Σε εκλογική περιδίνηση είμαστε στην Ελλάδα. Φαντάζομαι και το ίδιο στην Κύπρο. Δεν ξέρω πόσο καλά έχουμε νοιώσει την σημασία αυτών των ευρωεκλογών. Από τα λεγόμενα όμως και τις πολιτικές συμπεριφορές, μετρίων ως επί το πλείστον υποψηφίων, κυρίως των αναγνωρίσιμων, όπως τους λέμε, , …, ίσως βοηθήσει να αρχίσουμε, έστω και τώρα, να πάρουμε και καμία ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ, μήπως έρθουμε στα ίσα μας!
«Ντραμαμίνη, άσχετε» προφέρεται, παρατηρεί ο άθλιος προβοκάτορας που πάντα ελλοχεύει εντός μου. Το ξέρω ανόητε, του απαντώ. Προτιμώ όμως το πρώτο που έγραψα, διότι εκτός από ίλιγγο, περιγράφει και το Δράμα μας.
Λένε, πώς όταν αγαπάς κάτι πολύ, μπορεί να το βρίζεις κιόλας. Αυτό είναι μάλλον ελληνική πατέντα, και την απωθώ. Κάνοντας και μια πολιτική αναγωγή, στον τόπο μας διεκδικούν ψήφο για την Ευρώπη και άνθρωποι που, εάν μπορούσαν θα την διέλυαν. Το προσπαθούν πάντως. Δεν ενδιαφέρονται να την βελτιώσουν…
Μια σκέψη, ταυτόχρονα και χρήσιμη συμβουλή, από την σύμβουλο επικοινωνίας και διαχειρίστρια του εξαιρετικού Newsletter #FACT, Βίβιαν Ευθυμιοπούλου:
«Αν έχετε φίλους που εργάζονται σε κάποιον από τους κλάδους της Επικοινωνίας ή της Διαφήμισης και τους ζητάτε «μικρές χάρες» όπως θα τις χαρακτηρίζατε, για τις δουλειές σας (χωρίς αμοιβή αλλά αυτό είναι το έλασσον) και την κάνουν για να σας ευχαριστήσουν, να ξέρετε ότι στην Επικοινωνία η μικρότερη δουλειά απαιτεί μια εργάσιμη μέρα με ωράρια του κλάδου (10-12 ώρες δηλαδή). Η επικοινωνία δείχνει άυλη. Στην πραγματικότητα είναι κουπί σε γαλέρα. Να αντιμετωπίζετε «τις χαρές» από τους επαγγελματίες της επικοινωνίας ως αδιάσειστα τεκμήρια αγάπης. Καρδούλα…»
Γιατί με «άγγιξε» τώρα αυτή η ανάρτηση; Διότι πέρασα κάποια φεγγάρια από αυτόν τον χώρο στην Ελλάδα, όταν έκλεισε η εφημερίδα στην οποία εργαζόμουν, η Ελευθεροτυπία, και πήρα πολύτιμα μαθήματα επικοινωνίας προσώπων, υπηρεσιών και προϊόντων. Κυρίως, γνώρισα φωτισμένους ανθρώπους.
Όπως τον ο κ. Στέλιο Ζωντό, σύμβουλο στρατηγικής και επικοινωνίας και πρόεδρο της Τhe Newtons Laboratory, μιας ανεξάρτητης διαφημιστικής εταιρείας που γεννήθηκε το 2011 μέσα στην μεγάλη οικονομική κρίση, με βασικό στόχο να βρίσκει λύσεις στα δύσκολα, και να ανταποκρίνεται σε προκλήσεις μεγάλες. Θεωρίες και συμβουλές τυχάρπαστες, τον απωθούν.
Έχει μεγάλή πείρα σε θέματα εταιρικής επικοινωνίας, σχέσεων με το πολιτικό σύστημα (εδώ είμαστε!), πολιτικής αξιολόγησης ερευνών κοινής γνώμης και διαχείρισης κρίσεων. Έχει συνεργαστεί με τον τέως Υπουργό Εργασίας της Ελλάδος επί Σημίτη, τον κ. Τάσο Γιαννίτση. Και κατά την ελληνική Προεδρία της ΕΕ το 2003, ήταν υπεύθυνος της ομάδας επικοινωνίας του Υπουργείου μας των Εξωτερικών.
Δεν του κάνω διαφήμιση, δεν την έχει ανάγκη. Είναι πολύ μπροστά. Αναδεικνύω ανθρώπους αξιόλογους, ικανούς, που έχουν και ποιότητα χαρακτήρα. Γιατί έχουμε πήξει από τους «δήθεν»…
Φοβερό πράγμα! Όταν αποκαλείς κάποιους κρατικούς λειτουργούς και δημοτικούς άρχοντες ως «άχρηστους», για κάτι συγκεκριμένο που έχεις να τους προσάψεις, στην καλύτερη περίπτωση θα το ψάξουν, και εάν έχεις δίκιο θα το διορθώσουν. Στην χειρότερη, που είναι πλέον καθεστώς στην Κύπρο, θα σε αγνοήσουν (κι ας έχεις το ιερό, για μένα, αξίωμα του «πολίτη»), δεν θα σου απαντήσουν καθόλου, και αφήνουν το «θέμα» να αιωρείται, μέχρι να το ξαναθυμηθείς.
Κλασικό παράδειγμα είναι η επιμονή κατοίκων της Λεμεσού να αντιδρούν στην βασανιστική ηχορύπανση της πόλης, ιδίως τις νυχτερινές ώρες, κάτι που τους στερεί το απαραίτητο αγαθό του ύπνου που, σύμφωνα με πληθώρα επιστημονικών μελετών, προκαλεί σοβαρά προβλήματα υγείας.
Τα γράψαμε και χθες, μαζί με στοιχεία που μας παρέθεσαν κάτοικοι της πόλης. Αλλά λαμβάνω όλο και περισσότερα μέιλ από κατοίκους και άλλων πόλεων – κυρίως Λάρνακα, Παραλίμνι, Αγ. Νάπα και Πάφο. Για την πρωτεύουσα Λευκωσία, δεν έχω λάβει καταγγελίες. Μόνο κάτι περιστατικά που αναφέρονται στα Μέσα Ενημέρωσης.
Όπως και να έχει, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοτικό. Είναι πρωτίστως ποιοτικό. Και, αφού έχει να κάνει με συμπεριφορές (πολιτών που το παίζουν καμικάζι, με «πειραγμένες» μηχανές και εξατμίσεις αυτοκινήτων και μοτοσικλετών, αλλά και αρμοδίων που δεν δίνουν δεκάρα), ίσως πρέπει ο καθένας να κοιταχτεί σοβαρά στον καθρέφτη του. Εάν, παρόλα αυτά, βρει τον εαυτό του μια χαρά, αψεγάδιαστο, ε τότε το μόνο που μένει είναι να του συστήσεις κανάν ψυχίατρο!
