Η φωτογραφία είναι από την πρόσφατη σύνοδο κορυφής των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στο Βίλνιουζ, όπου παρέστη ως προσκεκλημένος ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Δεν θα μπορούσε κάποιος να γράψει την λεζάντα καλύτερα από τον ευφυή και πάντοτε δεικτικό στα σχόλιά του, ηθοποιό Αντώνη Καφετζόπουλο. Τίτλος του σχολίου, αυτός που βάλαμε σήμερα στην στήλη, και αφορά πολλά πράγματα: Οι ηγέτες και το παιδί με τα χακί: η φωτογραφία που πιθανόν εκφράζει πιο αυθεντικά τη σκληρή πραγματικότητα (όλοι οι αλληλοσυγχαιροχαιρετούμενοι με δηλώσεις τους, πλέκουν το εγκώμιο αυτουνού που είναι βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στο πρόβλημα).
(*) Σε ελεύθερη μετάφραση –υπάρχουν πολλές– το «τραλαλιλαλό», μπορεί να αποδοθεί και ως «τρία πουλάκια κάθονται», «αυτοί σφυράνε κλέφτικα», «που σου νέφκω, πού πάεις..»
Ανέβηκε πολύ ψηλά η τιμή των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών στην Ελλάδα. Έτσι είναι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, θα πεις. Υπάρχει όμως και το «αλλά». Η μείωση της τιμής των καυσίμων, παγκόσμια. Που ήταν μία από τις αιτίες των αυξήσεων, όχι μόνο στα πλοία. Κυρίως, όμως, ότι σε πολιτισμένες κοινωνίες, η επιχειρηματικότητα πρέπει να διέπεται και από ηθική.
Όπως και νάχει, αντιδρώντας στις αντιδράσεις του κόσμου για τα πανάκριβα ναύλα, φώναξε τους πλοιοκτήτες που συμφώνησαν, όχι με ενθουσιασμό, να κάνουν κάτι. Αυτό το «κάτι», είναι ένα πακέτο εκπτώσεων που, εκτός από πολύπλοκο στην υλοποίησή του για τους επιβάτες (αφού υπάρχουν πολλές και εξωφρενικές προυποθέσεις, όπως να ταξιδέψει μία συγκεκριμένη μέρα και ώρα) θα γίνουν κυρίως «για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες».
Όπως σχολιάζει η δημοσιογράφος Χριστίνα Πουλίδου, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια μέχρι τώρα δεν τα πληρώναμε ανάλογα με τα εκκαθαριστικά μας. Γιατί τώρα η έκπτωση θα πρέπει να γίνει “σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες”;
(Με τούτα και με κείνα θα γίνουμε όλοι “ευάλωτες κοινωνικές ομάδες”).
Μια σκέψη της ημέρας, από τον κ. Μάριο Μπέγζο, ομότιμο καθηγητή, πρώην κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας λέει αυτό το απλό πράγμα για δύο έννοιες πολύ δυνατές. Την ελευθερία και την ευθύνη. Που δεν ξέρω πόσο καλά τις ξέρουμε και, κυρίως, σε ποιο βαθμό αυτές αντανακλούν την παρουσία και συμπεριφορά μας ως πολίτες.
Η συμμετοχή είναι ο αναπόφευκτος όσο κι απαραίτητος συνδετικός κρίκος ελευθερίας και ευθύνης. Μόνο όποιος συμμετέχει στο όλο της ζωής, κοινωνεί το εγώ του με το άλλο του και εμβαπτίζει αυτό το πολύπαθο εγώ μέσα στο όλο της κοινωνίας μας, εκείνος μπορεί να ζει μια ζωή υπεύθυνης ελευθερίας αναλαμβάνοντας ελεύθερα την ευθύνη των πράξεών του. Υπεύθυνος μπορεί να είναι μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος, ο οποίος άλλωστε, γίνεται ελεύθερος για να μείνει άνθρωπος προκειμένου να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του. Η ευθύνη είναι καρπός της ελευθερίας και όχι της ανάγκης, όπως συνήθως νομίζεται και συχνά διακηρύσσεται. Η ελευθερία είναι η προϋπόθεση της ευθύνης.
Επίλογος. Ο Μίλαν Κούντερα, ο γεννημένος στην Τσεχία συγγραφέας, που οι περισσότεροι από εμάς αγαπήσαμε και ξέρουμε για το συγκλονιστικό του βιβλίο «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», συγγραφέας που κυνηγήθηκε άγρια από το πάλαι ποτέ κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας του, πέθανε προχθές σε ηλικία 94 ετών. Ειδικό αφιέρωμα σε αυτόν θα έχουμε στην αυριανή μας στήλη.
ΥΓ: Σήμερα, όλοι ξέρουμε πόσο μαύρη είναι η αυριανή επέτειος (;) του εγκληματικού πραξικοπήματος της χούντας των Αθηνών κατά της Κύπρου το 1974. Δεν ξέρω, πραγματικά, τι άλλο μπορεί να πει κανείς για αυτό. Το νησί μας βιάστηκε από μια χούφτα εγκληματιών στην Αθήνα, με συνεργάτες και στην Κύπρο. Και άνοιξε η πόρτα για να μπει η Τουρκία… Ξέρω, όμως, ότι εάν ο εσωτερικός πόνος που βιώνει ο καθένας από μας, μετουσιωθεί σε ένα νέο πάθος για την επανένωση του νησιού μας, με ρεαλιστικούς όρους, θα πονεί λιγότερο η αυριανή μέρα. Χωρίς να ξεχαστεί, εννοείται…
