Οι γονείς παιδιών με αιματολογικές και ογκολογικές παθήσεις απευθύνουν κραυγή αγωνίας αναφορικά με τα προγραμματιζόμενα έργα στο Μακάρειο Νοσοκομείο. Επικαλούνται επιστημονικά δεδομένα σύμφωνα με τα οποία, κατασκευαστικά έργα πλησίον κλινικών που διαχειρίζονται ανοσοκατασταλμένους και υψηλού κινδύνου ασθενείς, είναι άκρως επικίνδυνα. Ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Κυβερνητικών Ιατρών (ΠΑΣΥΚΙ) προειδοποιεί για την προχειρότητα του ΟΚΥπΥ στον εν λόγω σχεδιασμό και για ενέργειες μακριά από βέλτιστες επιστημονικές πρακτικές. Η Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου εκφράζει ανησυχία και προβληματισμό και υπογραμμίζει την επικινδυνότητα για τα παιδιά ασθενείς. Και όμως, κάποιοι επιμένουν στην απόφαση την οποία έχουν λάβει!
Δεν θα επιχειρήσουμε να το παίξουμε ειδήμονες. Δεν διαθέτουμε τέτοιες επιστημονικές γνώσεις. Όμως, η κοινή λογική βοά: Είναι δυνατόν οι γιατροί να επισημαίνουν τον κίνδυνο, είναι δυνατόν οι ακόμη πιο ειδικοί, που είναι οι παιδίατροι, να τονίζουν την επικινδυνότητα του εγχειρήματος, είναι δυνατόν οι γονείς των παιδιών με αιματολογικές και ογκολογικές παθήσεις να εκφράζουν τρόμο για την υγεία των παιδιών τους και να είναι όλοι λάθος;
Καταρχάς, για να γίνει αντιληπτό περί τίνος πρόκειται, διαβάστε την προειδοποίηση της Παιδιατρικής Εταιρείας: «Είναι απόλυτα τεκμηριωμένο επιστημονικά και καταγεγραμμένο σε πληθώρα δημοσιεύσεων της διεθνούς βιβλιογραφίας, ότι οποιαδήποτε κατασκευαστικά έργα πλησίον κλινικών, που διαχειρίζονται ανοσοκατασταλμένους και πολύ υψηλού κινδύνου ασθενείς, έχουν συσχετιστεί με αύξηση των περιστατικών νοσοκομειακών μυκητιασικών λοιμώξεων και δη της νοσοκομειακής ασπεργίλλωσης, μιας δυνητικά θανατηφόρας λοίμωξης, με ποσοστά θνητότητας που υπερβαίνουν το 90%».
Είναι δυνατόν κάποιοι στον ΟΚΥπΥ να αγνοούν αυτή την επιστημονική γνωμάτευση; Είναι δυνατόν να εμμένουν σε κάποια κατασκευαστικά έργα πλησίον της Παιδογκολογικής Κλινικής του Μακαρείου Νοσοκομείου; Θέτοντας σε κίνδυνο αυτή την ευάλωτη κατηγορία παιδιών;
Μπροστά στην έντονη αντίδραση γονέων και ιατρών, από πλευράς ΟΚΥπΥ επιχειρήθηκε να βρεθεί λύση αλλά με πολύ πρόχειρο τρόπο. Όπως, η μετακίνηση του Παιδογκολογικού σε άλλο τμήμα του νοσοκομείου (π.χ. τον γυναικολογικό θάλαμο) μέχρι να ολοκληρωθούν τα έργα. Πρόταση η οποία διόλου μπορεί να καθησυχάσει τους γονείς, αφού η περίθαλψη των ευαίσθητων σε λοιμώξεις παιδιών απαιτεί ειδικό, κατάλληλα, προστατευόμενο χώρο και όχι, απλώς, έναν άλλο, οποιονδήποτε και με τις όποιες ακατάλληλες συνθήκες.
Η απάντηση γι’ αυτή την εμμονή κόντρα στις προειδοποιήσεις ιατρών και γονέων, πρέπει να αναζητηθεί στην προϊστορία της υπόθεσης. Πάγιο αίτημα του ιατρικού και του νοσηλευτικού προσωπικού αλλά και των γονέων πρώην και νυν παιδιών με τέτοιες παθήσεις, αποτελούσε η δημιουργία ενός νέου νοσοκομείου για μητέρες και παιδιά. Μάλιστα, προέκριναν την κατασκευή του πλησίον του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας ώστε να διευκολυνθούν στις διάφορες αναγκαίες εξετάσεις οι οποίες γίνονται εκεί.
Ενός πρότυπου νοσοκοµείου, του οποίου η αρχιτεκτονική και οι υποδοµές να επιτρέπουν στο επιστηµονικό, ιατρικό, νοσηλευτικό και άλλο προσωπικό να παρέχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας, διαθέτοντας σύγχρονο εξοπλισµό, ήταν η χαρακτηριστική περιγραφή η οποία δόθηκε στη στήλη από πηγή που γνωρίζει πολύ καλά τα τεκταινόμενα.
Αντ’ αυτού, το κράτος επέλεξε να εντάξει την επέκταση και αναβάθμιση του Μακαρείου Νοσοκομείου στο Ταμείο Ανάκαμψης εξασφαλίζοντας 25 εκατ. ευρώ (το συνολικό κόστος εκτιμάται γύρω στα 47 εκατ.). Όπως, μάλιστα, χαρακτηριστικά επισημάνθηκε στη στήλη, η απόφαση αυτή λήφθηκε χωρίς να διαβουλευθούν με τους ιατρούς, τους νοσηλευτές και τους γονείς παιδιών ασθενών.
Κάποιος μπορεί να αντιτάξει ότι το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να αποφασίζουν. Πλην, όμως, σε τόσο ευαίσθητα θέματα όπως το συγκεκριμένο, η αποφυγή διαλόγου με τους άμεσα εμπλεκόμενους μόνο ως εγκληματική μπορεί να χαρακτηρισθεί. Και για να αντιληφθείτε πλήρως, προς τι τόση επιμονή, τονίζεται ότι μια τέτοια λύση μερικού εκσυγχρονισμού του Μακαρείου, ουσιαστικά ισοδυναμεί με ταφόπλακα του αιτήματος για ανέγερση νέου πρότυπου νοσοκομείου, που θα διαδεχθεί το υφιστάμενο νοσοκομείο το οποίο κατασκευάστηκε το 1984!
Όποια και αν είναι, ωστόσο, η αιτία για την εμμονή στα έργα αναβάθμισης του Μακαρείου, η ουσία αυτή την στιγμή βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στο θέμα της υγείας των παιδιών με καρκίνο. Ουδείς έχει το δικαίωμα να ρισκάρει την υγεία έστω και ενός παιδιού, που δίδει μάχη ζωής εντός του Παιδογκολογικού με τόση γενναιότητα.
Ουδείς έχει το δικαίωμα να προσπερνά τις προειδοποιήσεις των πλέον ειδικών, που είναι οι παιδίατροι και οι παιδογκολόγοι. Αλήθεια, υπάρχει έστω κι ένας στην ηγεσία του ΟΚΥπΥ, που τολμά να αναλάβει το ρίσκο να ασθενήσει με κάποια λοίμωξη ένα παιδί όταν θα γίνονται τα κατασκευαστικά έργα;
Υπάρχει κάποιος στο υπουργείο Υγείας και στην Κυβέρνηση, που τολμά να αναλάβει το ρίσκο της απώλειας ζωής έστω κι ενός παιδιού; Επιτέλους, κάποια στιγμή σε αυτό τον τόπο, οφείλουν όλοι να ιεραρχήσουν τη ζωή στην κορυφή των πάντων. Να μάθουν να μην μετράνε την υγεία με χρήματα αλλά με προσφερόμενη ποιότητα!
