Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Του John Tamny
Οι άνθρωποι είναι η κινητήρια δύναμη της ευημερίας, πάντοτε και παντού. Είναι μια αλήθεια που αξίζει να πάρουμε στα σοβαρά, ιδίως τώρα που οι ολοένα αυστηρότεροι περιορισμοί στις βίζες, τους οποίους επιβάλλει η κυβέρνηση Τραμπ, καθιστούν δυσκολότερο για ταλαντούχους ξένους φοιτητές να σπουδάσουν και να εργαστούν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό φέρνει στον νου μια παλαιότερη παρατήρηση του Μπιλ Γκέιτς: ότι η Goldman Sachs ήταν ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Microsoft. Σύμφωνα με τον Γκέιτς, αν η Microsoft δεν κατάφερνε να κερδίσει τη Goldman Sachs στη μάχη για την προσέλκυση ταλέντων, η απόδοσή της θα υποχωρούσε.
Η παρατήρηση του Γκέιτς δεν φαίνεται να λαμβάνεται επαρκώς υπόψη στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον. Ενώ ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε πρόσφατα στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ότι “όποιος κερδίσει την υπερνοημοσύνη, κερδίζει”, οι πολιτικές της κυβέρνησής του για την προσέλκυση ξένων ταλέντων δεν συμβαδίζουν με αυτήν τη ρητορική.
Σήμερα, το πρόγραμμα H-1B περιορίζεται σε 85.000 νέες βίζες εργαζομένων τον χρόνο — αριθμός που είναι εντελώς ανεπαρκής μπροστά στη ζήτηση, τόσο από τις αμερικανικές τεχνολογικές εταιρείες όσο και από τους ξένους εργαζομένους που επιδιώκουν να εργαστούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν συνυπολογίσει κανείς και τα ευρύτερα εμπόδια στη μετανάστευση, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ξένα ταλέντα στον τομέα της τεχνολογίας —άνθρωποι απαραίτητοι για την πρόοδο της τεχνητής νοημοσύνης και, ενδεχομένως, της “υπερνοημοσύνης” στις ΗΠΑ— αρχίζουν να αναζητούν αλλού ευκαιρίες για σπουδές και εργασία.
Σε αυτό, κάποιοι θα απαντήσουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν άφθονο εγχώριο τεχνολογικό ταλέντο. Αναμφίβολα, αυτό ίσχυε όταν ο Μπιλ Γκέιτς θεωρούσε τη Goldman Sachs τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή της Microsoft στη διεκδίκηση κορυφαίων στελεχών — και πιθανότατα ίσχυε ακόμη περισσότερο μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Σήμερα, όμως, δεν ισχύει πια.
Ας πάρουμε ως παράδειγμα το συνέδριο Neural Information Processing Systems, γνωστό ως NeurIPS (και παλαιότερα ως NIPS). Θεωρείται ευρέως η σημαντικότερη ετήσια συνάντηση ακαδημαϊκών που ασχολούνται με τη μηχανική μάθηση, την τεχνητή νοημοσύνη και την υπολογιστική νευροεπιστήμη. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Carnegie China, “οι συγγραφείς των οποίων οι εργασίες γίνονται δεκτές στο συνέδριο εξακολουθούν να θεωρούνται ελίτ ερευνητικά ταλέντα” — οι “Navy SEALs” του κλάδου.
Μέχρι εδώ, όλα καλά. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Η μελέτη διαπιστώνει ότι “η Κίνα έχει πλέον εδραιώσει ένα κυρίαρχο προβάδισμα ως η μεγαλύτερη πηγή ελίτ ταλέντων στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης παγκοσμίως”. Από μόνο του, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα.
Άλλωστε, ο καταμερισμός της εργασίας μεταξύ ταλαντούχων ανθρώπων παραμένει η μεγαλύτερη πηγή προόδου. Και η πρόοδος δεν σταματά επειδή ο καταμερισμός αυτός εκτείνεται πέρα από τα σύνορα μιας χώρας. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι, παρόλο που κορυφαίοι Κινέζοι ερευνητές στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης επιλέγουν πλέον συχνότερα να παραμένουν στην Κίνα, η έκθεση επισημαίνει ότι εξακολουθεί να υπάρχει “σε μεγάλο βαθμό μονόδρομη ροή ταλέντων” προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωστόσο, η μετανάστευση κορυφαίων Κινέζων ταλέντων στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης προς τις ΗΠΑ έχει αναμφισβήτητα επιβραδυνθεί. Και το λυπηρό είναι ότι η μειωμένη αυτή ροή δεν φαίνεται να οφείλεται σε μικρότερη επιθυμία των κορυφαίων Κινέζων τεχνολόγων να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους στη μεγαλύτερη τεχνολογική σκηνή του κόσμου.
Αντίθετα, η έκθεση του Carnegie China δείχνει ότι η μειωμένη εισροή ταλέντων —μια ροή που επί μακρόν ευνοούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες— οφείλεται στο ότι έχει γίνει “δυσκολότερο” για τους Κινέζους φοιτητές “να έρθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως αποτέλεσμα των αυστηρότερων περιορισμών στις βίζες, ιδιαίτερα για τους Κινέζους μεταπτυχιακούς φοιτητές στους κλάδους STEM”.
Ασφαλώς, είναι αλήθεια ότι τα σημαντικά τεχνολογικά άλματα που έχουν σημειωθεί στην Κίνα γενικότερα και στην τεχνητή νοημοσύνη ειδικότερα έχουν δημιουργήσει ισχυρότερα κίνητρα για τους κορυφαίους Κινέζους ειδικούς στον τομέα να παραμείνουν στην Κίνα για σπουδές και εργασία. Αυτό, όμως, δεν απαντά στο ουσιαστικό ερώτημα.
Πώς θα ήταν η εισροή ταλέντων από την Κίνα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες αν δεν υπήρχαν αυτοί οι περιορισμοί;
Είναι ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί, ιδίως καθώς συνεχίζεται ο αποκαλούμενος “πόλεμος” για την υπεροχή στην τεχνητή νοημοσύνη μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Πόσο κρίμα θα ήταν αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχαναν όχι επειδή δεν είναι ανταγωνιστικές, αλλά επειδή η πολιτική μπήκε άσκοπα στη μέση;
