ΣΤΑ ΜΙΣΑ του δύσκολου δρόμου των πέντε δεκαετιών με έξι πανεθνικές Εκλογές σε μια βδομάδα, ανάγκη ανάλογης εξήγησης / ανάλυσης:
• Καθώς ο πήχης του εθνισμού των διαχρονικών δυνάμεων της Αντίστασης έχει κατέλθει σε σημείο εύκολης διέλευσης στο νεοφανές κίνημα των «Σπαρτιατών» να προστίθεται στους καμουφλαρισμένους Κασιδιάρηδες.
Υπήρξε τόση η κατρακύλα με τους εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να δούμε με ανακούφιση την εκπαραθύρωση τους, έστω και με τα εθναρχικά ποσοστά του Μητσοτάκη.
Λοιπόν, αναδρομική η αναφορά των ξεστρατισμάτων που από τη συμπαράταξη ολίγον απέχουσα από το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα περιήλθαμε στο ηττοπαθές και αυτοκαταστροφικό δόγμα των Ιμίων, με τον Σημίτη να επαναφέρει απεγνωσμένα το σύνθημα της απελπισίας βολικό για ν’ απεκδύεται των ευθυνών το αυτοκληθέν εθνικό κέντρο:
– Δυστυχώς, η Κύπρος είναι μακριά…
Με υπερτονισμό του συναπαντήματος των … ρεαλιστών της κοίτης του Πεδιαίου με τους … εκσυγχρονιστές του λεκανοπεδίου της Αττικής.
Ότι:
Απαιτούνταν πολλές αστοχίες και μη αναστρέψιμα λάθη, για να επικρατήσει το:
– Εμπρός, για ψηλότερο βιοτικό επίπεδο…
και να επισκιάσει υπερκαλύπτοντας τα:
– Λευτεριά – Επιστροφή!
και:
– Έξω ο Αττίλας από την Κύπρο.
Η ξεκάθαρη διεκδίκηση για Απελευθέρωση, αντικαταστάθηκε με την βολική Επανένωση, ωσάν η Κυπριακή Δημοκρατία να μη διαμελίζεται από την τουρκική κατοχή των Κατεχομένων με 50 – 60 χιλιάδες πάνοπλους Αττίλες και μερικές χιλιάδες Εγγλέζο-Ταταρικά θρασίμια με τους δικοινοτικούς θαυμαστές του και τις εξωνημένες Μ.Κ.Ο. τους, αλλά να διαχωρίστηκε από μια φυσική καταστροφή, προσαρμοσμένη στο σύνδρομο της αναδίπλωσης που, από δεκαετία σε δεκαετία, σφηνώθηκε στα ηττημένα μυαλά του ψευδεπίγραφου ρεαλισμού.
Με τόσες γκέλες και τόσα αυτογκόλ, για ν’ αντιλαμβάνονται και οι φανατικοί χοντροκέφαλοι του φούρπου, μόνον η παροιμιώδης ευμοιρία μας και η επιτυχής απόκρουση των βάσκανων οφθαλμών συντείνουν στη διαχρονική σωτηρία αυτού του τόπου και των ευσεβών πολιτών του.
