Καλά τα νέα μέτρα στήριξης που εξήγγειλε σε μαγνητοσκοπημένο διάγγελμα του ο πρόεδρος μας, ύψους 60 εκατομμυρίων συν τα υπόλοιπα για τους πρόσφυγες μέσω του Φορέα τα οποία δεν μπορούν να υπολογιστούν προκαταρκτικά. Κι όταν ακούμε παροχές, φυσικά οι δέκτες χαιρόμαστε παραβλέποντας πως το λογαριασμό θα τον πληρώσουμε εμείς. Στη μια τσέπη θα μπουν από την άλλη θα βγουν. Κάπως έτσι είναι τα δώρα του κράτους προς τους πολίτες του. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, όλοι θα συμβάλουν στην αποπληρωμή. Μπορεί όχι ισόποσα, αλλά η αποπληρωμή αγγίζει τους πάντες άμεσα ή έμμεσα.
Κι όπως είπαμε, τα δώρα είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Πόσο μπορεί να βοηθήσει όμως ένα εφάπαξ ποσό 200-250 ευρώ σε κάποιον που δύσκολα τα βγάζει πέρα, μονογονιό ή πολύτεκνο ή με οποιοδήποτε τρόπο οικονομικά ευάλωτο; Το ενοίκιο θα παραμείνει στα ύψη, ο ηλεκτρισμός το ίδιο, το καλάθι στην υπεραγορά παρομοίως, οπόταν όταν κάποιος πάρει τα 250 ευρώ σε τι ακριβώς θα τον βοηθήσουν; Για ένα μήνα μπορεί να πάρει μια ανάσα κι ακόμα μπορούμε να αγοράζουμε καύσιμα χωρίς το καπέλο του φόρου κι έπειτα ξανά ουρές προς τα κατεχόμενα.
Με το να δίνονται από καιρού εις καιρό κάποια εκατομμύρια, εν είδει καραμέλας που θα γλυκάνει τον πόνο για λίγο, δεν δημιουργείται μια μακροπρόθεσμη πολιτική που θα προσφέρει ενίσχυση διάρκειας. Μία κοινωνική πολιτική στην οποία -για παράδειγμα- οι μισθοί θα ανταποκρίνονται στο κόστος ζωής, θα βρεθεί επιτέλους μια φόρμουλα που θα μειώνει το χάσμα και τις διακρίσεις στα ποσά των συντάξεων, θα σταματήσουμε να πληρώνουμε στην ΑΗΚ τα διπλάσια της κατανάλωσης για να αποσβένονται τα πρόστιμα για τους ρύπους για τους οποίους οι πολίτες δεν φταίμε, δεν θα υπάρχουν δύο κατηγορίες χήρων: όσων η γυναίκα πέθανε μετά το 2018 να επωφελούνται της σύνταξης της και για τους υπόλοιπους πάνε χαμένες οι εισφορές της συζύγου, θα έχουν τα νέα ζευγάρια βοήθεια με υποδομές στο μεγάλωμα των παιδιών και δεν θα εξαρτούνται από την καλοσύνη των γιαγιάδων και λοιπά και λοιπά. Δεν μπορούν, φυσικά, να γίνουν όλα μαζί, αλλά 60 και 100 εκατομμύρια κάθε φορά θα μπορούσαν να κτίσουν σιγά σιγά μια μακροπρόθεσμη πολιτική. Επί κυβέρνησης Χριστόφια επικρίθηκε έντονα η τακτική των τσιεκκουθκιών και των παροχών χωρίς διάκριση. Κι οι σπασμωδικές παροχές όμως, έστω και στοχευμένες, δεν διαφέρουν πολύ. Υ.Γ. Φυσικά, το πρόβλημα μας ως κράτος δεν είναι οι παροχές, αλλά τα εκατοντάδες εκατομμύρια που πετιούνται στο γάμο του καραγκιόζη, όπως θα έλεγε ο μακαρίτης πρώην αρχιεπίσκοπος. Μπορεί να μην είναι γάμος, να είναι μίζες, διαφθορά, κακή διαχείριση.
