Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Ανήσυχος και δημιουργικός, γειωμένος και αφοπλιστικά ευγενής, ο Νίκος Πορτοκάλογλου διανύει την 5η δεκαετία της μουσικής του πορείας αναζητώντας την έμπνευση σε στίχους και νότες μέσα από ό,τι καινούριο συμβαίνει, θυμίζοντάς μας πως την ουσία των πραγμάτων μπορείς να την βρεις εκεί που αγαπάς αληθινά.

Μετά από ένα μουσικό καλοκαίρι που άφησε πίσω του γεμάτα αμφιθέατρα και sold out εμφανίσεις, ο Νίκος Πορτοκάλογλου επιστρέφει με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη για το φινάλε της περιοδείας του εκεί απ’ όπου άρχισε, στην Κύπρο.  Με αυτή την αφορμή μιλάμε με αφετηρία το τώρα για ταξιδέψουμε παρέα μέσα από σκέψεις και ζητούμενα με οδηγό τη μουσική δημιουργία από τότε που ξεκίνησε μέχρι σήμερα.

–Αλήθεια, τι σας άφησε αυτό το καλοκαίρι; Αυτό το καλοκαίρι συνεργάστηκα για πρώτη φορά με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Και ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη για μένα. Γιατί το συζητούσαμε και το θέλαμε για χρόνια και παρόλο που εδώ και δεκαετίες βαδίζουμε σε παράλληλους δρόμους, δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ πραγματικά. Γνωρίζοντάς την τώρα και δουλεύοντας μαζί της, νιώθω πως είναι αδερφή ψυχή μου. Δεν θα μιλήσω για την καλλιτεχνική της αξία, γιατί αυτή είναι γνωστή. Όπως και για το πόσο υπέροχη φωνή είναι, πόσο δυναμική και παθιασμένη, πόσο αγαπάει τη μουσική και τη δουλειά της, κάτι που δεν είναι δεδομένο μετά από τόσα χρόνια -γιατί πολλοί καλλιτέχνες κουράζονται, αρχίζουν και βαριούνται. Η Άλκηστις εξακολουθεί να είναι ανήσυχη, διψασμένη, εξακολουθεί να θέλει να δοκιμάσει καινούργια πράγματα, να πειραματιστεί και βέβαια εξακολουθεί να έχει απίστευτη ενέργεια. Εγώ την λέω «τούρμπο». Κι αυτή με λέει «ζεν». Και αυτές οι αντιθέσεις είναι ένα πολύ ωραίο στοιχείο στη συνεργασία μας. Είμαστε, από μια άποψη, σαν το γιν και το γιανγκ. Δουλεύοντας ένα ολόκληρο καλοκαίρι μαζί, βρήκαμε και πολλά άλλα κοινά, όπως το χιούμορ, που μας έκανε εντελώς αυθόρμητους μαζί. Δημιουργήθηκε έτσι, εκτός από μια καλλιτεχνική σχέση πολύ ισχυρή και μια σχέση ζωής.

–Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής σκηνής. Τι αναζητάτε σε κάθε σας συνύπαρξη;   Δεν είμαι από τους καλλιτέχνες που κάνουν συνεργασίες κάθε χρόνο. Σπάνια συνεργάζομαι με καλλιτέχνες και είναι μόνο αυτοί που θαυμάζω, εκτιμώ και αγαπώ τη δουλειά τους. Επειδή τη συνεργασία την αντιλαμβάνομαι σαν μια πραγματική συνάντηση, μια αληθινή συνύπαρξη, το πρώτο μου μέλημα είναι να δω αν υπάρχει αυτή η διάθεση και από τον άλλον. Δηλαδή, τη συνεργασία δεν τη φαντάζομαι σαν μια συναυλία όπου ο καθένας τραγουδάει τις επιτυχίες του και στο τέλος λέμε και δύο τραγούδια μαζί και κάνουμε τη «συνάντηση». Την αντιλαμβάνομαι σαν μια κοινή σύμπραξη στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας. Έχω αυτή την ιδιαιτερότητα, που έγινε πολύ φανερή και στην εκπομπή του «Μουσικού Κουτιού», να συνδυάζω δηλαδή  τραγούδια, μερικές φορές πολύ διαφορετικά μεταξύ τους…

–Το ότι επιστρέφετε σε παλαιότερα τραγούδια και τα φέρνετε στο σήμερα, φαίνεται πως είναι κάτι που σας ιντριγκάρει. Φυσικά. Αυτό το έχω δείξει από πολύ νωρίς. Ο δίσκος «Άσωτος Υιός», ήταν μια νέα ματιά σε παλιότερα τραγούδια που είχα γράψει από την εποχή των Φατμέ, αλλά και από τα πρώτα προσωπικά μου άλμπουμ. Ήταν διασκευές, δηλαδή, των δικών μου τραγουδιών, σε συνεργασία με τους καλεσμένους μου, που ήταν συνάδελφοι τραγουδοποιοί και τραγουδιστές. Και προέκυψε ένας δίσκος που ήταν για μένα μια επανεκκίνηση τότε. Ήρθε ο Σαββόπουλος και τραγούδησε το «Να με προσέχεις». Η Ελένη Βιτάλη τραγούδησε το «Δε μένω πια εδώ». Συμμετείχε η Έλλη Πασπαλά, ο Χάρης Κατσιμίχας, που είπε τα «Ψέματα», η Ελένη Τσαλιγοπούλου που τραγούδησε το «Πότε θα σε Βαρεθώ». Δηλαδή, κάποια τραγούδια ξαναγεννήθηκαν μέσα από αυτές τις διασκευές.

–Πώς είναι να ανακαλύπτετε ξανά παλιά σας τραγούδια; Είναι μια μορφή δημιουργίας αλλά και ένα πείραμα για τα τραγούδια αυτά. Δηλαδή, εκεί φαίνεται η αντοχή ενός τραγουδιού στον χρόνο. Αν μπορεί δηλαδή να αποκτήσει μια νέα φρεσκάδα και μια νέα ζωή. Ένα τραγούδι που γράφτηκε πριν από 40 χρόνια εξακολουθεί να είναι ζωντανό και φρέσκο, αρκεί να το βοηθήσεις και να το δεις με μια νέα ματιά. Και είναι κάτι που κάνω από το 1996 με τον δίσκο που σας έλεγα πιο πάνω, σταθερά. Βρίσκω νέους τρόπους να πειράξω τα τραγούδια μου, να τα φέρω στο σήμερα και να τα ανακαλύψω ξανά κι εγώ.

–Το κοινό αντιλαμβάνεται διαφορετικά σήμερα ένα τραγούδι που έρχεται από το χθες; Αντιλαμβάνεται διαφορετικά ένα τέτοιο τραγούδι. Γενικότερα, κάθε νέα εποχή φέρνει νέα ρεύματα, φέρνει νέους ήχους, φέρνει νέα νοοτροπία στο τραγούδι. Συμπληρώνω 45 χρόνια στον χώρο. Έχω δει να περνούν από μπροστά μου πάρα πολλές διαφορετικές μόδες και ρεύματα. Και είναι κάτι που το χαίρομαι, κάτι που απολαμβάνω. Έχω και την περιέργεια να δω τι καινούργιο εμφανίζεται, γιατί το καινούργιο πολλές φορές με γεμίζει και με έμπνευση.

–Με αυτά που μου λέτε, αντιλαμβάνομαι ότι δεν νοσταλγείτε πολύ το παρελθόν, έτσι δεν είναι; Δεν έχω καθόλου καλή σχέση με τη νοσταλγία. Η νοσταλγία, έτσι όπως τη συναντάμε συνήθως, είναι μία άρνηση του παρόντος. Δηλαδή, αυτό που ζούμε τώρα δεν αξίζει τίποτα, ενώ στα παλιά τα χρόνια όλα ήταν καλύτερα. Οι άνθρωποι ήταν πιο γενναιόδωροι, εδώ στην Ελλάδα και κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες. Τέτοια λέμε και ξεχνάμε ότι τότε είχαμε χούντα, για παράδειγμα. Δηλαδή, υπάρχει μια τάση να εξιδανικεύουμε ένα παρελθόν που πολλές φορές δεν το έχουμε ζήσει καν. Ξεχνάμε όλα τα σκοτεινά και άσχημα κομμάτια του, ξεχωρίζουμε τα πιο φωτεινά και τα πιο όμορφα και έτσι να βρίσκουμε ένα άλλοθι για να μη ζούμε στο σήμερα.

–Έχετε όμως την ίδια λαχτάρα να δημιουργείτε όλα αυτά τα χρόνια; Για κάποια χρόνια έλειψα από τη δισκογραφία. Και αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι επί τέσσερα χρόνια δούλευα επτά μέρες την εβδομάδα για το «Μουσικό Κουτί», που μου πήρε άπειρο χρόνο και άπειρη ενέργεια. Έτσι πέρασε ένα διάστημα οκτώ χρόνων χωρίς να βγάλω νέα δουλειά. Το έκανα τον περασμένο Νοέμβριο με το άλμπουμ «Ανάμεσα».

– Περιμένατε την επιτυχία του «Μουσικού Κουτιού»; Ομολογώ ότι δεν περίμενα να βρει τέτοια ανταπόκριση και τέτοια αγάπη από τον κόσμο. Ξέρετε, αντιμετωπίζω τη μουσική σαν μια θάλασσα. Είναι μια θάλασσα με πολλές διαφορετικές ακρογιαλιές, με πολλά διαφορετικά νησιά, που για μένα ξεπερνούν αυτά τα κουτάκια που λέμε «μουσικά είδη». Δεν ακούω μόνο ένα είδος μουσικής. Δεν ακούω μόνο λαϊκά ή μόνο hip hop ή οτιδήποτε άλλο. Προσπάθησα, επειδή με ενδιαφέρουν πολλά διαφορετικά είδη μουσικής, να φτιάξω μια μπάντα που να μπορεί να τα παίξει όλα, αν είναι δυνατόν. Κι αυτό έκανα στο «Μουσικό Κουτί».  Αυτό ήταν το όραμά μου.

–Θα το ξανακάνατε; Δεν νομίζω. Ή τουλάχιστον, αν έκανα ξανά κάτι στην τηλεόραση, θα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Σίγουρα όχι μια συνέχεια του «Μουσικού Κουτιού».

-Σκεφτήκατε πως ίσως έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να σταματήσετε να τραγουδάτε; Όχι. Αν τελειώσει η σχέση μου με τη μουσική, έχει τελειώσει και η σχέση μου με τη ζωή. Κάπως έτσι το βλέπω. Βέβαια, αυτό μπορεί να πάρει διάφορες μορφές. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι μόνο ερμηνευτής. Είμαι ένας δημιουργός που τραγουδά. Οπότε, αν για παράδειγμα δεν τα καταφέρνω πια με τη φωνή μου, θα συνεχίσω να γράφω μουσική. Το σίγουρο είναι πως δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να παίρνει σύνταξη και να ασχολείται με τα λουλούδια του μόνο ή με το ψάρεμα.

–Έχετε στηρίξει και συνεργαστεί με πολλά νέα παιδιά που σήμερα έχουν τη δική τους πορεία στο τραγούδι… Και συνεχίζω να το κάνω γιατί από κάποια εποχή και μετά -πρέπει να ήμουν κοντά στα 40- άρχισα εντελώς αυθόρμητα να ψάχνω για νεότερους συνεργάτες και μουσικούς, αφού έβλεπα ότι οι συνομήλικοί μου είχαν αρχίσει να βαριούνται. Δεν είχαν πια τον ενθουσιασμό, δηλαδή, που είχε ένας 25χρονος. Ενώ εγώ, στα 40 μου, εξακολουθούσα να τον έχω, επειδή είμαι και δημιουργός. Και παραδόξως συνεχίζω να τον έχω και τώρα. Οπότε άρχισα από εκείνη την ημέρα και μετά, να συνεργάζομαι με όλο και περισσότερους νέους. Και μουσικούς και τραγουδιστές. Και ήταν κάτι που μου έδινε και που συνεχίζει να μου δίνει χαρά και έμπνευση. Πιστεύω, ελπίζω δηλαδή, ότι η συνεργασία αυτή δίνει και σε αυτούς κάτι.

–Σας ζητούν συμβουλές οι νέοι. Τι τους λέτε; Συμβουλές, όχι. Δεν πιστεύω κατ’ αρχάς στις συμβουλές. Στα παιδιά μου δεν έδινα ποτέ συμβουλές, γιατί ξέρω πολύ καλά πως ό,τι έχουν να πάρουν τα παιδιά σου ή οι νέοι γενικότερα από σένα, θα το πάρουν από τις πράξεις σου και όχι από τα λόγια σου. Οπότε, αν δει κανείς την πορεία μου, η συμβουλή που δίνω με τις πράξεις μου είναι πίστη, πείσμα, σκληρή δουλειά και ταλέντο φυσικά, επιμονή και θάρρος, ακόμα και εκεί που όλα φαίνονται να έχουν χαθεί ακόμα κι όταν έχεις πέσει χαμηλά, όπως λέω και στο τραγούδι μου. Ο χρόνος σε ανταμείβει.

Ελεύθερα, 13.09.2026