Διαφορετική ανάγνωση της ιστορίας; Αποτύπωμα ενός διχασμού; Το ξέπλυμα ενός εγκλήματος; Τι απ’ όλα αυτά μπορεί να είναι η αιτία για να αναφύονται ως φαντάσματα τέτοια ερωτήματα με ένα θάνατο;
«Ο Δρύς έπεσε», έγραφε το βράδυ της Τρίτης ο τίτλος της ανακοίνωσης της Ανόρθωσης για το θάνατο του Κίκη Κωνσταντίνου, του πιο πετυχημένου με βάση τις επιτυχίες του ποδοσφαιρικού τμήματος, προέδρου της. Η αναφορά για τον δρυ που έπεσε, ασφαλώς παρέπεμπε για όσους γνωρίζουν την ιστορία στον πρωτοσέλιδο τίτλο της εφημερίδας «Πατρίς» στο δημοσίευμα για το θάνατο του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή τον Ιανουάριο του 1974.
Η αλήθεια είναι ότι ακόμα κάποια θέματα «καίνε» πάρα πολύ και αρκεί πολλές φορές μια λέξη ή μια αναφορά να τύχει διαφόρων ερμηνειών και να πυροδοτήσει ξανά τα πάθη και τον φανατισμό και να τροφοδοτήσει εκ νέου μια αδιέξοδη συζήτηση, χωρίς τις πλείστες φορές πολιτικό ή ιστορικό υπόβαθρο. Ιδιαίτερα στην εποχή των Μέσω Κοινωνικής Δικτύωσης, όπου υπάρχει άπλετος χώρος και πεδίο δράσης στον οποιοδήποτε για να πει το μακρύ του και το κοντό του για το οποιοδήποτε θέμα, χωρίς κατ’ ανάγκη να το γνωρίζει.
Είμαι σχεδόν σίγουρος πώς η συντριπτική πλειοψηφία των κάτω των 30-40 ετών, δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Κίκης Κωνσταντίνου. Κάποιοι, λίγο μεγαλύτεροι, τον θυμούνται κυρίως ως πρόεδρο της Ανόρθωσης Αμμοχώστου. Στην επαρχία Αμμοχώστου τον γνωρίζουν και για την δράση του ως επιχειρηματία και τοπικού παράγοντα της περιοχής.
Ο Κίκης Κωνσταντίνου ήταν και ένας από τους πρωταγωνιστές όμως της ταραχώδους πορείας της Κύπρου την περίοδο του 1971-1974. Διετέλεσε τομεάρχης της ΕΟΚΑ Β’ και για ένα διάστημα μετά το θάνατο του Γεώργιου Γρίβα, ανέλαβε μαζί με τον τομεάρχη της Λεμεσού, Λευτέρη Παπαδόπουλο, την αρχηγία της οργάνωσης. Στις 15 Ιουλίου του 1974 έγινε το πραξικόπημα του οποίου ακολούθησε η τουρκική εισβολή. Αυτά αποτελούν γεγονότα ιστορικά καταγεγραμμένα και άλλωστε ούτε και ο ίδιος ποτέ αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην ΕΟΚΑ Β’. Είχε εξάλλου καταθέσει και στην Επιτροπή για τον Φάκελο της Κύπρου που είχε συσταθεί στην Βουλή και ετοίμασε το σχετικό πόρισμα.
Η είδηση του θανάτου του, πυροδότησε, όπως αναμενόταν διάφορα σχόλια και αναφορές στο πεδίο των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Δεν είναι θέμα δίκης ή καταδίκης του οποιουδήποτε. Η τουρκική εισβολή και το πραξικόπημα ήταν και είναι δύο ιστορικά γεγονότα σταθμός για τον τόπο. Σημεία αναφοράς που χάραξαν μια ανεξίτηλη τομή στην πορεία του χρόνου για τον λαό της Κύπρου σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά. Η επίδραση τους παραμένει ακόμα έντονη στην εξέλιξη της ιστορίας και δεν πρόκειται ποτέ να πάψουν να αποτελούν ιστορικούς σταθμούς. Ακόμα και όταν (εάν ποτέ) συμφωνηθεί μία λύση στο πολιτικό ζήτημα της Κύπρου, το 1974 θα είναι εκ των κεντρικών ιστορικών σημείων αναφοράς για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος αυτού του λαού.
Ο θάνατος ενός εκ των ανθρώπων που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέδειξε ξανά και το πόσο διαφορετικά μπορεί κάποιος να στέκεται απέναντι στην ιστορία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτή η διαφορετική ή στρατευμένη ή φανατικά αγκυλωμένη προσέγγιση της ιστορίας, είναι αθώα. Όπως επίσης και το γεγονός ότι ακόμα δεν έχουμε το θάρρος να αγγίξουμε επιστημονικά τη σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου και να πούμε κάποια πράγματα με το όνομα τους.
Ο προβληματισμός όμως δεν έχει να κάνει τόσο με το χθες, αλλά με το σήμερα και το αύριο. Διότι ο τρόπος με τον οποίο τοποθετούμαστε απέναντι στα γεγονότα του παρελθόντος και η άγνοια πολλών πτυχών της ιστορίας, ενδεχομένως να είναι ενδεικτικός και για τον τρόπο που πορευόμαστε στο σήμερα και ατενίζουμε το αύριο σε σχέση πάντα με αυτό τον τόπο…
