Σε ποια κανονικότητα θα επιστρέψουμε;

Το ερώτημα αυτό προέκυψε διαβάζοντας το άρθρο της Κατερίνας Τζωρτζινάκη στη Ναυτεμπορική: «Ας μου εξηγήσει κάποιος τι είναι η κανονικότητα και πού απαντάται. Δεν είναι ο άρρωστος και ο υγιής το ίδιο κανονικοί; Ήταν κανονικά όσα συνέβαιναν χρόνους πολλούς ή μήπως ήταν φυσικά για τους τρελούς; Τρέλα είναι, αν το καλοσκεφτείς, ότι κάποιους τους έχει χτυπήσει μέσα σε μια πυκνή δεκαετία πυρκαγιά, πλημμύρα, οικονομική κρίση, λιμός και πανδημία και νομίζουν ότι φταίει το κακό μάτι ή μια παγκόσμια συνωμοσία. Τα τελευταία 20 χρόνια είχαμε την εμπειρία δύο κορωνοϊών, αν και η εξάπλωσή τους ήταν σχετικά περιορισμένη και τη γρίπη του 2009». Η κ. Τζωρτζινάκη καταλήγει: «Αφού, λοιπόν, είναι κρίση, ξεχνάμε τις επιστροφές και τις επανενάρξεις. Ας μην προσποιούμαστε. Είναι ξεχωριστή περίπτωση και όπως κάθε εξαίρεση, κατά τον Γερμανό πολιτειολόγο Καρλ Σμιτ, αποδεικνύει τα πάντα».
Η ιστορία του κορωνοϊού δεν είναι τόσο απλή όσο επιχειρείται να προβληθεί. Η κρίση που ξεκίνησε ως υγειονομική, θα αποδειχθεί βαθύτατα διαρθρωτική. Κρίση χτύπησε την Κύπρο και το 2013, κρίση θα την ξαναχτυπήσει και στο μέλλον.
Το ζήτημα είναι να δούμε το μέλλον και να προβούμε σε αλλαγές. Σε αλλαγές που δεν είχαμε την τόλμη να προβούμε το 2013 όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, το 2008 μετά την φούσκα των ακινήτων, το 2000 μετά το κραχ του χρηματιστηρίου και ούτω καθεξής.
Κι όμως εμείς ελπίζουμε την επιστροφή στο παρελθόν. Ας αναρωτηθούμε όλοι: Θέλουμε να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα με διαφθορά και διαπλοκή; Σε μια κανονικότητα όπου το μέσο θα σου βρίσκει δουλειά κι όχι οι δεξιότητες και τα προσόντα σου; Σε μια κανονικότητα όπου ο εργαζόμενος τρέχει όλη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί και δεν αμείβεται αναλόγως; Σε μια κανονικότητα όπου τα ανάπηρα παιδιά είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού κι όπου τα παιδιά αποστηθίζουν στα σχολεία και δεν μαθαίνουν; Σε μια κανονικότητα που όνειρο ζωής είναι να μπεις στο δημόσιο και να πέφτει ο μισθός βρέξει χιονίσει; Σε μια κανονικότητα με αποδυναμωμένες υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας, αλλά να προλαμβάνουμε άτομα που θα εξετάζουν τις αιτήσεις πολιτογραφήσεων;
Ποια κανονικότητα θέλουμε; Αυτό πρέπει να απαντήσουμε σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο για να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο. Οι κρίσεις είναι πάντα μια καλή ευκαιρία για νέες αρχές. Δεν πρέπει να επιστρέψουμε στην κανονικότητα προ του Μαρτίου. Αλλά το σημαντικότερο είναι ούτε να το ευχόμαστε.
 
dlantou@phileleftheros.com