Αυτή τη μέρα, πριν από δύο ακριβώς χρόνια, ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία για να απαλλάξει, όπως είπε το προηγούμενο βράδυ σ’ ένα μακρύ, αυστηρό και αλλόκοτο διάγγελμά του, τις ρωσόφωνες περιοχές της από τον νεοναζισμό! Στρατιωτικά, κατάφερε πράγματι να τις κατακτήσει και να τις προσαρτήσει στην Ρωσία έπειτα από κίβδηλα δημοψηφίσματα.
Είναι ο πρώτος μεγάλος πόλεμος επί ευρωπαϊκού εδάφους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμα συνεχίζεται και οι γεωπολιτικές και οικονομικές του επιπτώσεις επηρεάζουν όλη την Γηραιά Ήπειρο. Τις ζωές όλων μας…
Τα δύο αυτά χρόνια κλείνουν σήμερα με τον Πούτιν ισχυρότερο από ποτέ, έτοιμο στις αρχές Μαρτίου να εκλεγεί και τυπικά πρόεδρος της χώρας, χωρίς κανέναν αντίπαλο που να τον αμφισβητεί. Δεκαπέντε είναι οι ανθυποψήφιοί του. Όλοι τους, από αμελητέοι έως και απλά διακοσμητικοί. Δύο είναι σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές, που επιθυμούν επιστροφή σε εκείνα τα χρόνιας του «υπαρκτού», αλλά είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσει κάποιος ιδεολογικά από τον ίδιο τον Πούτιν. Οπότε, γιατί να ψηφίσουν τους ιμιτασιόν και όχι το ορίτζιναλ;
Από τους δύο που τον αμφισβητούσαν, ο ένας ο Μπορίς Ναντεζντίν, που ήταν εναντίον του πολέμου στην Ουκρανία, αποκλείστηκε από την εκλογική επιτροπή για κάποιο γραφειοκρατικό λάθος στα δικαιολογητικά που προσκόμισε. Και ο άλλος, η πιο δυνατή αντιπολιτευτική φωνή της Ρωσίας, ο Αλεξέι Ναβάλνι «εξοντώθηκε» πριν από λίγες μέρες από το ίδιο το καθεστώς του Πούτιν.
Το γεγονός και μόνο ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας δεν εξέφρασε καν τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο του πιο ισχυρού πολιτικού του αντιπάλου, λέει πολλά…
Όπως διαβάζουμε από ανταποκρίσεις δυτικών δημοσιογράφων από τη Ρωσία (όπου η δουλειά τους είναι εξαιρετικά δύσκολη), ορισμένοι από τους άνδρες που συνελήφθησαν επειδή συμμετείχαν σε αγρυπνίες για τον Ναβάλνι στην Αγία Πετρούπολη, έλαβαν κλήσεις άμεσης στρατολόγησης στην πρώτη γραμμή των μαχών, σύμφωνα με μια ομάδα παρακολούθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωχ!…
Την περασμένη Τετάρτη, μαθαίνοντας όλα τα τελευταία νέα από τη Ρωσία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν απασφάλισε και ονόμασε τον Βλάντιμιρ Πούτιν «son of a bitch», που δεν χρειάζεται να το μεταφράσουμε επακριβώς.
Όπως και να ’χει όμως, με αφορμή τα λόγια αυτά θυμήθηκα εκείνη τη φοβερή σκηνή στην ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», όπου ο νεαρός καθηγητής, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, μοίραζε χαστούκια αβέρτα στα κακομαθημένα πλουσιοκόριτσα του κολλεγίου, ενώ ο διευθυντής του σχολείου, ο αείμνηστος και καταπληκτικός, Χρήστος Τσαγανέας, ο «βεβαίως–βεβαίως», όπως τον λέγαμε, τον επέπληττε «μα δεν επιτρέπεται αυτό , αγαπητέ», πολλοί ταυτιστήκαμε με τον Παπαμιχαηλ, αλλά και με έναν άλλο καθηγητή, τον μέγα Διονύση Παπαγιαννόπουλο, που όποτε ο νεότερος έριχνε το χαστούκι του, του έσφιγγε ενθουσιωδώς την χείρα… Έ, κάπως έτσι νοιώσαμε πολλοί με το «son of a bitch» του Μπάιντεν στον Πούτιν.
Και παρεμπιπτόντως, όπως διαβάζω στη Wikipedia, στην ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», δόθηκαν συνολικά 17 πραγματικά χαστούκια. Ήταν πραγματικά, διότι οι συντελεστές ήθελαν να αποφύγουν τα πολύωρα γυρίσματα για μια επιτυχημένη και πειστική σκηνή!
«Wind of Change (= Άνεμος Αλλαγής). Το τραγούδι των Scorpions, ίσως το πιο δημοφιλές απ’ όλα τους, που γράφτηκε μετά την επίσκεψη του συγκροτήματος στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, στα χρόνια όμως της περεστρόικα, δηλαδή του ανοίγματός της προς τη δημοκρατία, όταν η εχθρότητα μεταξύ των κομμουνιστικών και καπιταλιστικών μπλοκ άρχισε να υποχωρεί ταυτόχρονα με τη διάδοση μεγάλων κοινωνικοοικονομικών μεταρρυθμίσεων στην άλλοτε περίκλειστη και αντιδημοκρατική χώρα.
Χώρα που σήμερα, τόσα χρόνια μετά, διοικείται από έναν άνθρωπο, που αρνείται να παραδώσει στους οικείους του το πτώμα ενός αντιπάλου του που πέθανε, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες σε φυλακή στη Σιβηρία. Ίσως, όπως λέει η κοινή λογική, για να καλυφθούν θα σημάδια μιας πιθανής δολοφονίας, όπως π.χ. μιας δηλητηρίασης με τοξικές ύλες…
ΥΓ. Στην αυριανή στήλη θα δούμε την εισβολή του Πούτιν με τη γλώσσα των αριθμών. Και στην Κυριακάτικη, θα ξεχωρίσουμε μερικά πρόσωπα που ξεχωρίσαμε –για καλό και για κακό– από αυτόν τον πόλεμο.
