Και άντε τώρα να το ψάχνεις για βαθύτερο νόημα των εορτών, την ίδια ακριβώς στιγμή που σε μια νέα τάξη που παγιώνεται φροντίσαμε επιμελώς για την απονοηματοδότησή τους. Δεν χρειάζεται και πολλή σοφία για να διαπιστώσει κάποιος ότι οι λεγόμενες σύγχρονες κοινωνίες μετεξελίχθηκαν ώστε να είναι απόλυτα συμβατές με την διαστολή της όποιας γιορτής – είτε θρησκευτικής είτε εθνικής – από το καθαυτό νόημα και περιεχόμενό της.
Και όταν αυτό το «νόημα» δεν αγγίζει ποσώς την ίδια την ζωή του ανθρώπου, αλλά όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε κάποιο κύκλο αργιών με τα εξωτερικά εθιμοτυπικά τους με τα ανάλογα εδέσματα και τα φαντασμαγορικά της περιόδου, τότε η ίδια η γιορτή μεταβάλλεται σε αν-έορτη, στερούμενη πραγματικού νοήματος και βαθύτερου περιεχομένου. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε αν αναλογισθούμε έτσι απλά τι σήμαιναν κάποτε για παράδειγμα τα Χριστούγεννα και όλο το Δωδεκαήμερο που συνθέτει τον εορταστικό αυτό κύκλο για τον παππού ή τον προπάππου μας, έστω κάτω από τις επικρατούσες τότε συνθήκες – που δεν είχαν καμιά σχέση με την εξέλιξη και την πρόοδο του σήμερα – και τι ακριβώς σημαίνουν για μας σήμερα.
Και κυρίως πώς βιώνουμε αυτές τις μέρες. Στην βαθύτερη βιωματική τους προσέγγιση – με πραγματικούς και όχι θεωρητικούς όρους – τέτοιες γιορτές ήταν πραγματικά εκρήξεις χαράς γιατί είχαν να κάνουν με την υπαρξιακή αναζήτηση του ανθρώπου – μεγάλο όντως γεγονός η βίωση της ελπίδας για ελευθερία από τον θάνατο – και οι αργίες ήταν μια πραγματική «σχόλη» που μετάγγιζαν νοηματοδότηση και στην ασχολία.
«Ασχολούμεθα ίνα σχολάζωμεν», έλεγε με νόημα ο Αριστοτέλης. Αφού μπήκαμε, όμως, στη διαδικασία της σύγκρισης των εποχών, άλλοτε και τώρα, τότε στα αυτονόητα της ζωής ήταν η αυθεντική κοινωνία των σχέσεων, της οικογένειας ως πυρήνα της κοινωνίας, της κοινότητας. Αυτά κι αν πολτοποιήθηκαν και συνθλίβηκαν με μια άλλης μορφής παγκοσμιοποίηση, πολύ διαφορετικής από την υποσχόμενη, η οποία στο πέρασμά της αποκαθηλώνει, σαρώνει και γκρεμίζει…
Οι άνθρωποι μοιράζονταν την ζωή, τις ανάγκες, τις χαρές, ακόμα και τον πόνο και τους άφηνε εντελώς αδιάφορους η όποια λεγόμενη «πρόοδος» που έτσι απλά λειτουργούσε ως θώρακας μιας εγωτικής ακοινωνησίας που εξαντλούσε τα πάντα στα ατομικά δήθεν «δικαιώματα», που εσχάτως ανακαλύπτουμε. Τελικά, δεν είναι θέμα εποχών, διότι η εξέλιξη ούτως ή άλλως τρέχει, ούτε θέμα οπισθοδρόμησης και εκσυγχρονισμού, αλλά η δυνατότητα ψηλάφησης ενός βαθύτερου περιεχομένου, που έχει να κάνει με την ίδια την ζωή.
Και οι «γιορτές» μας παύουν για τους πολλούς να έχουν πλέον «νόημα», γιατί κι αυτές μπερδεύονται στις συχνότητες μιας επιπόλαιας και επίπλαστης τέρψης και με σύγχρονες βιτρίνες που προδίδουν απλά ένα επερχόμενο σκότος σ’ ένα καταθλιπτικό τοπίο καθημερινότητας… Αυτό κι αν φαντάζει μιας άλλης μορφής αναπηρία…
