Δεκαετία του ’60, καθώς ο πόλεμος στο Βιετνάμ μαίνεται κι ενώ ο κόσμος βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο και οι νέοι ασφυκτιούν κάτω από τα συντηρητικά ήθη της εποχής, σε μια φάρμα κάποιας επαρχίας της Αμερικής διοργανώνεται ένα φεστιβάλ μουσικής που έμελλε να καταγραφεί ως ιστορικό γεγονός.

Το περίφημο Γούντστοκ που διήρκησε τρεις μέρες και προσέλκυσε μισό εκατομμύριο ανθρώπους, ενώ ξεκίνησε με στόχο κάποιες χιλιάδες. Συμμετείχαν δε καλλιτέχνες όπως οι Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν, Τζο Κόκερ, Κάρλος Σαντάνα, Τζόαν Μπαέζ και άλλοι. Κι ο απεσταλμένος του περιοδικού «Time» έγραψε για το Γούντστοκ: «Η εμπειρία που έζησα αυτό το τριήμερο περιείχε τόσες εκπλήξεις και τόσες τρέλες, που σήμερα η ανάμνησή της μοιάζει να ’ρχεται όχι από το παρελθόν αλλά από το μέλλον».

Και να μας στο μέλλον. Μισό αιώνα μετά σε κοινωνίες που όλο και πιο πολύ ψάχνουν να βρουν καταφύγιο στο συντηρητισμό. Κι ένα φεστιβάλ, που δεν φιλοδοξεί –και δεν μπορεί– να προκαλέσει οποιασδήποτε μορφής επανάσταση, κηρύσσεται ανεπιθύμητο από τη μια κοινότητα μετά την άλλη με διάφορες προφάσεις. Θα προκαλέσει οχληρία, θα επηρεάσει το φυσικό περιβάλλον, θα καταστρέψει κτίσματα που βρίσκονται γύρω, θα διαταράξει την ηρεμία των πουλιών, θα σκανδαλίσει τους περαστικούς, θα ξυπνήσει τους πεθαμένους… Ξαφνικά, εκδηλώνονται ευαισθησίες από εκεί που δεν θα το περίμενε κανείς: Για τη βιοποικιλότητα την οποία υπό άλλες συνθήκες θα ονόμαζαν με απαξίωση «κουρκουτάδες», για την πολιτιστική κληρονομιά που με παρόμοια απαξίωση θα ονόμαζαν «χαλαμάντουρα»…

Γιατί ένα φεστιβάλ μουσικής προκαλεί τόσο φόβο; Προφανώς γιατί δεν θα τραγουδήσει ο Ρουβάς ή ο Ρέμος των οποίων οι ακροατές δεν παραπέμπουν στο Γούντστοκ. Αν ήτανε αυτοί οι καλλιτέχνες δεν θα υπήρχε κίνδυνος για τη βιοποικιλότητα και την πολιτιστική κληρονομιά, όπως δεν υπήρχε πρόβλημα όταν γίνονταν πάρτι πλουσίων σε παραλίες με χελώνες. Οι ηλεκτρικοί ήχοι του Afrobanana όμως και οι θαμώνες του, προκαλούν φόβο μην διαταραχτεί η ηρεμία στο νησί, μην επηρεαστούν τα ήθη. Κάποιοι φαντάζονται να συμβαίνουν Σόδομα και Γόμορα σε ένα τέτοιο φεστιβάλ, απότοκο κι αυτό του νέο-συντηρητισμού στον οποίο εισερχόμαστε. Οτιδήποτε εναλλακτικό μοιάζει πλέον από περίεργο ως επικίνδυνο.

Ένα νεανικό φεστιβάλ είναι. Κι οι νέοι κάθε εποχής εκφράζονται με το δικό τους τρόπο αναζητώντας τη δική τους ουτοπία ή απλά ψυχαγωγία. Μια μορφή ψυχαγωγίας που να ξεφεύγει από τα στερεότυπα που πολλές φορές πνίγουν τους νέους.

Η καταστροφή του τόπου δεν θα επέλθει με ένα φεστιβάλ μουσικής. Η καταστροφή συντελείται ήδη με επίσημους τρόπους, γραβάτες, ράσα και κοστούμια.