Ας καταργηθούν τα ημίμετρα για μειωμένους φόρους
Από το 2013 που ανέλαβε, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, τη διακυβέρνηση ο Νίκος Αναστασιάδης, οι στενότεροι συνεργάτες του και τα ανώτατα στελέχη του ΔΗΣΥ έδωσαν μάχες για να πείσουν -σε τελική ανάλυση- πως όσο λιγότερη κοινωνική-επιδοματική πολιτική ασκεί το κράτος, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να έχει «καλή» δημοσιονομική κατάσταση. Και δυστυχώς έπεισε στρατιές πολιτών, ακόμα και ανάμεσα στις ομάδες του πληθυσμού που είχαν απόλυτη ανάγκη στήριξης.
Στο πλαίσιο εκείνης της εκστρατείας εμπεδώσαμε και ότι «τα μέτρα στήριξης πρέπει να είναι στοχευμένα, όχι οριζόντια».
Από τότε, όμως, ακόμα δεν συμφωνήσαμε όλοι ποιους πρέπει να στοχεύουν τα μέτρα στήριξης, ανά περίπτωση. Μας λένε «οι ευάλωτοι» και «αυτοί που έχουν πραγματική ανάγκη». Μοιάζει λίγο με τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές» που μας τσαμπουνάνε όταν δεν θέλουν να σεβαστούν τα δικαιώματα δανειοληπτών και τις δυσκολίες τους. Τρέχα γύρευε ποιος είναι στρατηγικός κακοπληρωτής και ποιος ευάλωτος. Στην πράξη, όμως, όχι στα χαρτιά που έφτιαξαν οι ίδιοι.
Εκεί λοιπόν που η προπαγάνδα ότι το κοινωνικό κράτος είναι ο ευκολότερος δρόμος προς τη χρεωκοπία έφερε αποτελέσματα, σε πείσμα όσων (πραγματικά) ζήσαμε το 2011-13 με το «τραπεζικό σύστημα» της κακιάς ώρας, «κατάφερε» ο ΔΗΣΥ να κατέβει στις προεδρικές του ’23 με διχασμένους τους ψηφοφόρους του και να βρεθεί στην υπεύθυνη αντιπολίτευση. Καλά να πάθει, αλλά πρέπει να προβληματίζει που χρειάστηκε να έχει δύο υποψήφιους ο χώρος του ΔΗΣΥ για να χάσει την εξουσία ο επίσημος εκφραστής της προηγούμενης διακυβέρνησης. Και να την κερδίσει αυτός που θεωρείται συνεχιστής της!
Και εκεί που είχαμε το ΑΚΕΛ να μην μπορεί να διαμορφώσει πειστικές προτάσεις για τη διαχείριση της οικονομίας προς την κατεύθυνση της μείωσης της ανισότητας και να επαναλαμβάνει μονότονα τις «λύσεις» τύπου «μείωση ΦΠΑ», ήρθε από δίπλα και ο ΔΗΣΥ να ζητά μειωμένους φόρους και επιδοτήσεις (χωρίς να φάμε το μαξιλαράκι, όμως!) και μάλιστα οριζόντια. Και δεν νιώθουν καμία ανάγκη να εξηγήσουν γιατί αυτή η στροφή. Λέει και ξαναλέει ο συμπαθής κ. Κουλλά πως το πρόβλημα στα δημόσια οικονομικά δεν είναι η οικονομική βοήθεια στους πολίτες που το προκαλούν αλλά οι αυξημένες ανελαστικές δαπάνες (και εννοούν μόνο το κρατικό μισθολόγιο). ΟΚ, το Google δεν ξεχνά, κ. Κουλλά.
Τώρα είναι στη μόδα η πίεση στην Κυβέρνηση να επαναφέρει την επιδότηση στον ηλεκτρισμό, μια και ζούμε σε μια χώρα με ακριβό ρεύμα και με… ανελαστική κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας τα καλοκαίρια, λόγω θερμοκρασιών.
Η στήλη είχε επισημάνει από τότε που συζητούσαμε τη μείωση ή κατάργηση του ΦΠΑ σε τρόφιμα και άλλα προϊόντα ή τη συνέχιση του μειωμένου φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα, πως με τέτοια μέτρα -όπως έδειξε η πανευρωπαϊκή εμπειρία- αυξάνεται το ποσοστό κέρδους των επιχειρήσεων περισσότερο, παρά μειώνονται τα έξοδα των καταναλωτών.
Και είχε επισημανθεί από αυτό τον χώρο πως ίσως ο μοναδικός τρόπος να ξοδέψει κάποια εκατομμύρια το κράτος για να στηρίξει τους πολίτες και να πιάσουν πραγματικά τόπο αυτά τα χρήματα είναι η επιδότηση του ηλεκτρισμού ή η μείωση του ΦΠΑ στις χρεώσεις αυτές. Διότι η ΑΗΚ είναι δημόσιος και ρυθμιζόμενος οργανισμός και μπορεί με ακρίβεια να ελεχθεί και να διασφαλιστεί πως η κρατική επιδότηση θα πάει στις τσέπες αυτών που τη δικαιούνται και όχι στις τσέπες αυτών που προσφέρουν την άλφα ή τη βήτα υπηρεσία.
Έστω και τώρα, ας το σκεφτούν το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης, οι αρμόδιοι υπουργοί, οι τεχνοκράτες του δημοσίου, κ.α. Ας καταργήσουν όλα τα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας (για τους καταναλωτές) μέτρα μειωμένης φορολογίας ή επιδότησης στην ιδιωτική σφαίρα της οικονομίας και ας αξιοποιήσουν τα κονδύλια που μπορούν να διαθέσουν για πραγματική ελάφρυνση των καταναλωτών στην επιδότηση του ηλεκτρισμού μέσω της ΑΗΚ. Και υπάρχουν και λύσεις για να στοχευτεί σε κάποιο βαθμό μια τέτοια επιδότηση.
