Έχοντας περάσει 3 μέρες συζητώντας με τον συγγραφέα και φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο, και διαβάζοντας το τελευταίο του βιβλίο για τον Γάμο και την Οικογένεια «στην χώρα των θαυμάτων», μέσα από τα πολλά συγκράτησα ιδιαίτερα το τωρινό, μεγάλο έλλειμα σοβαρής πολιτικής ηγεσίας, κυρίως στην Ευρώπη.
Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην καταστροφή του κλίμακος. Που μπορεί να ακούγεται σαν αποτέλεσμα ακραίων φαινομένων της φύσεως, αλλά δεν είναι αυτό. Στο όνομα της δυνάμεως, οι πολιτικοί έχουν διαλύσει τα πάντα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν αξεπέραστα προβλήματα. Είναι η βουλιμία, η δύναμη δηλαδή για το παραπάνω. Είναι αυτό που ο Ράμφος ονομάζει «βούληση για μη όριο».
Τι άλλο, άραγε, από εκμετάλλευση ισχύος και επιβολής μπορεί να είναι όλος αυτός ο χείμαρρος διαφθοράς, λαϊκισμού και μετριότητας που σαρώνει σχεδόν όλες τις χώρες, οπωσδήποτε και την Κύπρο μας; Το ότι ευημερούν κάποιοι οικονομικοί δείκτες, δεν είναι ένδειξη κοινωνικής ανθηρότητας. Μπορεί να είναι και απόδειξη πολιτικής παρακμής, που έχει παρασύρει μαζί της και ένα μεγάλο κομμάτι κοινωνίας.
Ο κ. Ράμφος μας προτρέπει να κάνουμε την απλή άσκηση: Σημειώστε την σύγκριση του εικονιζόμενου, αρχιτέκτονα της ΕΕ, Ζακ Ντελόρ (1925 – 2023), Σαρλ Μισέλ (1975). Και οι δύο ηγετικά πρόσωπα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και επαναλάβετε τις συγκρίσεις ο καθένας στη δική του χώρα, με το τότε και το σήμερα…
Η πολιτική θέλει βαθύ στοχασμό. Όχι διαπιστώσεις, απλώς. Θέλει πρόσωπα με παιδεία βαθιά. Να είναι διαβασμένα, να αγαπούν τις τέχνες, να αισθάνονται τον παλμό της κοινωνίας – την οποία, για να την υπηρετήσουν σωστά, πρέπει πρώτα και πάντα να τηρούν «αποστάσεις ασφαλείας» από αυτήν. Τα «πάω παντού», για να δείχνω ότι είμαι κοντά στον κόσμο, το μόνο που αποκαλύπτει είναι ωραιοπάθεια, ιδιοτέλεια και λαϊκισμό.
ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ. Δεν θα ξεχάσω τον πρώτο καιρό που ξέσπασε ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία για να απελευθερώσει, δήθεν, περιοχές της από νεοναζιστές. Που τελικά μάλλον προσομοιάζουν πιο πολύ με τους εισβολείς. Όσο για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, οι φανατικοί ξερόλες των πρώτων ημερών που εκδηλώθηκε η εισβολή, θυμάμαι που τον χλεύαζαν. Τον αποκαλούσαν μάλιστα «καραγκιόζη ηθοποιάκο»! Ο άνθρωπος δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή να αγωνίζεται για τον τόπο του και τους πολίτες του, γυρνώντας όλον τον κόσμο, και μιλώντας κάθε μέρα με παγκόσμιους ηγέτες (αυτό ο «ηθοποιάκος», ναι!), προσπαθώντας, και καταφέρνοντας να τους πείσει «να μην αφήσετε την Ουκρανία να χαθεί». Γιατί τότε, δεν θα μείνει καμία χώρα στον κόσμο που δεν θα κινδυνεύει να υποστεί εισβολή από κάποια άλλη αυταρχική χώρα. Μακάρι να είχαμε και στην Κύπρο πολιτικούς ηγέτες σαν «τον καραγκιόζη Ζελένσκι».
PERSONA NON GRATA. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της γερμανικής εταιρείας σοκολάτας Ritter Sport, Αντρέας Ρόνκεν, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι καλώς η επιχείρηση κάνει δουλειές και στην Ρωσία διότι, όπως είπε, «και τα Ρωσόπουλα αγαπούν την σοκολάτα». Του απάντησε μέσω τουίτερ η Ουκρανή Ολεξάνδρα Μάντβιτσουκ (Oleksandra Matviichuk), διευθύντρια του Κέντρου Ανθρωπίνων Ελευθεριών (παράρτημα Κιέβου), που τιμήθηκε το 2016 με το βραβείο της «Υπεράσπισης της Δημοκρατίας» από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Του υπενθύμισε κατ’ αρχάς, ότι και τα Ουκρανόπουλα αγαπούν την σοκολάτα, αλλά πιο πολύ αγαπούν την ζωή, που πλέον δεν έχουν. Και κατέληξε λέγοντάς του ότι η Ρωσία συνεχίζει να σκοτώνει μικρά παιδιά και τους γονείς τους «επειδή η Ritter Sport πάνω απ’ όλα αγαπά τα χρήματα».
(*) «Χρησιμοποίησα» αυτά τα δύο πρόσωπα που ανέφερε και ο κ. Ράμφος, για να μην ανοίξω παρτίδες εσωτερικές! Σημειώνω ενδεικτικά, λίγα πρόσωπα που κυβέρνησαν», που θα μπορούσε να βάλει κάποιος κοντά στον Ντελόρ: Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Γλαύκος Κληρίδης, Γιώργος Βασιλείου, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κώστας Σημίτης, Φρανσουά Μιτεράν, Μανουέλ Μακρόν, Μάριο Ντράγκι, Γιτσχάκ Ράμπιν, και άλλοι που σίγουρα ξεχνάω. Τα «αντίθετα» αυτών, τα ξέρουμε καλά. Μερικά κυκλοφορούν και ανάμεσά μας…
