Ο βαφτιστικός μου είναι Παλαιστίνιος. Γεννήθηκε και ζει στη Δυτική Όχθη, στα περίχωρα της Ραμάλας. Εκεί τον βάφτισα. Σήμερα είναι κοτζάμ άντρας, παντρεμένος, μ’ ένα παιδί. Έχει έρθει και στην Κύπρο μερικές φορές, παλιότερα. Μιλάμε τακτικά, μου στέλνει φωτογραφίες της οικογένειάς του, τις προάλλες μου έστειλε μερικές καθώς μάζευε ελιές με την ενάμισι χρονών κόρη του.
Σε περιόδους έξαρσης της έντασης ρωτώ να μάθω αν είναι καλά, απαντά πανομοιότυπα -«We are all ok. Thank you, brother»- και κάθε φορά με ρωτά πότε θα πάω -«Love to have you with us». Δεν συζητάμε ποτέ πολιτικά και ουδέποτε αισθάνθηκα να τον διακατέχει η παραμικρή έστω δόση φανατισμού. Ανεξάρτητα από αυτή την ιδιαίτερη, προσωπική και ανθρώπινη σχέση και πέρα από τη δεδομένη υποστήριξή μου στο αναφαίρετο δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους κράτος, τη δική τους γη, να διαφεντεύουν μόνοι τους την τύχη τους, εάν για κάποιο λόγο ήμουν αναγκασμένος να τοποθετηθώ ντε και καλά υπέρ ενός εκ των δύο σ’ αυτή την πολυετή σύγκρουση, αυτός θα ήταν το Ισραήλ.
Η εξτρεμιστική Χαμάς που διαφεντεύει τις τύχες των Παλαιστινίων, υπονομεύοντας και παροπλίζοντας τις όποιες μετριοπαθείς φωνές, ταγμένη στον δρόμο μιας ατελείωτης σύγκρουσης, έχοντας ως διακηρυγμένο όραμά της τον αφανισμό του κράτους του Ισραήλ, την εκδίωξη των Εβραίων και τη δημιουργία ενός κράτους, παλαιστινιακού μεν, βασισμένου στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δε, από τη Μεσόγειο μέχρι τον Ιορδάνη ποταμό, θαρρώ πως καλύπτει αυτόν τον «κάποιον λόγο». Ακόμα και ο ελιγμός της το 2017, η τροποποίηση του καταστατικού και η αποδοχή, ως «ενδιάμεσου σταθμού», της δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, εξουδετερωνόταν από το επόμενο άρθρο που τόνιζε την απόρριψη οποιαδήποτε άλλης εναλλακτικής λύσης «πέρα από την πλήρη και καθολική απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα».
Δεν θεωρώ ότι η Χαμάς δρα με έγνοια τους Παλαιστίνιους και το μέλλον τους. Συμφέροντα άλλα εξυπηρετεί. Και μια χαρά βολεύει η δράση της τους ακραίους και τις εθνικιστικές κυβερνήσεις του Ισραήλ. Συνεπώς, επειδή κυκλοφορεί ευρέως αυτές τις μέρες το μήνυμα «Έχει σημασία να ονοματίζουμε ευθέως τη φρίκη, κι όχι να σκαλίζουμε κάθε φορά αίτια και αιτιατά με τρόπο που ενδεχομένως να μοιάζει με δικαιολόγηση», αντιλαμβάνεστε με βάση όσα προείπα, πόσο εύκολη και ξεκάθαρη είναι η θέση μουγια την τζιχαντιστικού τύπου επιχείρηση του προηγούμενου Σαββάτου, την πρωτοφανή σε κτηνωδία και αγριότητα. Που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ειδωθεί υπό το πρίσμα «φυσικό επακόλουθο».
Ωστόσο, εκεί που το όλο θέμα αρχίζει να μπάζει, είναι που αρκετοί από τους διακινητές του μηνύματος, δεν μένουν ως εκεί, αλλά ανατρέχουν στην ιστορία και με υπεραπλουστεύσεις εξιδανικεύουν το Ισραήλ, τις πολιτικές και τις πρακτικές του, εμφανίζοντας το ως το αιώνιο θύμα με το αγγελικό πρόσωπο. Σ΄ αυτό δεν συμφωνεί -και ευτυχώς- ούτε μια μεγάλη μερίδα των ίδιων των Ισραηλινών, ανάμεσά τους και πολλά από τα πιο φωτεινά ονόματα των σοβαρών διανοούμενών του. Δεν υπήρξε ούτε αυτό όσο ειλικρινές θέλει να εμφανίζεται. Θα έλεγα ότι η ειλικρίνεια ήταν ψήγματα σ’ αυτή τη μακραίωνη ιστορία. Δεν ενστερνίστηκε την συνύπαρξη – κάποτε ο Begin απειλούσε τον Reagan με σοβιετική βάση στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, επειδή θεώρησε ότι κάποιες αναφορές σε ομιλία του άνοιγαν τον δρόμο δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους!- απεναντίας την υπονόμευσε ποικιλοτρόπως.
Ο συνεχής εποικισμός και η εκστρατεία εξιουδαϊσμού της Δυτικής Όχθης με όσα αυτό συνεπάγεται και ο κατακερματισμός του εδάφους της, είναι μόνο μία πτυχή. Οι προθέσεις είχαν διαφανεί νωρίς. Και πλέον σαφής ο προσανατολισμός (παρόλο που υπήρξε πρόσφατα μια αξιοσημείωτη προσπάθεια αποκλιμάκωσης) προς το «καθεστώς αυτονομίας» – το πολύ. Επιπλέον, ένας δημοκρατικός άνθρωπος αποκλείεται να μην έμεινε εμβρόντητος μπροστά σε αδίστακτες και σαδιστικές συμπεριφορές, έκπληκτος συνάμα δεδομένου ότι οι ίδιοι είχαν περάσει τα πάνδεινα.
Η δαιμονοποίηση του ενός και η αγιοποίηση του άλλου, ούτε στην πραγματικότητα ανταποκρίνεται, ούτε ωφελεί. Παρόλα αυτά, συχνά αναρωτιέμαι για την ξεροκεφαλιά των Παλαιστινίων να μην αρπάξουν το κράτος που τους δόθηκε το 1948, για να φτάσουν αργότερα να ζητούν την επιστροφή στα σύνορα προ του 1967 και τελικά να θεωρούν κέρδος που στο Όσλο, το 1993, αναγνωρίστηκε η Παλαιστινιακή Αρχή! Και τώρα; Οι απαισιόδοξοι θεωρούν ότι η επόμενη μέρα θα φέρει πολλές Χαμάς. Οι αισιόδοξοι, πως με τον παραμερισμό της, αν προκύψει, θα επανακάμψουν οι μετριοπαθείς ηγέτες των Παλαιστινίων. Μακάρι. Αν θα βρουν, πλέον, μετριοπαθή φωνή να συνομιλήσουν είναι άλλο ζήτημα.
