Εδώ είμαστε, καλημέρα!
Αν κάτι με απωθεί πολύ σε αυτό το παιχνίδι της επικαιρότητας, που συχνά το λέμε και «δημοσιογραφία», είναι η υπερβολή στην επιλογή και παρουσίαση ειδήσεων. Που, αντικειμενικά, ειδήσεις δεν είναι…. Τις πιο πολλές φορές είναι απλώς διαπιστώσεις. Διανθισμένες με φράσεις κλισέ, ώστε να …μεγαλώνουν.
Ιδού ένα παράδειγμα χθεσινό. Για κάποιες ώρες από τα βασικά θέματα μιας ενημερωτικής ιστοσελίδας, από τις πιο δημοφιλείς: «Όλα τα μάτια – λέει – στραμμένα στην Έφη Αχτσιόγλου, που θα ανακοινώσει γύρω στις 12 το μεσημέρι την υποψηφιότητά της για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ».
Σχεδόν ταυτόχρονα, σε άλλη ακόμα πιο δημοφιλή ενημερωτική ιστοσελίδα, διάβασα: «Όλα τα μάτια στραμμένα στον Κυριάκο Μητσοτάκη που στις 12 το μεσημέρι θα συναντηθεί με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν».
Τώρα, μη με ρωτάτε πώς γίνεται όλα τα μάτια να είναι στραμμένα ταυτόχρονα σε δύο άτομα, την ίδια ώρα, με το ένα, την υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται στο Περιστύλιο του Ωδείου των Αθηνών, και το άλλο, τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, να είναι στο Βίλνιουζ της Λιθουανίας.
Η επιστήμη προχωρεί, θα πείτε. Και ο διακτινισμός δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία…
Αλλά, για να επανέλθω στα του επαγγέλματος μας – που μερικοί αρέσκονται να το αποκαλούν και λειτούργημα (Σιγά! Επάγγελμα είναι!) – ο μέγας Όσκαρ Ουάϊλντ έλεγε: Δεν ταξιδεύω ποτέ χωρίς το προσωπικό μου ημερολόγιο. Θα πρέπει κάποιος να έχει πάντα μαζί του κάτι εντυπωσιακό, κάτι συγκλονιστικό να διαβάσει όταν ταξιδεύει με τρένο. Στην Αγγλία, οι περισσότεροι διαβάζουν ταμπλόιντ εφημερίδες – σε χαρτί, ή στο κινητό, κυρίως.
Όπως και νάχει, η αφεντιά μου θα προτίμησε να «είναι» στο Βίλνιουζ. Και, μεταξύ μας, ζήλεψα πολύ τους συναδέλφους μου που ήταν εκεί. Περίπου μία ώρα κράτησε η συνάντηση. Και θυμάμαι, σε ανάλογες περιπτώσεις στα πιο παλιά χρόνια, που οι περισσότεροι από μας ήμασταν τότε του έντυπου λόγου. Όσο περνούσε η ώρα πίσω από τις σφραγιστές πόρτες, αφηνίαζαν οι αρχισυντάκτες στην Αθήνα γιατί οι εφημερίδες έκλειναν και έπρεπε να πάνε στο τυπογραφείο. Γράφαμε όλο το background, βάζαμε όσες πληροφορίες καταφέρναμε να ψαρέψουμε από δικούς και ξένους αξιωματούχους, κι αν δεν προλαβαίναμε να γράψουμε κάτι και να στείλουμε φαξ, το υπαγορεύαμε στους συντάκτες βάρδιας.
Πόσες συνόδους κορυφής στην ΕΕ! Εκείνες οι βόλτες πάνω-κάτω, πέρα-δώθε, πίσω από κλειστές πόρτες. Με το ίντερνετ άνοιξαν άλλοι ορίζοντες. Η δημοσιογραφία έγινε πιο άμεση. Με τα κινητά έστελνες και κανένα sms σε κάποιον αξιωματούχο-πηγή, που ήταν μέσα στην συνάντηση, …, αλλά!
Αλλά, πέρα απ’ όλα αυτά τα logistics, η δίψα της αναζήτησης μιας πληροφορίας, πίσω από κλειστές πόρτες, είναι αξεπέραστη δημοσιογραφική εμπειρία. Κάποιοι το λένε και βίτσιο.
Θάθελα πολύ να ήμουν στο Βίλνιουζ. Θάθελα να ήμουν στο Κραν Μοντανά – κι ας με πλήγωνε αυτό που ήξερα από πριν ότι θα γίνει. Οι πηγές μου. Ίσως η πιο μεγάλη επένδυση στο επάγγελμα….
Τι θυμήθηκα τώρα;
