Νίκολας Κριστόφ, 64, Αμερικανός δημοσιογράφος, πολιτικός σχολιαστής, με δική του στήλη στους «New York Times», μια από τις καλύτερες και πιο διαβασμένες σε όλο τον κόσμο. Η συνταγή της επιτυχίας του Κριστόφ, είναι απλή αλλά όχι εύκολη. Συνδυάζει την άποψη με το ρεπορτάζ. Το οποίο, τις περισσότερες φορές, εξελίσσεται σε κανονική ερευνητική δουλειά. Μπορεί να πάει στην άλλη άκρη της γης για να βγάλει και να σχολιάσει ένα θέμα που έχει πέσει στην αντίληψή του.
Τις τελευταίες εβδομάδες βρίσκεται στο Ισραήλ και στη Γάζα. Προσέξτε τον τίτλο του τελευταίου του άρθρου: «Ακόμα και μέσα στην αγωνία και στεναχώρια τους, αυτοί οι Ισραηλινοί επιζώντες της σφαγής από τη Χαμάς την 7 Οκτωβρίου, λένε ότι η εισβολή στη Γάζα δεν θα βοηθήσει την κατάσταση».
Αξίζει τον κόπο να το διαβάσουμε, καθώς πέρα από την θεματολογία του, η γραφή είναι ζηλευτή:
«Κανένας δεν καταλαβαίνει την τρομοκρατία περισσότερο από τον Maoz Inon. Ο 78χρονος πατέρας και η 75χρονη μητέρα του ήταν μεταξύ εκείνων που σφαγιάστηκαν από τη Χαμάς αυτόν τον μήνα στο νότιο Ισραήλ.
Θρηνεί τους γονείς του και απελπίζεται για παλιούς φίλους που έχουν απαχθεί από τη Χαμάς. Ωστόσο, φοβάται, επίσης, ότι οι αφόρητες απώλειες που υπέστη η οικογένειά του «χρησιμοποιούνται» τώρα για να δικαιολογήσουν μια επικείμενη χερσαία εισβολή στη Γάζα.
«Κλαίω ασταμάτητα», μου είπε στον ξενώνα που διευθύνει εδώ στο Τελ Αβίβ. «Κλαίω για τους γονείς μου. Κλαίω για τους φίλους μου. Κλαίω για αυτούς που έχουν απαχθεί. Κλαίω για τα θύματα στην παλαιστινιακή πλευρά. Και κλαίω για όλα τα επόμενα θύματα που και αυτά θα υποφέρουν».
«Δεν κοιμόμαστε τη νύχτα, δεν τρώμε, έχουμε βαρύ συναισθηματικό τραύμα», είπε. «Είμαστε διαλυμένοι. Αλλά από αυτές τις τραυματισμένες μέρες, πρέπει να πάρουμε και να καταλάβουμε τα μαθήματα της Ιστορίας. Το κυριότερο από τα οποία είναι η ανάγκη να σπάσει αυτό το μοτίβο της κλιμακούμενης βίας που τροφοδοτεί το μίσος, δημιουργεί ορφανά και αυτό-αναπαράγεται επ’ αόριστον».
Ο Κριστόφ, με λαμπρές σπουδές στο Χάρβαρντ και στην Οξφόρδη, λέει συχνά ότι για να γράψει ένα θέμα, ένα «στόρι» όπως το λένε οι Αγγλοσάξονες, πρέπει πρώτα να το καταλάβει καλά. Και ο καλύτερος τρόπος για το επιτύχει αυτό, πέρα από το διάβασμα, την εξερεύνηση πηγών και τον έλεγχο της πληροφορίας, είναι «να μπω στα παπούτσια εκείνων που είναι εκεί».
Σε αυτόν τον πόλεμο, που φοβάμαι πως δεν έχουμε δει ακόμα όλο το εύρος του, πρέπει να παραδεχτώ ότι από τα μεγάλα ξένα δίκτυα έχουμε πραγματικά εξαιρετική ενημέρωση. Ακόμα και σε περιπτώσεις λαθών, όπως εκείνο των «New York Times» που έσπευσε να υιοθετήσει την εκδοχή της Χαμάς ότι το νοσοκομείο στη Γάζα κτυπήθηκε από τους Ισραηλινούς, έβαλε ολόκληρη ομάδα ερευνητών ρεπόρτερ της να επανεξετάσουν τα δεδομένα και ζήτησε ανοικτά «συγγνώμη».
Αυτή η «αποκαλυπτική διάσταση» της δημοσιογραφίας, απορρέει σχεδόν αποκλειστικά από το γεγονός ότι αυτοί που επέλεξαν να ασχοληθούν στα σοβαρά με αυτήν, στέκονται απέναντι στην αδικία, δίπλα στον αδύναμο, ενάντια σε κάθε μορφή βίας.
Οι κακές εξαιρέσεις και, δυστυχώς, δεν είναι λίγες, αργά ή γρήγορα αποκαλύπτονται (πολλές φορές και από τον ίδιο τους τον εαυτό) και εξαφανίζονται στο χάος της μνήμης.
Το άρθρο του Κριστόφ για τους Ισραηλινούς επιζώντες της φρίκης των τζιχαντιστών, έχει αναρτηθεί και στον λογαριασμό του στο Facebook. Ένα ακόμα βήμα, αυτό των σόσιαλ μίντια, που όσα τρωτά και αν έχει, φέρνει την καλή ενημέρωση σε όσους θέλουν και μπορούν να την ψάξουν. Είναι σημαντικό όμως, να ξέρει ο καθένας ποιος είναι αυτός που του μιλάει, που του γράφει, που του εξηγεί που του σχολιάζει. Δεν είναι δύσκολη άσκηση. Αρκεί να ψάχνεις με ανοικτή σκέψη και όχι με τσίχλα στον εγκέφαλο. Και πάνω απ’ όλα, να προτιμάς εκείνα τα «στόρις» που κατά βάθος δεν θέλεις να πιστέψεις. Αυτά, συνήθως, είναι και τα πιο αληθινά!
Η φωτογραφία αυτή είναι από προηγούμενο άρθρο του με τίτλο: «Δεν πρέπει να σκοτώνουμε παιδιά της Γάζας για να προστατεύσουμε τα παιδιά του Ισραήλ».
