«Ένας κόσμος που θα σταματούσε να εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο στάθμα στις σχέσεις του με το Ισραήλ, είναι ένας κόσμος που θα μπορούσε να είναι πολύ πιο αποτελεσματικός στην αντίδρασή του κατά εγκλημάτων πολέμου, οπουδήποτε αλλού στον κόσμο». Η φράση αυτή ανήκει στον παγκοσμίου φήμης Ισραηλινό ιστορικό Ιλάν Πάπε, πολύ γνωστό για την έρευνά του σχετικά με την παλαιστινιακή καταστροφή, τη λεγόμενη «Νάκμπα», που προηγήθηκε της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ. Πολύ γνωστό, επίσης, για το βιβλίο του «Εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη», με αφορμή το οποίο κατηγορήθηκε για «αντισημιτισμό». Ο Πάπε έχει δεχτεί απειλές για τη ζωή του, έχει καταγγελθεί από την Κνέσετ και έχει εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την έδρα που είχε στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα μέχρι το 2008.
Ο Πάπε δεν είναι ο μόνος ο οποίος υπέστη το τίμημα της αλήθειας απέναντι στην πολιτική ορθότητα που επιβάλλει το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του. Έχει άμεσα και έμμεσα επιβληθεί ένα «γλωσσάρι» που δεν επιτρέπει την καταγγελία της κατοχής της Παλαιστίνης και όσων διαπράττουν εκεί οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις. Μέρος αυτής της εκστρατείας εθνοκάθαρσης, για την οποία έγραψε ο Πάπε, και μάλιστα σε πολύ υψηλό επίπεδο, είναι όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στην Τζενίν της Δυτικής Όχθης. Τη Δευτέρα, το Ισραήλ εξαπέλυσε μια από τις σκληρότερες επιδρομές των τελευταίων χρόνων κατά της Τζενίν και του προσφυγικού καταυλισμού που υπάρχει εκεί, με αποτέλεσμα τον θάνατο εννέα Παλαιστινίων και τον τραυματισμό πέραν των 100.
Μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, δολοφονήθηκαν πέραν των 20 Παλαιστινίων στην Τζενίν, μεταξύ των οποίων και παιδιά, ενώ περίπου 3.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν για πολλοστή φορά από τις προσωρινές τους κατοικίες. Η Τζενίν αιμορραγεί και αυτό δεν είναι άσχετο με τη νέα κυβέρνηση του Ισραήλ και τη σύμπραξη του πρωθυπουργού Νετανιάχου με το ακροδεξιό κόμμα «Εβραϊκή Ισχύς» και τον Υπουργό Εθνικής Ασφαλείας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ. Σίγουρα δεν δικαιολογείται από παλαιστινιακές αντεπιθέσεις, καθώς δεν πραγματοποιήθηκαν μαζικές δράσεις το τελευταίο διάστημα ούτε από τη Χαμάς ούτε από το παροπλισμένο PFLP ούτε καν από τις Ταξιαρχίες Τζενίν εναντίον των οποίων γίνονται –δήθεν– οι ισραηλινές επιδρομές.
Ο φόρος αίματος που πληρώνουν οι Παλαιστίνιοι επειδή θέλουν να ζήσουν στην πατρίδα τους δεν μπορεί να αφήνει ασυγκίνητες τις κοινωνίες και τις δημοκρατίες, ειδικά τη δική μας. Η Κύπρος πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να συναγελάζεται και να συμπράττει με ένα τόσο φασιστικό και αυταρχικό καθεστώς όπως το Ισραήλ, με ένα καθεστώς απαρτχάιντ και εθνοκάθαρσης, όπως είναι το τουρκικό. Οι τελευταίες επιδρομές δεν αφήνουν περιθώρια διττής αντιμετώπισης των εγκλημάτων πολέμου, τα οποία δεν είναι δυνατόν να «χωνεύονται» λόγω κάποιων πρόσκαιρων συμφερόντων που αποφάσισαν να δημιουργήσουν οι τρεις τελευταίες κυπριακές κυβερνήσεις. Ναι, λοιπόν, ο κόσμος μας αλλάζει και την υποκρισία πρέπει να αντικαταστήσουν η συνέπεια και η ειλικρίνεια. Και τα διλήμματα είναι σαφή: Είτε με το Ισραήλ και την Τουρκία είτε με το διεθνές δίκαιο. Είτε με την Κύπρο, το Κουρδιστάν και την Παλαιστίνη είτε με την κατοχή, τη γενοκτονία, την εθνοκάθαρση. Άλλωστε, η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι αυτή των αμυνόμενων λαών: Του ουκρανικού, του κουρδικού, του κυπριακού, του παλαιστινιακού.
