Ξεκινώντας από τον Γλαύκο Κληρίδη, μετά στον Τάσσο Παπαδόπουλο, ακολούθως στους Δημήτρη Χριστόφια και Νίκο Αναστασιάδη, και φτάνοντας την περασμένη Τρίτη στον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Είχα την ευκαιρία όλα αυτά τα χρόνια να βιώσω από πρώτο χέρι τις συνεντεύξεις Τύπου που παραχωρούσαν οι εκάστοτε ηγέτες μας προκειμένου, (α) να ενημερώσουν τους πολίτες για τα πεπραγμένα τους σε μια σειρά θεμάτων, και (β) να απαντήσουν στα όποια ερωτήματα είχαν να θέσουν οι δημοσιογράφοι.
Με εξαίρεση 2-3 περιπτώσεις οι πλείστες των προεδρικών διασκέψεων είχαν στο επίκεντρό τους το Κυπριακό. Θεωρητικά ένα πολύ πιο εύκολο θέμα στο να το χειριστούν, ενώπιον δημοσιογράφων και λαού, οι πολιτικοί ηγέτες. Η πραγματοποίηση προεδρικών διασκέψεων συνήθως πραγματοποιούνταν εξ αφορμής των εξελίξεων στο Κυπριακό και ως εκ τούτου κέντριζαν το ενδιαφέρον όλων, για ενημέρωση.
Άλλη όμως εποχή η δεκαετία του ’90 και του 2000, και οι πολιτικοί εκείνης της γενιάς, και άλλη η σημερινή εποχή της νεότερης γενιάς των πολιτικών. Μεταξύ τους δεν έχουν καμιά σχέση, ούτε οι εποχές ούτε και οι πολιτικοί. Είναι πολλές φορές χρήσιμο, όταν κρίνουμε τους πολιτικούς, να το κάνουμε υπό τις δοσμένες συνθήκες της εποχής στην οποία ζουν και λειτουργούν, και όχι εκτός της συγκεκριμένης περιόδου.
Δεν θα ανέμενες από τον Γλαύκο Κληρίδη να στέλνει μηνύματα με το κινητό σε συνάδελφους του πολιτικούς για ένα θέμα που συζητούσαν στη Βουλή, και ούτε από τον Τάσσο Παπαδόπουλο να συνομιλεί με τους συνεργάτες του μέσω κάποιας διαδικτυακής πλατφόρμας μηνυμάτων.
Γι’ αυτό και τον Νίκο Χριστοδουλίδη, το νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα πρέπει να τον κρίνουμε μέσα στο πλαίσιο της εποχής που ζει και πολιτεύεται. Τα αυτονόητα της σημερινής εποχής ήταν αδιανόητα προ εικοσαετίας, ακόμα και το ως προσεγγίζουν οι πολιτικοί τους δημοσιογράφους.
Και εδώ είναι που βλέπουμε να καταγράφεται μια παραδοξότητα: Η γενιά των πολιτικών που ήταν «απόμακροι» στέκονταν με μεγαλύτερη άνεση μπροστά στους δημοσιογράφους και τα μέσα ενημέρωσης, σε αντίθεση με τη γενιά των πολιτικών που θεωρούνται «άνετοι» με τους δημοσιογράφους και οι οποίοι επιλέγουν να στέκονται μπροστά σε μια κάμερα και να επαναλαμβάνουν ένα καλά προετοιμασμένο μονόλογο.
Στη σημερινή εποχή, των μέσων κοινωνικών δικτύωσης και μιας επικαιρότητας/ενημέρωσης που τρέχει 24/7, δεν αναμένει κανείς ότι θα δει, π.χ., μια δημοσιογραφική διάσκεψη βγαλμένη από άλλη εποχή. Μια δημοσιογραφική διάσκεψη, είτε του Προέδρου της Δημοκρατίας είτε ενός πολιτικού αρχηγού δεν αναμένεται ότι θα ξεφύγει από τα δεδομένα της σημερινής εποχής. Μιας εποχής που μόνο θεωρητικά υφίσταται η απόλυτη διαφάνεια. Γιατί στην πράξη αυτό που συμβαίνει είναι πολλοί και παράλληλοι μονόλογοι από πολιτικούς μέσα από προπαρασκευασμένα φιλμάκια.
Για παράδειγμα ο Μιχάλης Παπαπέτρου (για να πάμε πίσω στην εποχή του Γλαύκου Κληρίδη) φιλοξενούσε τους δημοσιογράφους στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών για να τους ενημερώσει και να απαντήσει στα ερωτήματά τους, έχοντας απέναντί του τις κάμερες των τηλεοπτικών καναλιών και δημοσιογράφους από όλα τα μέσα ενημέρωσης.
Σήμερα όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μπορεί να στέκεται στον κήπο του Προεδρικού, μπροστά στην κάμερα να κάνει μια δήλωση και να την στέλνει μαζί με το γραπτό κείμενο και να την παρουσιάζει ως «δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης».
Η δημοσιογραφική διάσκεψη του Προέδρου Χριστοδουλίδη, νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, εντάσσεται στο πλαίσιο της εποχής στην οποία πολιτεύεται και δρα. Είμαστε σε μια εποχή κατά την οποία από πρωίας μέχρι νυκτός μπορεί να ακούμε για ανεκτικότητα στην κριτική.
Είμαστε σε μια εποχή όπου πλέον είναι καθημερινό φαινόμενο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να παρίσταται σε 3-4 διαφορετικές εκδηλώσεις, να προβαίνει σε αντίστοιχο αριθμό ομιλιών. Είμαστε βεβαίως και σε μια εποχή όπου οι συνεργάτες του πολιτικού δεν ενδιαφέρονται μόνο για τα μηνύματα που θα βγουν στην κοινωνία, αλλά και για την γκριμάτσα του δημοσιογράφου, που οι ίδιοι θα κυκλοφορήσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
