Η συμμετοχή του κόσμου ήταν απρόσμενα μεγάλη, ειδικά για τα δεδομένα μιας πόλης που συνήθιζε ν’ αναπαράγει πολιτισμό, αδικώντας και αγνοώντας, σε πολλές περιπτώσεις, το ταλέντο των δημιουργών της.
Η παράσταση θα είχε 60 άτομα, εμφανίστηκαν όμως στην πλατεία Ζουχουρί πάνω από 250. Ήταν άτομα κάθε ηλικίας, άλλοι με τα παιδιά κι άλλοι με τα σκυλιά τους. Το μοναδικό που τους ένωνε ήταν ενδεχομένως η περιέργεια για το γεγονός πως μια θεατρική παράσταση θα ήταν περιπατική, με σκηνικό τον υποβαθμισμένο Τουρκομαχαλά.
Αφότου κλήθηκε να περάσει από το εσωτερικό ενός μπαρ, το πλήθος κατευθύνθηκε, χωρίς να ξέρει τι το περιμένει, προς την τουρκοκυπριακή συνοικία Σκάλα, τον Τουρκομαχαλά. Μετά, χωρίς να το αντιληφθεί, έγινε μέρος της διαδραστικής παράστασης Πριγκιπίσσης Ζεχρά του πολυτάλαντου Κώστα Μαννούρη, το οποίο σκηνοθέτησε άρτια η Νάγια Τ. Καρακώστα. Έγινε κοινωνός του μαχαΛάrt, του νέου πολιτιστικού θεσμού που εισήγαγε ο οργανισμός Λάρνακα 2030, που τρέχει την υποψηφιότητα της πόλης για το χρίσμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.
Αρχικά ακούγονταν φωνές που δεν γνώριζες εάν ήταν από τους ηθοποιούς της παράστασης, από κάποιον θυμωμένο οδηγό ή τους κατοίκους, κάποιοι εκ των οποίων δεν ήταν ενήμεροι και έβγαιναν στις αυλές και τα μπαλκόνια για να δουν τι συμβαίνει. Μετά ξεδιπλώθηκαν σε έξι στάσεις, η μία εκ των οποίων στα χαλάσματα ενός σπιτιού, έξι ιστορίες που ξεκλείδωσαν το κουτί των κοινών αναμνήσεων ολόκληρης της πόλης. Το εκ πρώτης όψεως αταίριαστο πλήθος, αντιλήφθηκε τι το ενώνει. Είναι οι ιστορίες στις γειτονιές της πόλης τους, τα βάσανα και οι ελπίδες τους. Είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης τους, οι Φοινικούδες, στο οποίο ανατρέχουν όλοι για να ξεφύγουν. Θα ήταν άδικο για όσους σκοπεύουν να δουν την παράσταση να πούμε περισσότερα, μιας και το στοιχείο της έκπληξης είναι το πιο δυνατό της σημείο. Όσοι πάνε, ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουν πως θα συμμετάσχουν όλες τους οι αισθήσεις, ακόμη και η γεύση, ενώ στην διαδρομή θ’ απολαύσουν και ζωντανή μουσική.
Το τέλος της παράστασης βρήκε το πλήθος να χειροκροτεί παρατεταμένα και να φωνάζει μπράβο στους συντελεστές, ανάμεσα στους οποίους και η καλλιτεχνική διευθύντρια του Λάρνακα 2030, Κέλλυ Διαπούλη, που εμπιστεύτηκε μια σχετικά άπειρη σκηνοθέτρια. Το τι ακολούθησε ήταν διθύραμβοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με όσους είδαν την παράσταση να καλούν τους συνδημότες τους να παρακολουθήσουν οπωσδήποτε μία από τις επόμενες. Κι όλα αυτά σε μία θεατρική παράσταση με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό, που βασίστηκε στο ταλέντο των δημιουργών της, των εξαιρετικών ηθοποιών και των μουσικών, καθώς και στη συμμετοχή των προσφύγων κατοίκων του πληγωμένου Τουρκομαχαλά.
Την Κυριακή το βράδυ είδαμε μια Λάρνακα στα καλύτερά της, που μέσω του πολιτισμού προσπαθεί ν’ αναδείξει τις γειτονιές της και να φωτίσει τις αθέατες όψεις της καθημερινότητας των κατοίκων της. Το μαχαΛάrt, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, έχει ως κεντρική αξία την συμπεριληπτικότητα και επιδιώκει να δώσει φωνή και ορατότητα σε όλες τις κοινότητες της Λάρνακας. Με αυτόν τον τρόπο υπηρετείται, όπως λένε, το μεγάλο ζητούμενο της πολιτισμικής δημοκρατίας, αντιμετωπίζοντας την τέχνη ως δημόσιο αγαθό, που κατανέμεται ισότιμα μεταξύ των πολιτών.
