Στη φριχτή πραγματικότητα της σφαγής στο Ισραήλ και τη Γάζα, εμείς δεν μπορούμε παρά να είμαστε με τον άνθρωπο – να παραμείνουμε άνθρωποι οι ίδιοι και να μην καταλήξουμε αιμοδιψή ζόμπι.
Τι νομίζετε ότι συμβαίνει στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή; «…από τη μία μεριά έχουμε ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος (το μόνο στη Μέση Ανατολή) και από την άλλη μια τρομοκρατική οργάνωση […] που στηρίζεται από το Ιράν, το πιο καταπιεστικό καθεστώς σε αυτή τη μεριά του πλανήτη. Πήξαμε στους “εγώ είμαι με τον άνθρωπο”», διαβάζω σ’ ένα κείμενο… Ώστε το Ισραήλ είναι «φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος» κι εμείς έχουμε πήξει από αυτούς που δεν το δέχονται επειδή… είναι «με τον άνθρωπο»; Ώστε το δίκιο και το άδικο χάνονται στο Μεσανατολικό επειδή πέρασαν πολλά χρόνια βίας και επειδή το θέμα είναι πολύπλοκο; Αυτό ισχύει και στην Κύπρο; Καθένας οφείλει να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να ενημερώνεται σφαιρικά, όχι μόνο από τα «δημοκρατικά» δυτικά μέσα ενημέρωσης. Απαραίτητη προϋπόθεση: ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. Και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να είσαι με την εγκληματική κυβέρνηση του Ισραήλ ούτε με τους τρομοκράτες της Χαμάς – η οποία μια χαρά την εξυπηρετεί, καθώς της προσφέρει τη «νομιμοποίηση» να ξεφορτωθεί τους ενοχλητικούς Παλαιστίνιους και να βάλει χέρι σε όλη την περιοχή.
Ο χαρακτηρισμός του Ισραήλ ως φιλελεύθερου και δημοκρατικού ίσως να δίνει και τη μοναδική… εύθυμη νότα –ευτράπελη, καλύτερα– στη ζοφερή ατμόσφαιρα των ημερών. Αντιθέτως, η επίσκεψη της προέδρου της κυπριακής Βουλής στην πρεσβεία του Ισραήλ και τα φιλάκια με τον πρέσβη είναι εξοργιστική και για κλάματα: Η εκπρόσωπος του δεύτερου μεγαλύτερου θεσμού της χώρας πάει στον πρεσβευτή (για να του δώσει τα… διαπιστευτήριά της;) αντί, έστω, να τον καλέσει στο δικό της γραφείο σύμφωνα με το πρωτόκολλο, και παίρνει ανεπιφύλακτα θέση υπέρ της κυβέρνησής του, υποστηρίζοντάς την προκαταβολικά σε ό,τι σκοπεύει να κάνει –μια γενοκτονία, όπως ουσιαστικά ομολόγησε ο Νετανιάχου– χωρίς καν να ρωτήσει τα μέλη του θεσμού που εκπροσωπεί! Η Χαμάς, βεβαίως, δεν έχει και τίποτα να χάσει, ούτε ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον παλαιστινιακό λαό και το τεράστιο τίμημα που θα πληρώσει από τις πράξεις της. Ομοίως, φαίνεται πως ούτε οι δυτικοί ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να στηρίξουν την παλαιστινιακή Αρχή υπό τον πρόεδρο Αμπάς, η οποία θα μπορούσε να καταστεί μια δύναμη σταθερότητας αν δεν την υπονόμευαν οι πάντες.
Για να επανέλθω στο Ισραήλ, ούτε καν οι περισσότεροι Ισραηλινοί διανοούμενοι δεν το χαρακτηρίζουν φιλελεύθερο. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Νταβίντ Γκρόσμαν, και να ένα μικρό απόσπασμα από το βραβευμένο με Booker τo 2017 βιβλίο του «Ένα άλογο μπαίνει σ’ ένα μπαρ». Ο Εβραίος πρωταγωνιστής, ο οποίος κάνει stand up performance κάπου στην ισραηλινή επαρχία, λέει ένα ανέκδοτο: «…δυο έποικοι περπατούν στην κάσμπα της Χεβρώνας […] δίπλα τους περπατάει ένας Άραβας. Ας τον πούμε Αράπη, όνομα χαρακτηριστικό του γένους. […] Ξαφνικά ακούν από τα μεγάφωνα του ισραηλινού στρατού πως σε πέντε λεπτά θα αρχίσει η απαγόρευση κυκλοφορίας για τους Άραβες. Ο έποικος κατεβάζει το όπλο από τον ώμο, ρίχνει μια σφαίρα στον Αράπη. Ο δεύτερος έποικος σαστίζει λίγο: “Τον Θεό σου, άγιε αδελφέ, γιατί το έκανες αυτό;” Και τότε ο άγιος αδελφός τον κοιτάζει: “Άκου, ξέρω πού μένει, με τίποτα δεν θα έφτανε στο σπίτι του εγκαίρως”»…
Όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στην περιοχή χρόνια τώρα: Το τείχος, τον σφετερισμό εδαφών και τον εποικισμό, την τρομοκρατία… αλλά και τις ανάλογες αιματηρές απαντήσεις, την ιντιφάντα από την πλευρά απελπισμένων ανθρώπων που δεν έχουν και πολλά να χάσουν πια. Όλα αυτά συμβαίνουν από τότε που οι Βρετανοί αποικιοκράτες επέτρεψαν το 1948 στους Εβραίους της διασποράς να εγκατασταθούν στο Ισραήλ και να ιδρύσουν στις 14 Μαΐου ανεξάρτητο κράτος «στη δική τους γη» της Παλαιστίνης, τη Γη της Επαγγελίας. Μόνο που αυτή η γη δεν ήταν δική τους από το 70 μ.Χ. Εκεί κατοικούσαν κυρίως Άραβες, για τους οποίους εκείνη η μέρα ήταν η Nάκμπα, η «Ημέρα της Καταστροφής», η αρχή της δικής τους Εξόδου από τα πατρογονικά τους εδάφη και αρχή του Παλαιστινιακού**.
Μια επιλογή για την εγκατάσταση των Εβραίων της διασποράς υπήρξε και η Κύπρος το 1903, όταν ο Ούγγρος δημοσιογράφος και συγγραφέας Τέοντορ Χερτσλ, «πατέρας» του σιωνιστικού κινήματος για την επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη και τη δημιουργία εβραϊκού κράτους, το πρότεινε στον Βρετανό πρωθυπουργό Μπάλφουρ, ο οποίος αρνήθηκε. Ευτυχώς, διαφορετικά μπορεί να είχαμε σήμερα μια δική μας κυπριακή Χαμάς και να ήμασταν όλοι τρομοκράτες υπό εξάλειψη – αν δεν είχαμε ήδη εξαφανιστεί…
*Fauda, που σημαίνει χάος στα αραβικά, είναι και ο τίτλος μιας σειράς του Netflix ισραηλινής παραγωγής (και προπαγάνδας).
**Οι πρόσφυγες στη φωτογραφία θα μπορούσε να είναι από τη Σμύρνη το 1922, από τη Συρία ή την Ουκρανία πρόσφατα, από την Κύπρο πριν μισό αιώνα… Το ΡΙΚ συνοδεύει μ’ αυτήν κείμενο της 20ής Ιουλίου 2016 στην ιστοσελίδα του, με τίτλο «Ανοικτές πληγές – 42 χρόνια από την τουρκική εισβολή». Κι όμως, είναι Παλαιστίνιοι μετά τη Nakba, το 1948 (φωτ. Wikipedia). Oι πρόσφυγες είναι παντού απλώς άνθρωποι…
chrarv@philelefheros.com
Ελεύθερα, 15.10.2023
