Παρόλο που πιο πολύ με φαράγγι μοιάζει, παρά με ρωγμή, ακούγεται πιο ποιητικό παραπέμποντας στο τραγούδι των Παπάζογλου-Ρασούλη «Στη ρωγμή του χρόνου» που κάπου λέει και για ρωγμή πόνου.

Τα κόμματα, με εξαίρεση το ΑΚΕΛ, που μετά το ανέλπιστο αποτέλεσμα των εκλογών, μοιάζει πιο συμπαγές από τα υπόλοιπα, αλλά αμήχανο προς το παρόν, τα υπόλοιπα κόμματα δεν μπορούν με τίποτα να κρύψουν την πολυδιάσπαση τους. Αρχής γενομένης από το Δημοκρατικό Συναγερμό. Ενώ επιλέγηκε η Αννίτα Δημητρίου για να γεφυρώσει το χάσμα που είχε ανοιχθεί με τις υποψηφιότητες Χριστοδουλίδη-Αβέρωφ και το αδιέξοδο προ του δεύτερου γύρου των εκλογών, το χάσμα μεγαλώνει και οι γέφυρες προς το παρόν τορπιλίζονται εκ των έσω.

Ένας μετά τον άλλο σημαντικά στελέχη δίνουν το στίγμα τους. Ο ΔΗΣΥ κλείνει 50 χρόνια και έχει πλέον φτάσει σε ένα κομβικό σημείο, δηλώνει ο Χάρης Γεωργιάδης εξηγώντας πως χρειάζεται ριζική ανασύνταξη. Πως πρέπει να προσδιορίσει ξανά το πολιτικό του στίγμα και να το αναδείξει. «Δεν αρκούν μόνο φωτογραφίες στο instagram και χαμόγελα στην πολιτική», διαμηνύει σκωπτικά.
Ακόμα πιο έντονος εμφανίζεται ο τέως υπουργός Οικονομικών, Κωνσταντίνος Πετρίδης, ο οποίος μιλά για απολιτίκ πολιτικούς που έχουν σε προτεραιότητα την εικόνα τους, που έχουν κάνει την ενότητα σύνθημα παρά ουσία και μιλά για την ανάγκη -μεταξύ άλλων- ενός νέου χώρου κυρίως στην κεντροδεξιά, μακριά από τη δημαγωγία και το λαϊκισμό. Ο χώρος αυτός ήδη εξαγγέλθηκε από τον πρώην υπουργό Υγείας Γιώργο Παμπορίδη. Δεν μίλησε για νέο κόμμα αλλά για μια πολιτική πλατφόρμα, ένα διαδραστικό εργαστήρι πολιτικής μεταρρύθμισης.

Σε ανάλογους ατραπούς κινείται και το ΔΗΚΟ που εκτός από το κομμάτι της ΔΗΠΑ που έχει αποσπαστεί, υπάρχει μια πολυφωνία που δεν κρύβεται πια. Στην πράξη εκδηλώθηκε με την στάση των τριών βουλευτών (Μυλωνά, Κουλία, Ορφανίδη) που δεν ακολούθησαν την γραμμή του προέδρου στο θέμα των εκποιήσεων. Το πρόβλημα ωστόσο είναι πολύ βαθύτερο με χάσμα απόψεων επί όλων των θεμάτων.

Η διάσπαση της ΕΔΕΚ είναι παλιά ιστορία, ενώ πολυσυλλεκτικοί με πρόβλημα χάραξης κοινής γραμμής είναι και οι Οικολόγοι.

Το ερώτημα είναι που θα οδηγήσει η διάσπαση των κομμάτων. Στη γέννηση μιας νέας κατάστασης που θα καταφέρει να ενεργοποιήσει ξανά τους πολίτες στη δημόσια ζωή; Στην ενίσχυση της ακροδεξιάς που δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα; Και δυστυχώς ο φόβος των κομμάτων μην χάσουν «πελατεία» προς την άκρα δεξιά τα οδήγησε σε ανοίγματα, τα οποία δεν είναι άσχετα με το τίμημα που πληρώνουν. Μόνη σωτηρία τους είναι να καταφέρουν να ευθυγραμμιστούν με τις ανάγκες του σύγχρονου κόσμου.