Ξεπερνώντας τα όρια του σώματός του και της πειθαρχίας του μπαλέτου, ο κορυφαίος καλλιτέχνης των Μπολσόι, Ιγκόρ Τσβίρκο, αφήνεται στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας τον εμβληματικό Ζορμπά.

Γνωστός παγκοσμίως για το πάθος και την καθηλωτική του ενέργεια, ο διεθνώς αναγνωρισμένος σολίστας, μιλά για την εμπειρία του να χορεύει Ζορμπά, τη σύνδεσή του με το κοινό της Κύπρου, και το πώς ένας σταρ του κλασικού μπαλέτου μεταμορφώνεται σε σύμβολο απόλυτης ελευθερίας.

-Πώς καταφέρνετε, ως χορευτής κλασικού μπαλέτου, να αφήνεστε ελεύθερος και να ενσαρκώνετε έναν χαρακτήρα όπως τον Ζορμπά; Η παράσταση «Ζορμπάς» ενσαρκώνει από μόνη της το πνεύμα της ελευθερίας. Ως κλασικός χορευτής, μου αρέσει να ξεπερνώ τα συνηθισμένα όρια του σώματός μου και να δοκιμάζω διαφορετικά είδη χορού. Και είναι μια υπέροχη εμπειρία για μένα να αγγίζω την ιστορία της Ελλάδας μέσα από τον χορό.

–Πριν αναλάβετε τον ρόλο, είχατε διαβάσει το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη ή είχατε δει την ταινία; Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα του Ζορμπά σας γοήτευσε περισσότερο; Είδα την ταινία με τον Άντονι Κουίν και πιστεύω ότι αποτέλεσε το πρότυπο για την εικόνα που είχα δημιουργήσει. Ο Ζορμπάς του Άντονι Κουίν είναι ένας γαλήνιος άνθρωπος που αγαπά τον χορό και τις γυναίκες. Αυτό βρίσκεται κοντά και σε μένα, γιατί η ζωή είναι σαν την ανάσα σου όταν συγχρονίζεται με τη μουσική.

–Πιστεύετε ότι μοιράζεστε κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σας με τον Ζορμπά; Κάθε φορά που ακούγεται η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, νιώθω σαν να ξαναγεννιέμαι ως ένας Έλληνας που αγαπά τις γυναίκες, τον καθαρό αέρα και το κρασί. Ο Ζορμπάς είναι ανώτερός μου, γιατί είναι ένας πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί και να πηγαίνει όπου τον οδηγεί η καρδιά του. Αυτή την απόλυτη αίσθηση ελευθερίας ονειρεύομαι κι εγώ. Γι’ αυτό και η ευκαιρία να ενσαρκώσω τον Ζορμπά στη σκηνή αποτελεί την πραγματοποίηση ενός μεγάλου ονείρου.

-Ανάμεσα σε όλους τους ρόλους που έχετε χορέψει, τι θέση έχει ο Ζορμπάς στην καρδιά σας; Τι σας έχει προσφέρει ως καλλιτέχνη; Όταν χόρεψα αυτή την παράσταση για πρώτη φορά, κατάλαβα ότι περίμενα αυτόν τον ρόλο για πολύ καιρό. Πάνω στη σκηνή μπορώ να είμαι ο εαυτός μου: να χαμογελώ, να διασκεδάζω, να χαίρομαι, να κλαίω και να χορεύω. Για μένα, ο ρόλος του Ζορμπά είναι εξίσου σημαντικός με τον Σπάρτακο ή τον Ιβάν τον Τρομερό.

-Το φινάλε της παράστασης, με το περίφημο συρτάκι, είναι μια στιγμή έντονης αλληλεπίδρασης με το κοινό. Πώς βιώνετε αυτή τη μοναδική σύνδεση με τους θεατές; Αυτή είναι η κορύφωση του μπαλέτου. Είναι η συνέργεια ανάμεσα στον χορευτή και το κοινό. Είναι μια κάθαρση που κάθε καλλιτέχνης ονειρεύεται να βιώσει. Να κάνει δηλαδή κάτι ουσιαστικό και να λάβει ένα θερμό χειροκρότημα. Είναι μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας.

–Ο χορογράφος και σκηνοθέτης της παραγωγής Λόρκα Μασίν, σας έδωσε την ελευθερία να φέρετε τη δική σας ερμηνεία και προσωπικές αποχρώσεις στον ρόλο; Ο Λόρκα Μασίν μού έδωσε μια ξεκάθαρη χορογραφική βάση, αλλά με προέτρεψε να χτίσω τον ρόλο ξεκινώντας από τον ίδιο μου τον εαυτό. Κάθε χορευτής δίνει τη δική του εκδοχή του Ζορμπά και, γι’ αυτό, κάθε νέα ερμηνεία του ίδιου ρόλου είναι μοναδική, παρότι βασίζεται στην ίδια χορογραφία.

–Επιστρέφετε στην Κύπρο, αυτή τη φορά στο Παττίχειο Αμφιθέατρο στη Λάρνακα. Πώς αισθάνεστε που παρουσιάζετε ένα έργο μπροστά σε ένα κοινό που γνωρίζει και αγαπά τον Ζορμπά; Είναι υπέροχο. Είναι πάντα χαρά και τιμή να εμφανίζομαι στη γη της αρχαίας Ελλάδας, εκεί όπου γεννήθηκαν οι μύθοι και οι θεοί. Το να χορεύω τον Ζορμπά με τη μουσική ενός Έλληνα συνθέτη είναι μεγάλη τιμή αλλά και μεγάλη ευθύνη. Πάνω απ’ όλα, όμως, περιμένω με ανυπομονησία τη στιγμή του φινάλε, αυτή την ένωση του μπαλέτου με το χειροκρότημα του κοινού.

–Έχετε εμφανιστεί στο παρελθόν στο Αρχαίο Θέατρο Κουρίου και στο Κάστρο της Πάφου. Τι κάνει αυτά τα θέατρα τόσο ξεχωριστά; Η ατμόσφαιρα. Φυσικά, το να εμφανίζεσαι σε έναν υπαίθριο χώρο είναι απαιτητικό, γιατί υπάρχουν πολλοί παράγοντες διαφορετικοί από μια κλειστή σκηνή: ο αέρας, το φως, η υγρασία πάνω στη σκηνή. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες, όμως, δεν συγκρίνονται με το συναίσθημα και την απόλαυση του να χορεύεις μπροστά σε ένα κοινό μέσα σε αρχαία θέατρα.

-Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιήστε επαγγελματικά και ως παραγωγός. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση; Μου αρέσει να δημιουργώ κάτι όμορφο, καλό και ξεχωριστό για το κοινό. Να μοιράζομαι μαζί του τη δική μου άποψη για τον κόσμο της τέχνης και να τη μεταφέρω μέσα από τα έργα μου.

-Πέρα από τον Ζορμπά, ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά όνειρα ή σχέδια που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας; Σχεδιάζω να παρουσιάσω διάφορα έργα μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Ένα αφιέρωμα στην Άννα Πάβλοβα, το μπαλέτο «Συρανό ντε Μπερζεράκ», τον «Δον Ζουάν», καθώς και συναυλίες αφιερωμένες στον θρυλικό χορευτή Μιχαήλ Λαβρόφσκι. Θέλω επίσης να δημιουργήσω ένα έργο για παιδιά. Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος από όλες τις ιδέες που έχω.

-Αλήθεια, πώς ισορροπείτε την προετοιμασία των δικών σας παραγωγών με την καριέρα σας ως χορευτής; Δεν είναι εύκολο. Κουράζομαι πολύ, γιατί κάθε έργο βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό μου. Πάντα αναζητώ λύσεις ώστε μια παράσταση να είναι καλή και ενδιαφέρουσα. Δεν υπάρχει πραγματικά ισορροπία. Ίσως μόνο η πειθαρχία και μια δυνατή ομάδα μπορούν να βοηθήσουν.

-Πιστεύετε ότι το σημερινό σύστημα εκπαίδευσης στο μπαλέτο χρειάζεται να εξελιχθεί ή θεωρείτε ότι λειτουργεί ήδη σωστά; Πιστεύω ότι το σύστημα χρειάζεται αλλαγές. Όμως, για να αλλάξει, χρειάζεται μια σωστή και επαγγελματική πρόταση. Η κοινωνία πρέπει να συμβάλει σε αυτό, διαφορετικά το μπαλέτο μπορεί να χαθεί πολύ νωρίτερα απ’ όσο θα θέλαμε.

Ελεύθερα, 19.07.2026