Ο έγκαιρος εντοπισμός του προβλήματος (είτε αφορά την πολιτική, την κοινωνία ακόμα και την ίδια μας τη ζωή) δίνει ένα πλεονέκτημα για να ενεργοποιηθούν εκείνοι οι μηχανισμοί οι οποίοι θα επιχειρήσουν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις όποιες αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να προκύψουν. Συνομιλώντας με άτομα τα οποία ήταν (ενδεχομένως να συνεχίσουν και μετά να είναι) παραδοσιακοί ψηφοφόροι του Δημοκρατικού Συναγερμού, εκείνο που κατέγραψα είναι μια σχετική ευκολία στο να δηλώνουν πως είτε οι ίδιοι, είτε άτομα του περιβάλλοντός τους, προτίθενται να ψηφίσουν ΕΛΑΜ στις επικείμενες ευρωεκλογές.
Θα χρειαστεί μια πολυσέλιδη ανάλυση του γιατί καταγράφεται σ’ αυτή την εκλογική αναμέτρηση αυτή η τάση, η οποία δεν προέκυψε έτσι στα ξαφνικά και ένεκα της αλλαγή ηγεσίας στην Πινδάρου. Τα αίτια της μετακίνησης μερίδας των ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Συναγερμού προς τα δεξιότερα είναι ένα φυσιολογικό συνεπακόλουθο όλων όσων είχαν καταγραφεί στο πολιτικό πεδίο τουλάχιστον τα τελευταία εφτά χρόνια. Σήμερα ενδεχομένως να είναι και πιο ορατή η μετακίνηση μερίδας ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ ένεκα του ότι δεν υπάρχει κάτι που να καλύπτει άμεσα/έμμεσα αυτή τους την ενέργεια, όπως – για παράδειγμα – είχε συμβεί το 2023.
Τα γεγονότα του 2023 οδήγησαν τον ΔΗΣΥ σε μια πρωτοφανή για το κόμμα εσωστρέφεια, αναγκάζοντας όλη τη νέα ηγεσία στο να προσπαθεί να σώσει το σκάφος για να μην βυθιστεί. Κι ενώ στην Πινδάρου προσπαθούσαν να φέρουν τα πράγματα σε μια νορμάλ κατάσταση, κάποιοι άλλοι εργάζονταν συστηματικά προκειμένου να εκμεταλλευθούν και να βγουν κερδισμένοι τόσο από την εσωστρέφεια στην οποία περιήλθε ο Συναγερμός αλλά και την δυσφορία που αισθάνονταν αρκετοί από τους «παραδοσιακούς ψηφοφόρους» του ΔΗΣΥ.
Αποτέλεσμα, σήμερα να μην υπάρχει περιοχή στην οποία να βρίσκει κανείς άτομα από τις λεγόμενες παραδοσιακές Συναγερμικές οικογένειες τα οποία εμφανίζονται στα ψηφοδέλτια του ΕΛΑΜ. Και αυτή η μετακίνηση δεν θα αφορά βεβαίως μόνο τις τοπικές εκλογές αλλά θα έχει αντίκτυπο και στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη μελών του ευρωκοινοβουλίου.
Κι ενώ είναι ξεκάθαρο από που προκύπτει το μεγάλο πρόβλημα με το οποίο σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη η ηγεσία του ΔΗΣΥ, κι ενώ αναμένεται ως μια φυσιολογική πράξη, να στραφούν τα πυρά προς δεξιά άκρα, βλέπουμε να ακολουθείτε μια εντελώς λανθασμένη τακτική και να ρίχνονται πυρά προς τα αριστερά. Ακολουθώντας μια παραδοσιακή τακτική με στόχο τη συσπείρωση οποία όμως αυτή τη στιγμή – και με όσα προηγήθηκαν το 2023 – δεν αναμένεται να αποδώσει καρπούς.
Εάν είναι κάτι που ελέγχεται σήμερα η ηγεσία του ΔΗΣΥ είναι γιατί έδωσε μεγαλύτερη σημασία σ’ εκείνους που (ενδεχομένως) εντέχνως προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο αφήγημα βάσει του οποίου παρουσίαζαν τον ΔΗΣΥ ότι ρέπει προς την ακροδεξιά. Δόθηκε μεγαλύτερη βαρύτητα σε δημοσιεύματα αντί να βγει έξω και να ακούσει τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του και αναλόγως να πολιτευθεί. Και δυστυχώς βρέθηκαν κάποιοι άλλοι να εκμεταλλευθούν αυτή τη κατάσταση που προέκυψε όχι μόνο στο χώρο του ΔΗΣΥ αλλά και ευρύτερα μέσα στην κοινωνία λόγω μεταναστευτικού.
Η κατεύθυνση, λοιπόν, προς την οποία έπρεπε και πρέπει και στη συνέχεια (γιατί η πολιτική ζωή δεν τελειώνει με τις ευρωεκλογές) να στραφεί ο ΔΗΣΥ είναι προς το ΕΛΑΜ και να το πολεμήσει με την ίδια σφοδρότητα που διαχρονικά αντιμαχόταν το ΑΚΕΛ. Ο ΔΗΣΥ μπορεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να απαιτείται να δίνει μάχη γοήτρου με το ΑΚΕΛ (εξαιρουμένης της εκλογικής διαδικασίας του 2023), πλην όμως σ’ αυτή τη φάση ο πραγματικός του εχθρός δεν βρίσκεται στα αριστερά του, αλλά στα δεξιά του.
Το ΑΚΕΛ, εξ όσων θυμούμαι, δεν ακολούθησε ποτέ τακτική του να αρπάξει ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ και να τους μετατρέψει σε «γενίτσαρους». Αλλά ούτε και ο ΔΗΣΥ πολιτεύτηκε στη λογική των «γενίτσαρων» στον πολιτικό πόλεμο με το ΑΚΕΛ.
Όμως, αντί η ηγεσία του ΔΗΣΥ να στραφεί σε μια ολομέτωπη επίθεση κατά του ΕΛΑΜ επιλέγει τη σύγκρουση με το ΑΚΕΛ. Κάτι που φυσιολογικά χαροποιεί το ΕΛΑΜ το οποίο θα συνεχίσει αλώβητο να ενισχύεται από Συναγερμικούς ψηφοφόρους.
