Η Χριστίνα Λακερίδου ήθελε πολύ νωρίς στη ζωή της, γύρω στα 17-18, να φύγει από την Κύπρο, γιατί την έπνιγε η αυταρχική πατριαρχία και αυτό που ένιωθε τότε ως «φασιστικό περιβάλλον».
«Πέντε βδομάδες πριν τελειώσω το εξατάξιο Γυμνάσιο Παλλουριώτισσας το 1961», μού είπε, «με είδε ο παιδονόμος του σχολείου να ψιλοφλερτάρω με ένα νεαρό συμμαθητή μου στο δρόμο κοντά στο σπίτι μου (που τώρα είναι ερειπωμένο, στη Νεκρή Ζώνη, κοντά στη Βρετανική Ύπατη Αρμοστεία) και κουβεντιάζαμε, αφού κατεβήκαμε από τα ποδήλατά μας.
Το είπε ο παιδονόμος στον διευθυντή και έγινε ολόκληρο ζήτημα, γιατί θεωρήθηκε… ανάρμοστη αυτή η εφηβική συνάντηση. Αλλά τελικά πήρα απολυτήριο με «διαγωγή κοσμιοτάτη», αλλιώς δεν θα μπορούσα ούτε να σπουδάσω!».
Η κυρία Λακερίδου Wieland χαμογελά σήμερα όταν αφηγείται αυτό το περιστατικό, αλλά τότε πέρασε δύσκολες μέρες… Και βέβαια δεν γνωρίζουμε πόσα κορίτσια εκείνης της εποχής είδαν τα όνειρά τους για πανεπιστημιακές σπουδές να σβήνουν, λόγω τέτοιων αθώων συμπεριφορών που επέφεραν «διαγωγή κοσμία», αντί «κοσμιοτάτη»!
Είναι μάλλον αργά γι’ αυτές, αλλά ευτυχώς ο θεσμός του παιδονόμου, διορισμένου δημόσιου λειτουργού, που η δουλειά του ήταν να επιτηρεί και να επιβάλλει την «κοσμιοτάτη διαγωγή» τωνπαιδιών στους χώρους εκτός των σχολείων, δεν υπάρχει πια…
