Ελένη Προκοπίου: Έφυγε στα 87 της η ηθοποιός που άφησε τον κινηματογράφο στην κορύφωση της καριέρας της

Σε ηλικία 87 ετών έφυγε από τη ζωή η Ελένη Προκοπίου, μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που ξεχώρισε τόσο για την υποκριτική της όσο και για τις χορευτικές της ικανότητες.

Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή το βράδυ της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου, αρχικά από την ηθοποιό Μέλπω Κωστή.

Η Ελένη Προκοπίου υπήρξε από τις γυναίκες εκείνες που συνδέθηκαν με τη χρυσή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου, χωρίς ωστόσο να παραμείνει για πολλά χρόνια στο προσκήνιο. Από το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, το 1960, μέχρι την τελευταία της εμφάνιση το 1972, συμμετείχε σε συνολικά 23 ταινίες, σε αρκετές από τις οποίες είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Η σχέση της με την τέχνη, ωστόσο, ξεκίνησε από τον χορό. Από την ηλικία των 6 ετών ξεκίνησε μαθήματα χορού μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, η οποία λειτουργούσε στο Ωδείο Αθηνών. Οι δύο τους, ακόμη ως παιδιά, συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 δημιούργησε μαζί με τον Βαγγέλη Σειληνό ένα από τα γνωστότερα χορευτικά ντουέτα της εποχής, με εμφανίσεις στο θέατρο και αργότερα στον κινηματογράφο. Οι δυο τους συνεργάστηκαν επί χρόνια σε επιθεωρήσεις και μουσικοθεατρικές παραστάσεις, ενώ η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Προκοπίου έγινε το 1960 στο «Ραντεβού της Κυριακής», ως χορεύτρια στο πλευρό του Σειληνού.

Το δίδυμό τους συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή θεάματος. Εμφανίστηκαν μαζί σε παραγωγές με μεγάλα ονόματα της εποχής, ενώ ιδιαίτερη στιγμή υπήρξε η συμμετοχή τους στην «Όμορφη πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη το 1962, με τον Θεοδωράκη να έχει αναλάβει τις χορογραφίες.

Στη μεγάλη οθόνη η Προκοπίου κινήθηκε από τις κωμωδίες και τα μιούζικαλ μέχρι το δράμα, αξιοποιώντας συχνά το χορευτικό της ταλέντο.

Ανάμεσα στις ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε ήταν το «Ραντεβού στον αέρα», «Το πρόσωπο της ημέρας», «Παράνομοι πόθοι», «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε χιλιάδες ψέματα», «Οι κυρίες της αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος». Η τελευταία της ταινία ήταν «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας», το 1972.

Η ίδια, πάντως, χρόνια αργότερα έδινε μια διαφορετική διάσταση στη σχέση της με τον κινηματογράφο. Σε σπάνια συνέντευξή της το 2024, ύστερα από 52 χρόνια σιωπής, είχε πει πως θεωρούσε τον εαυτό της περισσότερο «του θεάτρου» και ότι τις 23 ταινίες που έκανε τις έκανε επειδή την πίεσαν. Αναφερόταν μάλιστα με ιδιαίτερη τρυφερότητα στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε.

«Δεν είπα ποτέ “είμαι η Ελένη Προκοπίου”! Γιατί να το πω; Τόσες υπάρχουν!», είχε πει χαρακτηριστικά, αποκαλύπτοντας και κάτι από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη δημοσιότητα.

Το 1972, την ίδια χρονιά που ολοκλήρωσε την κινηματογραφική της διαδρομή, παντρεύτηκε τον Αντώνη Συρίγο , τον οποίο είχε γνωρίσει στα στούντιο της Finos Film, και αποσύρθηκε από την καλλιτεχνική ζωή, επιλέγοντας να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη.

Η αποχώρησή της υπήρξε οριστική και, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους της, η Προκοπίου δεν επιδίωξε την επιστροφή στη δημοσιότητα. Η ίδια είχε πει το 2024 ότι δεν της έλειπε πλέον το θέατρο, αν και της άρεσε να παρακολουθεί μια καλή παράσταση. Εκείνος που της έλειπε, όπως είχε παραδεχθεί, ήταν ο παλιός της παρτενέρ, ο Βαγγέλης Σειληνός.

Παρά τη σχετικά σύντομη καλλιτεχνική της διαδρομή, η Ελένη Προκοπίου παρέμεινε αναγνωρίσιμη μέσα από τις ταινίες μιας εποχής που εξακολουθεί να επιστρέφει στην ελληνική τηλεόραση και στη συλλογική μνήμη. Η παρουσία της συνδύαζε το θέατρο, τον χορό και τον κινηματογράφο, ενώ η ίδια επέλεξε να αποχωρήσει από όλα αυτά σε μια στιγμή που η καριέρα της βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη.

Η Finos Film αναφέρει στη σελίδα της πως η Ελένη Προκοπίου, με το ιδιαίτερο ταλέντο της στον χορό, τις φυσικές υποκριτικές της ικανότητες και την εξωτική ομορφιά της, κατάφερε να αφήσει το δικό της αποτύπωμα, παρότι αποφάσισε να αποσυρθεί από τον καλλιτεχνικό χώρο σε σχετικά νεαρή ηλικία.