Θυμάστε που μετά τα επεισόδια τα οποία προκάλεσαν ακραία στοιχεία στη Λεμεσό κυκλοφόρησε εκείνο το βίντεο από την ευρεία σύσκεψη την οποία είχε καλέσει ο Πρόεδρος άρον-άρον στο Προεδρικό; Θυμάστε που ο Πρόεδρος εμφανίστηκε έξω φρενών; Θυμάστε που τους κοκάλωσε όλους φωνάζοντας ότι αισθάνεται ντροπή;
Περασμένα ξεχασμένα. Χθες, διαγράφηκε η ντροπή. Ο Πρόεδρος συναντήθηκε με την υπουργό και τον Αρχηγό, τα πρόσωπα δηλαδή τα οποία με την αμέλεια και τις ελλιπείς ενέργειές τους του προκάλεσαν την ντροπή. Αποφάσισαν πέντε μέτρα, από τα οποία ουσιαστικά μόνο τρία είναι σχετικά με το θέμα των επεισοδίων και όλα μέλι γάλα.
Το χθεσινό σκηνικό, εν πολλοίς, καταθλιπτικό και δεν το έκρυψαν οι συνδαιτυμόνες. Τι και αν βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι. Κανένα σχόλιο από τους τρεις. Ο Πρόεδρος φαινόταν και ολίγον εκνευρισμένος. Ούτε μια δηλωσούλα, που να επιχειρεί τουλάχιστον να προσδώσει ελάχιστο αίσθημα αισιοδοξίας ως προς τη συνεργασία των τριών από εδώ και μπρος. Ούτε καν μια μικρή τοποθέτηση, η οποία να προσδίδει έστω και ελάχιστο από το απολεσθέν κύρος του Αρχηγού της Αστυνομίας. Αυτόν, που ο Πρόεδρος διατηρούσε για περισσότερο από ένα μήνα στην ανυποληψία, έχοντας τη δαμόκλειο σπάθη να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι του.
Μόνο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απαντώντας σε ερωτήσεις, προσπάθησε να ωραιοποιήσει την εικόνα. «Οι σχέσεις Αρχηγού Αστυνομίας και Προέδρου της Δημοκρατίας, Προέδρου της Δημοκρατίας και Υπουργού Δικαιοσύνης, Υπουργού Δικαιοσύνης και Αρχηγού Αστυνομίας είναι και παραμένουν εξαιρετικές» είπε. Και μας έφυγε το καφάσι…
Τόσο εξαιρετικές είναι ώστε πριν από 40 μέρες το Προεδρικό διέρρεε ότι ο Πρόεδρος τα είχε πάρει στο κρανίο και με την υπουργό και με τον Αρχηγό. Τόσο εξαιρετικές ώστε οι συνεργάτες του Προέδρου διατυμπάνιζαν ότι πρώτη φορά είχαν δει τον Πρόεδρο τόσο θυμωμένο. Τόσο εξαιρετικές ώστε επί ένα μήνα ο Πρόεδρος αναζητούσε διάδοχο του Παπαθεοδώρου και μάλιστα, εκτός Αστυνομίας. Τόσο εξαιρετικές ώστε η υπουργός είπε στον Αρχηγό να μην πάει στη σύσκεψη για τις πυρκαγιές στο Προεδρικό.
Είναι στιγμές, που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους… Τι αποφάσισαν, όμως, οι τρεις αξιωματούχοι με τις «εξαιρετικές» σχέσεις; Ανακοίνωσαν πέντε μέτρα. Τα δύο δεν έχουν σχέση με τα επεισόδια. Το ένα δεν είναι καν μέτρο. Τα άλλα τρία σχετίζονται με τα επεισόδια. Συγκρότηση δύο επιπλέον μόνιμων αντιοχλαγογικών διμοιριών στη ΜΜΑΔ από τις 6 Νοεμβρίου. Ολοκλήρωση της αυτονόμησης της Υπηρεσίας Διαχείρισης και Αξιοποίησης Πληροφοριών της Αστυνομίας. Αναδιοργάνωση εντός του έτους 24 τμημάτων της Αστυνομίας.
Εδώ προκύπτει όλη η ουσία της υπόθεσης. Και τα τεράστια ερωτηματικά. Ας υποθέσουμε ότι τα προαναφερθέντα μέτρα είναι ουσιαστικά και θα ενισχύσουν όντως την επιχειρησιακή δυνατότητα της Αστυνομίας. Είναι αρκετό; Είναι αυτό το μέγα πρόβλημα το οποίο είχε παρουσιαστεί; Πέραν της αναγκαίας ικανότητας, που εκ των πραγμάτων βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, απέμεινε άραγε το απαιτούμενο κύρος και η απαραίτητη αξιοπιστία στην ηγεσία του σώματος ώστε να μπορεί να καθοδηγήσει την ενισχυμένη επιχειρησιακή δυνατότητα;
Για όσους κοιτάνε μόνο την επιφάνεια, μπορεί ο θεωρητικός σχεδιασμός να φαντάζει ικανοποιητικός. Για όποιον όμως κοιτάζει στα βάθος τα προβλήματα και αναζητά την ουσία, ποσώς μπορεί να εφησυχάσει. Τόσο στη Χλώρακα και πολύ περισσότερο στη Λεμεσό, υπήρξε επιχειρησιακός σχεδιασμός από την Αστυνομία. Δεν απέδωσε ωστόσο. Κυρίως στη Λεμεσό, παρά το ότι ήσαν προετοιμασμένοι.
Το χάος το οποίο προκλήθηκε ήταν απόρροια ελλιπούς σχεδιασμού και κυρίως, ελλιπούς εφαρμογής του. Τουτέστιν, η αποτυχία χρεώθηκε στην ηγεσία. Όχι μόνο στον Αρχηγό αλλά και σε άλλους αξιωματικούς. Εξ ου και προέκυψε θέμα παύσης του. Εξ ου και δεν αναζήτησαν διάδοχο από την Αστυνομία. Αν αυτή η εκτίμηση του Προεδρικού ισχύει, πώς θεωρεί ότι στο μέλλον θα υπάρξει ικανότερος χειρισμός; Εκτός αν ο Πρόεδρος θεωρεί ότι διαθέτει μαγικό ραβδί.
Ανεξαρτήτως τι θα συμβεί μελλοντικά (μακάρι να είναι θετική η εξέλιξη) το μόνο σίγουρο είναι ένα. Ο λεκές έμεινε και στον Πρόεδρο (που έδωσε ρεσιτάλ αναποφασιστικότητας) και στην υπουργό (που δεν βρήκε σε καμία στιγμή το θάρρος να παραδεχτεί τις ευθύνες της) και στον Αρχηγό (που αποδεχόταν παθητικά τόσο εξευτελισμό)!
