Γράφοντας χτες αυτό το κείμενο, στη Βουλή συζητούσαν οι βουλευτές μας, για άλλη μια φορά, το ζήτημα των εκποιήσεων, των κόκκινων δανείων, τους κινδύνους της οικονομίας, την χρηματοοικονομική σταθερότητα…
Δεν θα είχε καμιά σημασία να αναμένω το αποτέλεσμα της συζήτησης και των αποφάσεων, προτού σχολιάσω το θέμα. Είναι βέβαιο ότι πέρα από κάποιες αποφάσεις δευτερεύουσας σημασίας, η ουσία του ζητήματος θα πάει… μετά το καλοκαίρι. Άλλωστε, γι΄ αυτό και με την παρέμβαση (την υστάτη) του Προέδρου προς τις τράπεζες και τις εταιρείες εξαγοράς πιστώσεων, συμφωνήθηκε αναστολή μέχρι των Οκτώβριο των εκποιήσεων κατοικιών αξίας μέχρι €350.000. Θέλουν άλλους τέσσερις μήνες οι πολιτικοί ταγοί. Λες και είναι χτες που εμφανίστηκε το πρόβλημα και όχι πριν δέκα χρόνια.
Το πιο ενοχλητικό από όλα όσα συζητούνται είναι να ακούς συνέχεια για τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές». Το ακούς από όλους τους βουλευτές –χτες το άκουγα και από βουλευτές του ΑΚΕΛ- αλλά και από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που τους ανακάλυψε τις τελευταίες μέρες και τους αναφέρει τονίζοντας και τις συλλαβές για να δείξει την αποφασιστικότητά του. Ότι δεν θα δεχθεί οποιαδήποτε νομοθεσία που θα βοηθά στους στρατηγικούς κακοπληρωτές, αλλά μόνη βοήθεια που θα προσφερθεί με τις αλλαγές στο νομικό πλαίσιο θα είναι προς τους ευάλωτους δανειολήπτες. Το λένε συνέχεια δημιουργώντας στην κοινωνία και στην δημόσια ζωή ένα κλίμα εχθρικό για όσους πολίτες βρίσκονται στην κατηγορία όσων δυσκολεύονται να πληρώσουν τα δάνεια τους. Και με αυτό τον τρόπο δημιουργούν άλλοθι ώστε να μην ασχολούνται με τη μάζα των δανειοληπτών.
Με άλλοθι τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές» οτιδήποτε αποφασιστεί θα είναι προς αρωγή ελάχιστων δανειοληπτών και όχι την πλειονότητα. Τα δυο σχέδια που έχουν εκπονηθεί ήδη (Εστία και ενοίκιο έναντι δόσης) φαίνεται να αφορούν μερικές εκατοντάδες δανειολήπτες το καθένα. Όλοι οι άλλοι, η κυβέρνηση και οι βουλευτές, δεν είναι δυνατό να τους θεωρούν στρατηγικούς κακοπληρωτές. Ποιοι είναι αυτοί; Χαρακτηρίζουν έτσι όσους έχουν τρόπο να πληρώσουν τα δάνεια τους, έχουν λεφτά ή ακίνητα ή επιχειρήσεις, ωστόσο, δεν πληρώνουν ποντάροντας σε αλλαγές που θα τους ευνοήσουν για να μην πληρώσουν ποτέ.
Εκτός από το ότι πρέπει να είναι κανείς ανόητος να πιστεύει μετά από τόσα χρόνια, που μας απασχολεί αυτό το ζήτημα, ότι θα του τα χαρίσουν, το πιο σημαντικό είναι ότι σήμερα με τους μηχανισμούς που υπάρχουν, οι τράπεζες ή οι εταιρείες «γεράκια», γνωρίζουν τα πάντα για τους πελάτες τους. Γνωρίζουν πόσες καταθέσεις έχουν, πόσα ακίνητα, τι εργασίες κάνουν, πόσα παιδιά έχουν, πόσες συζύγους, γνωρίζουν πού και πότε κάνουν διακοπές… Γιατί δεν τους κυνηγούν; Επειδή δεν έχουν το νομικό πλαίσιο; Αν δεν το είχαν πριν δέκα χρόνια, εδώ και καιρό το έχουν και με το παραπάνω. Μήπως, εννοούν όσους έχουν καταθέσεις στην Ελβετία ή στα Κέιμαν Άιλντ και δεν φέρνουν λεφτά να πληρώσουν τα δάνεια τους; Μπορεί να υπάρχουν και τέτοιοι. Πόσοι είναι, όμως; Πενήντα; Εκατό; Χίλιοι; Και γι΄ αυτούς βαφτίζονται «στρατηγικοί κακοπληρωτές» όλοι οι πολίτες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα;
Διαμόρφωσαν ένα πακέτο, έλεγε χτες ο Μάκης Κεραυνός, «το οποίο πιστεύουμε ότι υπό τις περιστάσεις και τα δεδομένα τα οποία έχουν διαμορφωθεί σε αυτό τον τόπο, θα εξυπηρετήσει όχι μόνο την οικονομία και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αλλά θα διασφαλίσει και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα και τη δίκαιη μεταχείριση των δανειοληπτών, οι οποίοι θεωρούνται με τα σημερινά δεδομένα ευάλωτοι, με την έννοια ότι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους».
Πώς το ξέρουν αυτό; Αν ευάλωτοι δανειολήπτες θεωρούνται όσοι καλύπτονται από τα σχέδια, μερικές εκατοντάδες επαναλαμβάνω, σημαίνει ότι όλοι οι υπόλοιποι δεν δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και δεν χρειάζονται βοήθεια. Έγινε κάποια μελέτη και το ξέρουν αυτό; Κουτουρού, μάλλον. Όπως γίνεται εδώ και δέκα χρόνια κι ακόμα το πρόβλημα παραμένει. Και θα παραμείνει εσαεί. Διότι, υπό τις περιστάσεις, ουδέποτε ασχολήθηκαν πραγματικά και αποφασιστικά, όπως άρμοζε στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βιώσαμε, με τη δίκαιη μεταχείριση των δανειοληπτών, όπως ασχολήθηκαν κι ακόμα ασχολούνται με τη δίκαιη μεταχείριση των τραπεζών και των εταιρειών.
