Ντροπή! Αλήθεια, δεν υπάρχει άλλος όρος που να περιγράφει αυτό το οποίο προκάλεσε χθες η ανάλγητη συμπεριφορά της υπουργού Υγείας. Για ποιον; Για τον μικρό Αντώνη. Του στέρησαν τη νοσηλεύτρια ώστε να μπορεί να πάει σε θερινό σχολείο, όντως με προβλήματα τραχειοστομίας, γαστροστομίας και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. . Γνωρίζετε κυρία Κανάρη, ποιος είναι αυτός ο μικρός ήρωας; Γνωρίζετε πως το παιδί αυτό έφυγε για τον Παράδεισο αλλά τόση ήταν η ψυχική του δύναμη ώστε επέστρεψε στη ζωή; Γνωρίζετε πως πριν από τέσσερα χρόνια νίκησε όλο το κατεστημένο και τους υποχρέωσε να του προσφέρουν την πανάκριβη μεν αλλά μοναδική θεραπεία που θα του πρόσφερε ζωή; Γνωρίζετε πως έκτοτε, δίδει καθημερινά αγώνα; Γυρίζοντας από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, από ιατρό σε ιατρό και από ειδικό σε ειδικό. Επί τέσσερα χρόνια απαιτείται διαρκώς να συγκρούεται με ανάλγητα υπουργεία και υπηρεσίες, που νομίζουν ότι με εκείνη την πρώτη θεραπεία στην Αμερική ξεμπέρδεψαν. Αγωνίζεται στο σχολείο να ξεπεράσει τα προβλήματα υγείας και την αναπηρία του και να συμβαδίσει με τα άλλα παιδιά.
Ντροπή! Αυτόν το μικρό ήρωα συνάντησα αρκετές φορές. Ξέρετε γιατί κυρία Κανάρη; Για να αντλήσω από την ανυπέρβλητη δύναμη του. Εγώ ο υποτιθέμενος υγιής. Όταν τον συνάντησα ένιωσα απίστευτα μικρός. Ένιωσα και ντροπή επειδή κατά καιρούς βαρυγκωμώ για τα δήθεν προβλήματα που μου παρουσιάζονται. Στο σπίτι μου θα βρείτε μια φωτογραφία του μικρού Αντώνη. Στο σαλόνι. Πού αλλού θα μπορούσα να τοποθετήσω έναν τέτοιο μαχητή της ζωής;
Ντροπή! Τους γονείς του μικρού Αντώνη, τον Χρίστο και τη Χαρά, τους γνώρισα κυρία Κανάρη. Είναι από τις περιπτώσεις στις οποίες οι λέξεις φαίνονται πολύ λίγες για να περιγράψουν αυτούς τους γονείς. Πρότυπο. Καταθέτουν καθημερινά ψυχή γι΄ αυτό το ξεχωριστό παιδί. Και ξέρετε; Χωρίς να γκρινιάζουν. Μια ζωή με το χαμόγελο στα χείλη τους βρίσκω. Ευτυχισμένους διότι βλέπουν τον μαχητή τους να κερδίζει τη μια μάχη μετά την άλλη. Ολοένα και πιο δυνατό.
Για ένα μόνο λόγο μπορεί να φωνάξουν. Όταν κάποιοι επιχειρούν να στερήσουν τα αυτονόητα δικαιώματα του μικρού Αντώνη. Αυτά τα δικαιώματα, τα οποία είναι υποχρεωμένα κάθε κράτος να προσφέρει σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά με αναπηρίες. Ιδίως όταν αυτό το κράτος διεκδικεί να λέγεται ευρωπαϊκό.
Ντροπή! Σας άκουσα χθες και εξοργίστηκα. «Δεν είναι η μόνη οικογένεια που αιτείται. Αν δώσουμε σε μια οικογένεια, πρέπει να δώσουμε σε όλες…», είπατε. Σοβαρά κυρία Κανάρη; Μα ποιος είναι ο ρόλος κάθε ακριβοπληρωμένου υπουργού; Να διαπιστώνει απλώς τα προβλήματα; Να τα προσυπογράφει και να αφήνει τον κάθε μικρό Αντώνη στο έλεος της μοίρας του; Να προνοείτε για τα προβλήματα είναι η δουλειά σας. Να βρίσκετε λύσεις είναι η υποχρέωσή σας. Έχετε έλλειψη νοσηλευτών; Να φέρετε από την άλλη άκρη του κόσμου οφείλετε.
Ντροπή! Είναι καθήκον σας να προσφέρετε νοσηλευτική υποστήριξη σε κάθε παιδί με αναπηρία και σε κάθε οικογένεια. Ο μικρός Αντώνης δεν διεκδικεί να τύχει προνομιακής μεταχείρισης. Το αναφαίρετο και αυτονόητο δικαίωμά του να φοιτά σε θερινό σχολείο και την νοσηλεύτρια για να μπορέσει να το κάνει, την απαιτούν οι γονείς του αλλά το πράττουν συνειδητοποιημένοι ότι αυτό πρέπει να ισχύει για όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά.
Ντροπή! Τι ζητάτε ουσιαστικά από τους γονείς κυρία Κανάρη; Μόλις κλείνουν τα σχολεία να παραιτούνται από τις εργασίες τους και να μένουν στο σπίτι τους για να προσέχουν τα παιδιά τους; Διερωτηθήκατε πώς θα ζήσουν;
Ξέρετε τι είναι το πλέον προκλητικό; Αφού προκάλεσαν χθες όλη αυτή την αναστάτωση, αφού ανάγκασαν τους γονείς του Αντώνη να βγουν στα ΜΜΕ για να διεκδικήσουν το δικαίωμα του παιδιού τους, αφού εξόργισαν την κοινωνία, ως δια μαγείας αργά, έβγαλαν νέα ανακοίνωση για να πουν ότι τελικά θα δοθεί η νοσηλεύτρια για τις ανάγκες του Αντώνη.
Δεν θα σας πούμε μπράβο. Ντροπή θα σας φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας. Διότι αποδείξατε πως εκτός από περισσή αναλγησία, σας χαρακτηρίζει και η τάση για υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών.
Αιδώς Αργείοι!
ΥΓ: ΕΥΓΕ ΑΝΔΡΕΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ: Θα ήταν εγκληματική παράλειψη αν δεν εκθειάζαμε την στάση του βουλευτή Ανδρέα Αποστόλου στην προαναφερθείσα υπόθεση. Και σε αυτήν και σε άλλες, αποδεικνύει ότι η πολιτική του πορεία βαδίζει στη λεωφόρο του ανθρωπισμού. Γεγονός ασυνήθιστο για πολιτικούς. Μπράβο!
