Έστω και τώρα, ας αναζητηθεί αξιόπιστα η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος
Πολύς κόσμος θεώρησε πως τα χθεσινά καλά νέα για την υπογραφή συμβολαίου για τα καλώδια αξίας 1,43 δισ. ευρώ της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Ελλάδα οριστικοποιούν την έναρξη και ολοκλήρωση του έργου. Και κάποιοι, ότι τα όσα δημοσιεύτηκαν τις προηγούμενες μέρες για καθυστερήσεις, για ανησυχία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για κίνδυνο να χαθεί η χορηγία των 657 εκατ. και για κινητοποίηση της Κυβέρνησης ώστε να αποφασίσει αν και πώς θα στηρίξει οικονομικά τη EuroAsia Interconnector, ήταν ψευδείς ειδήσεις, αφού… ορίστε, υπογράφηκε η συμφωνία για τα καλώδια και όλα καλά.
Δεν ήταν ψευδείς ειδήσεις και δεν είναι όλα καλά. Φτάνει να καταλαβαίνει κανείς τι διαβάζει και τι ακούει.
Η συμφωνία με τη Nexans είναι μια σημαντική εξέλιξη για την προώθηση του έργου, αν και δεν είναι ακόμα γνωστές οι συνθήκες της υπογραφής της και οι προϋποθέσεις-εγγυήσεις που ζητήθηκαν. Ωστόσο, παραμένει πιεστική η ανάγκη χρηματοδότησης του έργου με εκατοντάδες εκατομμύρια.
Ο «Φιλελεύθερος» έγραψε χθες ότι ο ιδιωτικός φορέας έχει ζητήσει από την Κυβέρνηση την παροχή εγγυήσεων για εξασφάλιση δανείου περίπου 600 εκατ. ευρώ, κατά προτεραιότητα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως δεν του ζήτησε κανείς τέτοιες εγγυήσεις. Ας το μιλήσει με τους συνεργάτες του, διότι όντως ζητήθηκαν γραπτώς οι εγγυήσεις από το κράτος. Και το αίτημα θα εξεταστεί, όπως δήλωσε μερικές φορές ο υπουργός Ενέργειας, μαζί με άλλες επιλογές, μεταξύ αυτών και η συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας. Ή, η πλήρης αποστασιοποίηση από το έργο.
Σύμφωνα με όσα είπε χθες ο υπουργός Ενέργειας, εξετάζεται η βιωσιμότητα του έργου αλλά και τα εξής:
– Κατά πόσον η διασύνδεση θα επιφέρει πλεονεκτήματα, με μειώσεις στο κόστος ηλεκτρικής ενέργειας στους καταναλωτές.
– Η στρατηγική του σημασία.
– Η διασύνδεση του με το Ισραήλ.
Δεν είναι λογικό να διερωτηθούμε κατά πόσο ΤΩΡΑ θυμηθήκαμε να εξετάσουμε όλα τα ανωτέρω; Το έργο είναι υπό σχεδιασμό και υπό προώθηση από το 2011, πέρασε από πολλά στάδια και έτυχε αξιολόγησης από τη ΡΑΕΚ και στη συνέχεια από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον μηχανισμό Ενώνοντας την Ευρώπη. Και πήρε την έγκριση για τη χορηγία των 657 εκατ. Και τώρα θυμήθηκε το κράτος να αξιολογήσει τη βιωσιμότητα του έργου, την στρατηγική του σημασία και τα οφέλη από ενδεχόμενη διασύνδεση και με το Ισραήλ; Τόσα χρόνια τι έκανε; Γιατί δεν έχει ήδη διαμορφωμένη θέση το κράτος επί αυτής της επένδυσης, για την οποία χρόνια τώρα οι πλείστοι διερωτούνταν «μα γιατί την προωθεί ένας ιδιώτης, αφού είναι, όπως λένε, τόσο σημαντική για το κράτος και τον τόπο;».
Τη συμμετοχή του κράτους, με κάποιο τρόπο, στο έργο φαίνεται να την ευνοούν για τους δικούς τους λόγους και η ΕΕ και η ελληνική πλευρά, μέσω -τουλάχιστον- του ΑΔΜΗΕ (Διαχειριστής Μεταφοράς Ενέργειας). Αλλά δεν σημαίνει πως επειδή την ευνοούν είναι δυνατό να την επιβάλουν κιόλας στο κράτος. Έστω και τώρα, η Πολιτεία πρέπει να αναζητήσει την πλέον ωφέλιμη επιλογή για το συμφέρον του Δημοσίου και κανενός άλλου.
Η τουλάχιστο επιφυλακτική στάση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων έναντι αυτού του έργου πρέπει να αξιολογηθεί εξαντλητικά, αφού ληφθούν υπόψη και οι παράμετροι που θεωρείται ότι ενδεχομένως συνδέονται με γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας.
