Καλεσμένος μου την Παρασκευή στο στούντιο του Πρώτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΡΤ) ήταν ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος. Από τους πιο σημαντικούς διανοούμενους της εποχής μας, με πλούσιο και πολύπλευρο ερευνητικό έργο.
Εάν σε κάτι μπορούσε κάποιος να εστιάσει τη σκέψη, την γραφή και τις ομιλίες του, είναι η διαρκής μελέτη και παρατήρηση της διάπλασης του νεοελληνικού ψυχισμού.
Επικεντρωθήκαμε σε ένα θέμα επίμαχο, για το οποίο μίλησε και την Τετάρτη στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, στην Αθήνα, κατά την παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου με τίτλο «Γάμος και Οικογένεια στην Χώρα των Θαυμάτων».
Σε αυτό περιλαμβάνονται κείμενα που αναφέρονται στην δημόσια συζήτηση για την ισότητα των φύλων στον γάμο, αλλά και στην ανησυχία για το γενικότερο κλίμα στον σημερινό δυτικό κόσμο, που έχει λάβει – λέει – διαστάσεις πνευματικής κρίσεως.
Σταχυολογώ μερικά από τα θέματα που θίξαμε:
> Στα πολλά που έχουν ειπωθεί και γραφεί για την τεκνοθεσία, το καίριο θέμα δεν είναι ποιοι μεγαλώνουν τα παιδιά, αλλά τα παιδιά τι χρειάζονται και τι παθαίνουν.
> Τι παθαίνουν δηλαδή τα παιδιά; τον ρώτησα. Στερούνται τον βασικό τους χώρο, που είναι ο «χρόνος». Ο χρόνος δημιουργείται με την αναπαραγωγή. Η αναπαραγωγή θέλει δύο φύλα. Και είναι αυτός που θα βοηθήσει τα παιδιά να εξοικειωθούν με τους γονείς τους, κυρίως την μητέρα. Διαφορετικά, «μπερδεύουν τις ιδιότητες». Π.χ. τι σημαίνει «μπαμπάς1» – «μπαμπάς2», ή «μαμά1» – «μαμά 2», ακόμα και το «γονέας 1» – «γονέας 2».
> Ο πατέρας και η μητέρα είναι η καταστατική προϋπόθεση της κοινωνίας.
> Από την στιγμή που δύο άνθρωποι επιλέγουν την ομοφυλοφιλία, αποκλείουν την γονεϊκότητα.
> Το μεγάλο πρόβλημα (λέει) είναι ότι το ομόφυλο ζευγάρι προσπαθεί να δημιουργήσει μια ισοδυναμία που είναι πλαστή.
> Είναι πρόβλημα «γιατί αντιμετωπίζουν την διαφορετικότητά τους με όρους δικαιώματος».
> Μπερδεύονται τα όρια και τα πράγματα, λέει κάπου στο βιβλίο του. Και εξηγεί: Όταν συμβαίνει αυτό το μπέρδεμα, χάνεται η συνείδηση «χρόνου-νους». Γιατί πάμε στο σχολείο; Μα για να μάθουμε σιγά-σιγά να μην μπερδεύουμε τα πράγματα μες το κεφάλι μας. Και έτσι, να φτιάχνουμε κοινωνία. Κοινωνία είναι σκέψη και μυαλά που δεν μπερδεύονται!
> Ο αυτοπροσδιορισμός του τι είμαι εγώ, όχι κάποιος άλλος, είναι κακό; Ρωτάω. Π.χ., αισθάνομαι ότι δεν έχω συγκεκριμένο φύλο, ότι είμαι ουδέτερος. Ή, έστω κάτι διαφορετικό από αυτό που εσύ βλέπεις σε μένα.
> Εδώ, με τον περίφημο αυτοπροσδιορισμό, έχουμε ξεφύγει εντελώς, απαντά. Μία γυναίκα δήλωνε προ καιρού σε τηλεοπτικό πρόγραμμα στην Αγγλία, ότι είναι κότα.
> «Ακροάτριά μου στα μαθήματα που κάνω στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, μου ανέφερε ότι αναζητώντας να νοικιάσει διαμέρισμα στο Άμστερνταμ, της ζήτησαν να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων που σκοπό είχαν να σχηματισθεί η ταυτότητά της. Μία από τις ερωτήσεις ήταν αν έχει ερωτική σχέση με το κατοικίδιο που έφερε μαζί της. Και αυτό, όχι για να την αποκλείσουν, αλλά για να έχουν διαυγή εικόνα της ταυτότητάς της!»
> Στην Ολλανδία υπάρχουν επίσης σωματεία παιδόφιλων που κάνουν οργανωμένες εκδρομές σε χώρες με χαλαρά ήθη, καταλήγει.
> Δύο άνδρες ή δύο γυναίκες γνωρίζονται, ερωτεύονται, θέλουν να ζήσουν μαζί και να αποκτήσουν και παιδιά, Που το κακό;, τον ρώτησα. Απάντηση: «Μα το πρώτο σκέλος προβλέπεται και εξασφαλίζεται από την Συμφωνία Ελεύθερης Συμβίωσης. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που έκανε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα. Έτσι, τα ομόφυλα ζευγάρια υπογράφουν αυτήν την Συμφωνία, και υπογράφουν και την αναδοχή του τέκνου τους ενός από τους δύο συζύγους και προχωρούν κανονικά.»
Υ.Γ.: Μπορείτε να βρείτε και να ακολύσετε όλη την εκπομπή στον εξής σύνδεσμο: https://www.ertecho.gr/radio/proto/show/kathreftis/ondemand/698572/kathreftis-me-ton-xristo-mixailidi-31052024/
