Είχαμε την κουβέντα στο κλιμακοστάσιο στη δουλειά. Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο τσιγάρο – και τα δυο να χαραμίζονται στον αέρα – σε (ακόμα μία) τζούρα αποσυμπίεσης από τον φόρτο εργασίας. Έστω. Ούτε καν εισπνέω τον καπνό πια. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, θα’ χει χρόνια που εφηύρα αυτή την ψευτιά για να ξεγελιέμαι. Τσάμπα λεφτά, θα μου πείτε.
Σειρά μου ν’ ανοίξω ψιλοκουβέντα, ο Μάριος κάλυψε το προηγούμενο μπρέικ. «Είδε κανείς το ντοκιμαντέρ για τους Wham! στο Netflix;». Όλοι πλην ενός. Μάλλον αυτό αντανακλά και τον υπόλοιπο πλανήτη, τουλάχιστον τους -άντα και άνω, από εκεί και κάτω ακουστά έχουν το ποπ συγκρότημα που αλώνιζε τη δεκαετία του ’80. Bad Boys, Club Tropicana, Careless Whispers… Α! αυτό το ξέρω, είπε η κόρη μου. Κάνει ξανά χιτ στο tik tok! Κάτσε κορίτσι μου να το δεις μπας και καταλάβεις πως είναι να γίνεσαι παγκόσμιο φαινόμενο χωρίς να έχεις πηδήξει όλα τα δύσκολα στάδια. Gigs σε βρόμικα κλαμπ, ηχογραφήσεις σε κασέτες στο υπόγειο των γονιών κλπ. Όχι όπως τώρα. Ένας γράφει στίχους στο A.I, άλλος φτιάχνει μουσική μέσω Α.Ι, το πασάρουν σ’ ένα προκάτ νιάνιαρο και να ’σου το χιτάκι στα ερτζιανά. Όλα φλατ. «Παπά, θα αρχίσεις πάλε τούτες τες πελάρες για τα 80s και πόσο τέλεια ήταν; Άντε γεια, πάω στο δωμάτιο μου να συνεχίσω τη σειρά που κατέβασα!». Συνοπτικές διαδικασίες.
Πίσω στο κλιμακοστάσιο λοιπόν. Σχολιάζω εγώ: Το ντοκιμαντέρ μού θύμισε την εφηβεία μου, όλη εκείνη τη ξεγνασιά, την απενοχοποιημένη μα ακραία διασκέδαση. Πάλι καλά που τη βγάλαμε ζωντανοί. Μήπως ήταν γιατί ως νέοι δεν είχαμε καμία έγνοια στον κόσμο ή ήταν φαινόμενο της εποχής; Αυτό ήταν το παρασύνθημα για να αρχίσουν στιχομυθίες στον… κύκλο των χαμένων ποιητών του κλιμακοστασίου.
Λεπτά αργότερα – όσο κρατάνε δύο άσφαιρα τσιγάρα – πετάγεται μπροστά στον υπολογιστή μου η είδηση του θανάτου του συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. Όχι ρε γαμώτο, αναφώνησα, λες και θα ζούσε για πάντα ο άνθρωπος, που κόντευε τα 95. Ίσως γιατί την τελευταία φορά που είδα το πρόσωπό του ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στο οπισθόφυλλο του κορυφαίου βιβλίου του και εύκολα στα 10 αγαπημένα μου, «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι». Στην όχι-και-τόσο πετυχημένη κινηματογραφική μεταφορά, πρωταγωνιστούν οι κατά-τα-άλλα εξαιρετικοί Ντάλιελ Ντέι Λούις, Ζιλιέτ Μπινός και Λίνα Όλιν.
Βαθιά πολτικό, φιλοσοφικό και συνάμα ερωτικό, όλα σε ίση μεζούρα, ακολουθεί αποστασιοποιημένα τους ανάγλυφους χαρακτήρες του, αρχικά να βαδίζουν στον αφρό της ζωής, με το γάργαρο γέλιο και τις αισθήσεις σε πλήρη εγρήγορση, που όμως με τον χρόνο και τη γνώση, αρχίζουν να βαραίνουν, σαν να έχουν τσιμέντο στα πόδια. Είναι η ωρίμανση; Η σκληραγώγηση; Η ανάγκη; Η ενηλικίωση; Η φώτιση;
Η πορεία των Wham και η κατάληξη του Τζορτζ Μάικλ (Παναγιώτου) ίσως να κρύβει απαντήσεις στα ζητήματα που άνοιξε ο Κούντερα. Προσωπικά, μια ζωή προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στους δύο εαυτούς μου, όχι πάντα με τα καλύτερα αποτελέσματα.
