Το Πρωτόδικο Δικαστήριο, σε μια απόφαση καταπέλτη, αποφάσισε ότι η σύζυγος και οι κόρες του πεσόντα Χαράλαμπου Πάλμα υπέστησαν από το κυπριακό κράτος εξευτελεστική και ταπεινωτική μεταχείριση: «Η Δημοκρατία παραβίασε τα εκ του Νόμου και εκ των Διεθνών Συνθηκών απορρέοντα δικαιώματα των Εναγουσών, όπως έχει ήδη αναλυθεί πιο πάνω. Θα πρέπει επιπρόσθετα να ληφθεί υπ’ όψιν ότι οι παραβιάσεις αυτές έγιναν από τις Αρχές στις οποίες οι Ενάγουσες είχαν δείξει εμπιστοσύνη και εναπόθεσαν όλες τις ελπίδες τους. Γιατί για 25 χρόνια δεν έγιναν εκταφές στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Λακατάμιας; Η ηγεσία, για λόγους ανεξήγητους, δεν ήθελε να κάνει αυτό που το Δίκαιο τής επέβαλλε σε ένα τόσο σημαντικό θέμα. Μήπως δεν ήθελαν να παραδεχτούν ότι ορισμένοι αγνοούμενοι ήσαν πράγματι νεκροί και ευρίσκοντο θαμμένοι από το 1974 στις ελεύθερες περιοχές; Καμία απάντηση. Και γιατί το 1979-1981 έγινε επιλεκτική εκταφή στο Κοιμητήριο Λακατάμιας; Γιατί σταμάτησαν; Καμία απάντηση. Γιατί ο κατάλογος των Αγνοουμένων (Τεκμήριο 32) μόλις στις 10 Ιουλίου 2000 δημοσιεύτηκε και μόλις τότε έγινε γνωστό δημόσια ποιοι και πόσοι ήσαν οι αγνοούμενοι; Καμία απάντηση.
Είναι για τους πιο πάνω, μεταξύ άλλων, λόγους που το Δικαστήριο επιβάλλεται να επιδικάσει τιμωρητικές αποζημιώσεις, διότι φαίνεται ότι η ευθύνη για τις παραβιάσεις ήτο σε όλο το φάσμα του Κυβερνητικού Μηχανισμού, από τους απλούς στρατιώτες που έκαναν τη ΜΟΝΗ περισυλλογή του Αυγούστου του 1974 μέχρι την υψηλά ιστάμενη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που πήρε την απόφαση το 1979 και το 1999 για εκταφές στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου!
Όμως και η όλη γραμμή της Δημοκρατίας στην υπόθεση αυτή και η συμπεριφορά στην δίκη θεωρώ ότι είναι σημαντική.
Η προσπάθεια της Δημοκρατίας να υποδείξει στις Ενάγουσες ότι ήταν ενήμερες και ότι ήταν δική τους επιλογή να επιμένουν να θεωρούν τον Πάλμα ως αγνοούμενο, καθώς και η υποβολή για την αμφισβήτηση της διαφοράς στα συναισθήματα που θα βίωναν οι Ενάγουσες αν ο πατέρας τους ήταν νεκρός και όχι αγνοούμενος, είναι χαρακτηριστικές και λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο όταν αποφασίζει τις αποζημιώσεις και ειδικά τις τιμωρητικές.
Το να προσπαθεί απάνθρωπα και προκλητικά η Δημοκρατία να εξισώσει τον πόνο και την αβεβαιότητα του να περιμένουν την επιστροφή του πατέρα τους με το θάνατο, στον οποίο με την πάροδο του χρόνου αποδεδειγμένα μειώνεται ο πόνος και ο οποίος σηματοδοτεί μια δύσκολη αλλά με προοπτική αρχή, είναι ακόμη ένας παράγοντας που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του όταν αποφασίζει για τις τιμωρητικές αποζημιώσεις».
Η έφεση και το Ανώτατο
Αμετανόητο, το κυπριακό κράτος καταχώρησε έφεση, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο πόσο σέβεται τους πολίτες του, που η τουρκική εισβολή συνέτριψε και ως συνεχιστής της συντριβής ήλθε το ίδιο να τους αποτελειώσει.
Το Ανώτατο Δικαστήριο, σε μια εξόχως πολιτική απόφαση, αντί να αποφανθεί εξατομικευμένα επί των γεγονότων και των ευρημάτων, όπως αυτά κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου της συγκεκριμένης υπόθεσης, ξεπερνώντας πλήρως τα όρια της δικαιοδοσίας του και ενεργώντας ουσιαστικά ως βραχίονας της πολιτικής ηγεσίας, αποφάσισε ότι η οικογένεια Πάλμα όχι μόνο δεν είχε υποστεί εξευτελεστική και ταπεινωτική μεταχείριση, αλλά αντίθετα, όπως αυτολεξεί είπε, «το δράμα της οικογένειας του, όπως και το δράμα όλων των οικογενειών των αγνοουμένων, ήταν και δικό της δράμα, το οποίο φρόντισε να απαλύνει με την οικονομική στήριξη των οικογενειών των αγνοουμένων, συμπεριλαμβανομένης και της οικογένειας του τραγικού Πάλμα, στα δύσκολα χρόνια που επακολούθησαν».
– Στις 10/12/20 ήταν η Παγκόσμια Επέτειος Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και με αφορμή αυτήν, το Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση «Η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει να εργάζεται άοκνα με στόχο τον τερματισμό της παράνομης τουρκικής κατοχής και την άρση των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Κυπριών από την Τουρκία».
* Advocates-Legal Consultants.
