Δεν έπεισαν ιδιαίτερα οι απαντήσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη και του Μόνιμου Αντιπρόσωπου της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ, για το εγκριθέν ψήφισμα της Ιορδανίας για τη Γάζα. Κοινή γραμμή της κυβέρνησης είναι η εξήγηση πως το ψήφισμα δεν καταδίκαζε τη Χαμάς και γι’ αυτό τηρήθηκε η αποχή, ενώ ο Πρόεδρος πρόσθεσε και άλλα φαιδρά για έναν ρόλο που δήθεν διαδραματίζει η Κυπριακή Δημοκρατία στην περιοχή και «αναγνωρίζεται από τρίτους».
Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου στον ΟΗΕ, Ανδρέας Χατζηχρυσάνθου είπε και για την απουσία καταδίκης της Χαμάς, είπε όμως και για την απουσία (από το ψήφισμα) αναγνώρισης του δικαιώματος της αυτοάμυνας για το Ισραήλ. Δηλαδή, ο κ. Χατζηχρυσάνθου, απαιτούσε από ένα ψήφισμα για ανθρωπιστική εκεχειρία, να αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ισραήλ να συνεχίσει τη σφαγή.
Εν ολίγοις, το ψήφισμα της Ιορδανίας, που ευτυχώς εγκρίθηκε από πολλά ευρωπαϊκά κράτη αν και καταψηφίστηκε από τους όπου γης συμμάχους του Ισραήλ, ανέφερε πράγματα απλά. Καλούσε σε «άμεση και διαρκή ανθρωπιστική εκεχειρία» μεταξύ των ισραηλινών δυνάμεων και της Χαμάς στη Γάζα. Απαιτούσε «συνεχή, επαρκή και ανεμπόδιστη» παροχή σωστικών προμηθειών και υπηρεσιών για τους αμάχους που έχουν παγιδευτεί μέσα στον θύλακα, τις ώρες που οι πληροφορίες από τη Γάζα μιλούσαν για εναέρια επιδρομή από 100 βομβαρδιστικά του Ισραήλ και ταυτόχρονη χερσαία επιδρομή, σφαγή αμάχων, βίαιο εκτοπισμό, καταστροφή. Και όλα αυτά ενώ είχαν ήδη διακοπεί το διαδίκτυο και οι τηλεπικοινωνίες, κάτι που δυσχέραινε το έργο των νοσοκομείων και των σωστικών συνεργείων.
Το ψήφισμα ενέκρινε και η Γαλλία, από τις πιο στενές συμμάχους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ζητώντας τον λόγο μετά την έγκριση του ψηφίσματος, ο Γάλλος αντιπρόσωπος εξήγησε ότι η χώρα του ψήφισε θετικά καθώς «τίποτα δεν δικαιολογεί τη σφαγή αμάχων». Αλλά η Κύπρος ήθελε να αναγνωριστεί το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, είκοσι μέρες μετά την επίθεση της Χαμάς και ενώ στη Γάζα μαζεύουν πτώματα –το βράδυ της Κυριακής, τα θύματα έφτασαν τις 8.000, με το 73% να είναι παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι. Οι επιθέσεις στον τομέα της υγείας έφταναν τις 260 και ένα χάος επικρατούσε σε αυτή τη μικρή λωρίδα γης, που για τους Παλαιστίνιους είναι πατρίδα.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως, την ώρα αυτής της τραγωδίας, διαδραμάτιζε «ρόλο», κατά τα λεγόμενα του Προέδρου. Την ώρα του μεγάλου χαμού, η αντιπροσωπία της τουρκοκρατούμενης Κύπρου ζητούσε αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοάμυνα για ένα κατοχικό κράτος, το οποίο απεδείκνυε ότι δεν ενδιαφέρεται αν εξοντώνει μαχητές της Χαμάς ή γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους που έτυχε να γεννηθούν Παλαιστίνιοι.
Η Κύπρος διαδραμάτιζε ρόλο, σαν σε θεατρική παράσταση και ο Πρόεδρος αισθανόταν πλανητάρχης στέλνοντας οδηγίες στον Μόνιμο Αντιπρόσωπο στον ΟΗΕ. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος σκέφτηκαν ότι η Κύπρος, με νωπές τις μνήμες των τουρκικών επιδρομών, με την κατοχή να πληγώνει το σώμα της, όφειλε να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να συμβάλει στην προσπάθεια ανθρωπιστικής εκεχειρίας στη Γάζα. Και όχι να παίζει πολιτικά παιχνίδια, όχι να πουλά εκδούλευση και προθυμία στο Ισραήλ, την ώρα που σκοτώνονται παιδιά, μερικά χιλιόμετρα ανατολικά της δύσης. Τι ντροπή.
