Μια περφόρμανς διαρκείας γύρω από τη θεματική της μετατόπισης , εγκατάλειψης και ερήμωσης στο χώρο και στο χρόνο είναι το «Κόμπτον Μακένζυ 27 & Προμηθέως 4», που παρουσιάζει η Αριάννα Οικονόμου και η Echo Arts, από στις 28 και 30 Οκτωβρίου στη Στέγη Χορού Λευκωσίας.
Πιο συγκεκριμένα επιχειρείται να ερευνηθεί η έννοια της μετατόπισης και εγκατάλειψης τρόπων ζωής και η δημιουργία ενός νέου κοινωνικού ιστού, ως αποτέλεσμα ραγδαίων πολιτισμικών αλλαγών και αξιών.
Ένα σημαντικό ποσοστό κατοικιών και κτηρίων παραμένουν ερειπωμένα και εγκαταλελειμμένα με έντονη την απουσία της ανθρώπινης παρουσίας και ζωής στο ευρύτερο ιστορικό και πολιτισμικό πυρήνα των πόλεων.
Η περφόρμανς με κεντρικό άξονα τις δύο κατοικίες στη Λευκωσία στην οδό Κόμπτον Μακένζυ 27 (κατοικία της εκλιπούσας μουσικού Μαρί Καζαντζιάν) και στην οδό Προμηθέως 4 (πρώην κατοικία του εκλιπόντος διπλωμάτη και συγγραφέα Νίκου Κρανιδιώτη), χτίζει μια περφόρμανς όπου οι καλλιτέχνες θα δημιουργήσουν υλικό μέσα από τις δικές τους μνήμες, βιώματα, και τη δική τους σχέση με την εγκατάλειψη, ερήμωση, μετατόπιση.
Το έργο είναι μια παράσταση διαρκείας από τις 5μ.μ. μέχρι τις 7.30μ.μ. και λαμβάνει χώρο σε διάφορα σημεία και χώρους της Στέγης Χορού Λευκωσίας. Ο θεατής είναι ελεύθερος να διαλέξει το δικό του μονοπάτι μέσα από αυτές τις περφόρμανς- εγκαταστάσεις για όσο χρόνο θέλει κι όποτε θέλει. Θα υπάρξουν χώροι με βιντεοπροβολές και χώρο με μια αρχειοθέτηση της διαδικασίας στους χώρους των σπιτιών αυτών.
Συντελεστές
- Σύλληψη: Παντελής Γεωργίου/ Αριάννα Οικονόμου
- Χορογραφία/ Δραματουργία: Αριάννα Οικονόμου
- Βίντεο και επιμέλεια: Maud Nivet
- Βίντεο εγκαταστάσεις Maud Nivet & Αριάννα Οικονόμου
- Επιμέλεια ήχου/ Κείμενα/ κοστούμια: Αριάννα Οικονόμου
- Τεχνική υποστήριξη: Γιώργος Λάζογλου
- Ερμηνευτές/ Δημιουργική συμμετοχή: Πέτρος Κόνναρης, Γεωργία Κωσταντίνου, Αλεξία Νικολάου, Αναστασία Πασχάλη, Άννη Χούρη
Παραστάσεις
- Λευκωσία, Στέγη Χορού, Πέμπτη 28 & Σάββατο 30 Οκτώβρη, 5-7.30μ.μ. 97772264, 99015347
Σημείωμα εμπνευστών
To παρόν πρότζεκτ με αρχική ιδέα το θέμα της ερήμωσης, της απουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης στα ιστορικά κέντρα των πόλεων της Κύπρου, ως έκπληξη μας έφερε σε δύο σπίτια ανθρώπων σημαντικών όσον αφορά την πολιτιστική κληρονομιά ιστορικά του τόπου μας. στα δύο Άνθρωποι που αποτελούν μέρος του όλου μωσαϊκού του πολιτισμού μας και στις δύο περιπτώσεις) άνθρωποι που σημαδεύουν την ιστορία του νησιού μας. Επειδή έζησαν στην ώριμη τους ηλικία στο πέρασμα της Κύπρο από την Αγγλοκρατία στη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας πολλά θέματα στην έρευνα και δημιουργία του έργου αγγίζουν ανησυχίες και το σφυγμό αυτής της μετάβασης. Που ακόμα η σκιά αυτής της μετάβασης αιωρείται παντού.
Εδώ αναβιώνουμε ιστορίες που η ηχώ τους ακόμα δεν έχει κατάληξη.
Επίσης βρήκαμε στην περίπτωση των Αρμενικής καταγωγής αδελφών Καζαντζιάν ένα ΆΤΑΦΟ σπίτι, εφόσον οι αδελφές χωρίς απογόνους, το άφησαν με την επιθυμία να γίνει το σπίτι του πρέσβη της Αρμενίας. Το σπίτι έχει λεηλατηθεί, βεβηλωθεί και παραμένει εστία για πότες και ναρκομανείς σε μια αξιοπρεπέστατη περιοχή του Αγίου Αντρέα, στη Λευκωσία. Το πιάνο της Μαρί Καζαντζιάν που θα θέλαμε να το δανειστούμε για το προτζεκτ ως artefact, οι κλέφτες του έχουν βγάλει τα έντερα.
Τα βιβλία που έγραψε και εκδώσαν μαζί για την ιστορία του Αρμένικου κεντήματος από την Μαρί Καζαντζιάν είναι ακόμα εκεί, μια στίβα βιβλίων να τα τη τρων τα τρωκτικά. Ένα βιβλίο ιστορικής αξίας.
Όλα αυτά προβληματίζουν για το πώς φροντίζουμε τελικά την πολιτιστική μας κληρονομιά, και τι είναι αυτό που θα πρέπει να ευχηθούμε για το μέλλον. Το έργο ως εργασία με τόπο- ειδικά στοιχεία κοιτάζει ερωτήματα για το παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Ποια η ευχή για το μέλλον; Τι χρειάζεται το κέντρο των πόλεων μας; Δεν μπορεί όλα να γίνουν ουρανοκτίστες, όπως ήδη προχωρούν τα σχέδια μετά τη πρόσφατη πώληση του σπιτιού του διπλωμάτη ποιητή Νίκου Κρανιδιώτη, κοντά στο ξενοδοχείο Κλεοπάτρα, να γίνει ουρανοξύστης.
Ποια τα κίνητρα που πρέπει να δοθούν για να κρατηθούν οι γειτονιές με τα παλιά σπίτια του 50 και 60 με τα γιασεμιά και τις μεσπηλιές; Έχει σημασία και γιατί;
Η παράσταση είναι διαρκείας. Οι περφόρμερς εργάζονται με artefacts που βρήκαμε σπασμένα κουερλιασμένα στα εγκαταλελειμένα σπίτια και εδώ ο κάθε περφόρμερ δημιουργεί μια εγκατάσταση μέσα στην οποία εργάζεται και ταξιδεύει στους χρόνους παρών , παρελθόν και μέλλον. Αν και ερωτούν: τον χρόνο ποιος θα τον υποκαταστήσει;
