Μπορεί να μην περιστρέφονται όλα γύρω από τον εαυτούλη μας, γύρω από τον κοσμάκη μας, αλλά έχουν σίγουρα όλα συνειρμούς. Διδακτικούς για όσους έχουν το μυαλό να διδάσκονται. Διότι, είπαμε, έχουμε και ανεπίδεκτους.
Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας, είναι αδύνατο να μην σκεφτόμαστε τα δικά μας. Προπάντων, που θυμήθηκα ότι ένας πρώην δήμαρχος με έβριζε ασύστολα πρόσφατα διότι τόλμησα κάποια στιγμή να επισημάνω πόσο σημαντικό είναι να διασφαλιστεί ότι θα τηρηθεί από την Τουρκία όποια συμφωνία και να γίνει στο Κυπριακό. Αυτή ήταν άλλωστε μια από τις ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων το 2004. Από πού ως πού, έγραφε ανοήτως ο υπερφίαλος πρώην δήμαρχος (κάποιος Παυλίδης), να ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο όταν η Τουρκία θα έχει από πάνω να την ελέγχει ο ΟΗΕ και η ΕΕ και οι Αμερικάνοι!
Φρέσκαρα, λοιπόν, τη μνήμη μου και για το τι έγινε με τη συμφωνία του Όσλο που έλυσε δήθεν το παλαιστινιακό το 1993. Υπήρχε στη συμφωνία μεταβατική περίοδος πέντε ετών, αλλά και «εποικοδομητικές ασάφειες», που πρότειναν οι Αμερικάνοι, υπό τον Κλίντον τότε, και επέτρεπαν στις δυο πλευρές να ερμηνεύουν σημαντικές πτυχές με διαφορετικό τρόπο η κάθε μια. Για τους έποικους, τους πρόσφυγες, την επιστροφή εδαφών… (Όπως και στα δικά μας!)
Η συμφωνία του Όσλο ήταν οπωσδήποτε ιστορική και έδωσε στους Παλαιστίνιους την διεθνή αναγνώριση με τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής, αποκτώντας αρχικά περιορισμένο έλεγχο με κάποια αυτονομία στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, και με την πρόβλεψη να αποκτήσει κρατική υπόσταση ύστερα από τη μεταβατική περίοδο των πέντε χρόνων.
Αυτό δεν έγινε ποτέ με αιτιάσεις, του ενός ή του άλλου. Το1995 δολοφονήθηκε ο Ραμπίν (που υπέγραψε τη συμφωνία με τον Αράφατ), το 1996 εκλέγηκε ο Νεντανιάχου ο οποίος δήλωσε ότι η συμφωνία του Ραμπίν δεν δεσμεύει την δική του κυβέρνηση. Τριάντα χρόνια μετά, Ισραήλ και Παλαιστίνη, βρίσκονται πάντα στη μεταβατική περίοδο και το μακελειό δεν έχει τελειωμό. Με την κορύφωση που παρακολουθούμε στις μέρες μας.
Τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί ειρήνη και ασφάλεια σε περιοχές που μένουν ανοικτές πληγές και η δικαιοσύνη σε εκκρεμότητα. Όσα χρόνια και αν περνούν με φαινομενική ηρεμία. Σε κανένα σημείο του πλανήτη. Τα βλέπουμε, έστω και από μακριά. Ρωσία και Ουκρανία. Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν. Κίνα και Ταϊβάν. Νότια Κορέα και Βόρεια Κορέα. Σερβία και Κόσοβο. Κονγκό και περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Και πολλές άλλες, άγνωστες στους πολλούς από εμάς, διενέξεις ή προσωρινές ανάπαυλες.
Να τα σκεφτόμαστε κι εμείς. Να τα φοβόμαστε, να λέμε καλύτερα. Γιατί και η δική μας πληγή είναι ανοικτή. Με προσωρινούς επιδέσμους. Να το φοβούνται και οι Τουρκοκύπριοι. Που λένε στις πρόσφατες έρευνες ότι βλέπουν «μια αυξανόμενη παρέμβαση της Τουρκίας στις εσωτερικές υποθέσεις της “ΤΔΒΚ”», αλλά νομίζουν ακόμα ότι κινδυνεύουν από τους Ελληνοκύπριους και θέλουν την Τουρκία να τους προστατεύει. Όπως νόμιζαν και οι Παλαιστίνιοι ότι τους προστατεύει η Χαμάς και δεν κατάλαβαν ότι είναι δικά της συμφέροντα εξουσιομανίας και ισλαμοφασιστικής ασθένειας που εξυπηρετεί. Και τώρα τους οδήγησε στον αφανισμό.
Έτσι αφανίζονται και οι Τουρκοκύπριοι. Το έλεγε πρόσφατα και ο Τουφάν Ερχιουρμάν. «Οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο του αφανισμού», έλεγε (3/10/2023). Αλλά, ούτε αυτός θέλει να παραδεχθεί ότι ο κίνδυνος αφανισμού δεν προέρχεται από ενέργειες των Ελληνοκυπρίων, αλλά από την Τουρκία.
Η μεγάλη πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων, έλεγε η έρευνα που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τρίτη, πιστεύουν ότι η προσωπική οικονομική τους κατάσταση, όπως και της «χώρας», θα είναι χειρότερη σε δύο χρόνια, η πιθανότητα η θρησκεία να γίνει μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς μας είναι κάτι αρνητικό, ότι τα πράγματα στα κατεχόμενα βαίνουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Και πολλά άλλα τέτοια αρνητικά. Αλλά, παρόλα αυτά, θέλουν για πάντα κατοχικό στρατό στην Κύπρο, θέλουν εγγυήσεις, θέλουν διχοτόμηση… Θέλουν κι έναν Τατάρ να τους λέει ότι στόχος του Χριστοδουλίδη «είναι να υποτάξει τον λαό μας στη δική του διοίκηση, η οποία έχει μετατραπεί σε ελληνικό κράτος». Κι ότι ο Μακάριος είναι που «μετέτρεψε το νησί από παράδεισο σε κόλαση και σκότωσε αθώους Τούρκους».
Πού οδηγούν τέτοιες κολασμένες αντιλήψεις; Δεν βάζουν το μυαλό τους να σκεφτεί πως δεν υπάρχει ευκολότερος δρόμος να φτάσουμε στο χάος, από αυτή την αρρωστημένη πλύση εγκεφάλου, που μόνο τα συμφέροντα της Τουρκίας, που γεννά ισλαμοφασίστες, εξυπηρετεί και ούτε στο ελάχιστο την ειρήνευση του κυπριακού λαού.
