Αλησμόνητη η εικόνα του Γιάσερ Αράφατ, με το γλυκό επαναστατικό χαμόγελο, να υπογράφει με τον Γιτζχάκ Ραμπίν την ειρηνευτική συμφωνία του Όσλο, πριν 30 χρόνια, υπό τις επευφημίες όλου του πλανήτη και με τις υποσχέσεις των ηγετών του κόσμου ότι θα στηρίξουν την Παλαιστίνη και το Ισραήλ για να απολαύσουν την ειρήνη.
Απόδειξη της διεθνούς υποστήριξης και το Νόμπελ Ειρήνης, που μοιράστηκαν οι δυο ηγέτες. Όπως γίνεται πάντα, μετά από τις εορταστικές τελετές και τα χειροκροτήματα, οι ηγέτες επέστρεψαν στα δικά τους εσωτερικά προβλήματα και οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί δεν άργησαν να ανακαλύψουν τα μεγάλα κενά, τις αδικίες και τις ασάφειες της συμφωνίας, που πολύ σύντομα οδήγησαν σε νέες και αιματηρότερες συγκρούσεις.
Το πείραμα του Όσλο δεν διέφερε πολύ από το πείραμα που επιχειρήθηκε στην Κύπρο το 2004. Και πάλι υπό τις επευφημίες (και τις απειλές) των μεγάλων ηγετών του κόσμου, που μετά τις τελετές θα πήγαιναν στα σπίτια τους και θα άφηναν τους ιθαγενείς να πειραματίζονται με μια χώρα, την Τουρκία, που συναγωνίζεται το Ισραήλ σε φασισμό.
Η μαύρη τρύπα στη συμφωνία του Όσλο ήταν η μεταβατική περίοδος πέντε ετών και οι «εποικοδομητικές ασάφειες», που πρότειναν οι Αμερικάνοι, υπό τον Κλίντον τότε, και επέτρεπαν στις δυο πλευρές να ερμηνεύουν σημαντικές πτυχές με διαφορετικό τρόπο η κάθε μια. Για τους έποικους, τους πρόσφυγες, την επιστροφή εδαφών… (Αν σας θυμίζουν τα δικά μας, καλώς σας τα θυμίζουν γιατί πρόκειται για τα ίδια μεγάλα ζητήματα, τις ίδιες ασάφειες, τους ίδιους πειραματισμούς).
Η ειρηνευτική συμφωνία εγκρίθηκε από το εβραϊκό κοινοβούλιο με οριακή πλειοψηφία: 61 υπέρ και 59 εναντίον. Ακολούθησε το 1995 η δολοφονία του Νομπελίστα Ραμπίν και όταν ανέλαβε την εξουσία (με εκλογές) το 1996 ο Νεντανιάχου, δήλωσε ότι η συμφωνία του Ραμπίν δεν δεσμεύει τη δική του κυβέρνηση. Ήταν όμως θέμα χρόνου να γίνει αυτό και να ακολουθήσει μια νέα εποχή συγκρούσεων, αφού όλες οι προσπάθειες στηρίχθηκαν σε άδικα σενάρια εις βάρος των Παλαιστινίων.
Όλα τα πιο πάνω τα έγραφα σε αυτή τη στήλη το 2006, σε άλλες παρόμοιες με τις σημερινές περιστάσεις. Απολογούμαι για την επανάληψη, αλλά από τότε δεν άλλαξε τίποτα. Θα αλλάξει τώρα, είναι σίγουρο, και πάλι σε βάρος των Παλαιστινίων. Διότι, αυτό που πέτυχε η ισλαμοφασιστική Χαμάς με τη βάρβαρη επίθεση που εξαπέλυσε είναι να στρέψει όλο τον κόσμο εναντίον των Παλαιστινίων.
Οι εικόνες και τα βίντεο, που κυκλοφόρησαν από τις αηδιαστικές επιθέσεις των τρομοκρατών εναντίον αμάχων, γυναικόπαιδων, ταύτισαν τους Παλαιστίνιους με βάναυσους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους. Και έστρεψαν τη συμπάθεια όλου του κόσμου προς το αμυνόμενο Ισραήλ. Αυτοί που θα πληρώσουν τώρα το πιο βαρύ τίμημα είναι οι Παλαιστίνιοι πολίτες. Οι ηγέτες της Χαμάς θα παραμείνουν κρυμμένοι, ίσως και μακριά από τη Λωρίδα της Γάζας. Ενώ το Ισραήλ έχει πια την έξωθεν καλή μαρτυρία για να εξοντώσει τη Χαμάς, αλλά στην πράξη είναι Παλαιστίνιοι πολίτες που θα εξοντωθούν. Και αυτή τη φορά, η ευθύνη θα ανήκει στους ηγέτες της παλαιστινιακής Χαμάς.
Το Ισραήλ δεν μπορεί να μην αντιδράσει και ήδη εξαπολύει επίθεση για την εξόντωση της Χαμάς. Αλλά, αυτό σημαίνει και χερσαίες επιχειρήσεις. Που θα έχουν σίγουρα τραγικές απώλειες και για τους Παλαιστίνιους και για τους Ισραηλινούς. Από την άλλη, οι απώλειες αμάχων Παλαιστινίων θα ενδυναμώσουν τις ακραίες ισλαμιστικές ομάδες, με κίνδυνο -ξανά- ο «ιερός πόλεμος» να επεκταθεί και αλλού, ίσως και στη δύση.
Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος του παλαιστινιακού, που δεν έκλεισε ποτέ. Θα έκλεινε μόνο αν το Ισραήλ και η διεθνής κοινότητα αναγνώριζαν έμπρακτα το δικαίωμα των Παλαιστινίων για ένα πραγματικά ανεξάρτητο κράτος. Δεν θα υπήρχε η Χαμάς, αν γενιές ολόκληρες Παλαιστινίων δεν επιβίωναν χωρίς κράτος, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς ειρήνη. Αν δεν αντιμετώπιζαν καθημερινά τις επιθέσεις, τον εποικισμό, τη φτώχεια, τους εξευτελισμούς. Ας εξοντώσει τη Χαμάς το Ισραήλ. Αλλά όχι έναν λαό ολόκληρο. Όχι ξανά εκατόμβες θυμάτων.
