Η νέα γενιά ενδεχομένως να μην γνωρίζει το άσμα του Μιχάλη Βιολάρη περί χρημάτων. Πολλοί ενδεχομένως να μην ξέρουν καν τι σημαίνει η λέξη ριάλια, αν και το ομώνυμο τραγούδι θα μπορούσε να αποτελεί τον εθνικό μας ύμνο. Η σχέση μας με τα χρήματα είναι ενδεικτική πολλών άλλων χαρακτηριστικών μας ως λαού.

Μετά το πάθημα μας με το χρηματιστήριο, όταν οι πλείστοι πιστέψαμε πως μπορούμε με απλές κινήσεις να γίνουμε εκατομμυριούχοι, θα ανέμενε κανείς πως το πάθημα θα γινόταν μάθημα. Φαίνεται όμως πως ο άνθρωπος δεν παύει ποτέ να ελπίζει πως θα πλουτίσει με κάποιον απρόσμενο τρόπο. Εξάλλου τόσοι τα κατάφεραν, εμείς γιατί όχι;

Σε προσεγγίζει λοιπόν κάποιος, μέσω κοινωνικής δικτύωσης κιόλας, χωρίς να τον έχεις δει ποτέ στη ζωή σου, χωρίς να ξέρεις ποιος είναι και τι καπνό φουμάρει. Παρόλα αυτά πείθεσαι να εμβάσεις κάπου δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Κι οι δεκάδες θα γίνουν σύντομα, χωρίς κόπο, χωρίς καμία προσπάθεια, εκατοντάδες. Κι αφού κάνεις το έμβασμα κι αφού περνάνε οι μέρες και τα λεφτά δεν αυγατίζουν, θέτεις στον εαυτό σου τα ερωτήματα που έπρεπε να θέσεις εξ αρχής. Ή μοιράζεσαι το κάζο σου με κάποιον και θέτει αυτός τα λογικά ερωτήματα. Και τότε προσφεύγεις στην αστυνομία. Για να κάνει τι η αστυνομία; Για να μας διδάξει πως η εγκληματικότητα ενίοτε θρέφεται από την αφέλεια.

Κι αν είσαι σε μια μέση ηλικία, είναι κατανοητό να προσβλέπεις σε ένα μέλλον σπαρμένο με λεφτά. Να μην χρειάζεται να δουλεύεις, να μην βλέπεις την τιμή των κερασιών και να παθαίνεις σοκ, να μην είσαι αναγκασμένος να ζεις στο σπίτι των γονιών σου γιατί οι τιμές των ενοικίων δεν επιτρέπουν τον απογαλακτισμό…

Αν όμως έχεις κοντέψει τα ογδόντα και έχεις ήδη στην τράπεζα κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, γιατί να θες κι άλλα; Φυσικά είναι καλοδεχούμενα αν προκύψουν -μπορείς να κάνεις και φιλανθρωπίες άμα λάχει- αλλά πόσο εύκολα μπορείς να δώσεις τον τραπεζικό σου λογαριασμό σε κάποιον άγνωστο για ένα αμφίβολο έμβασμα που μάλλον δεν θα αλλάξει σε τίποτα την καθημερινότητα των σχεδόν 80 σου χρόνων. Γιατί να μην απολαύσεις τις εκατοντάδες χιλιάδες που ήδη έχεις και να θες κι άλλα;

Η αστυνομία δεν μπορεί να θέσει τα ερωτήματα αυτά. Οφείλει να διερευνήσει. Ωστόσο, εκτός από αστυνομικό το θέμα, είναι και κοινωνιολογικό: Πως μπορούμε με τόση ευκολία να πιστεύουμε άγνωστους που μας τάζουν καραμέλες; Δεν μάθαμε από παιδιά πως πρέπει να αποφεύγουμε τους άγνωστους με τις καραμέλες;